Hee Lisette,
Ik reageer met alle liefde op al je vragen. Ik weet hoe je je voelt. Ik voelde me vreselijk onzeker vlak na de miskraam/curretage alsof ik had gefaald, maar geloof me: er zijn hordes vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt, maar er niet over praten. En bijan al die vrouwen hebben nu kinderen. We mogen echt blij zijn dat we elkaar hier hebben. Ik vind hier enorm veel steun!
De antwoorden dan, maar het is nogal een lang verhaal:
Mijn vriend en ik hebben nog geen kinderen. Januari 2005 gestopt met de pil en vanaf maart zijn we gaan 'vrijen voor nieuw leven' zoals mijn huisarts dat zo leuk zegt.
Op 27 juni positieve test, uitgerekende datum was 3 maart 2006!
Na 8 weken al echo gehad bij gyn waarop vruchtje klein was voor 8 weken maar er wel een kloppend hartje te zien was, dus niet totaal verontrustend. Ik moest ruim 3 weken later terug komen voor definitieve termijnbepaling.
De dag van die volgende controle was ik 12 weken en 1 dag zwanger (donderdag 11-8) en dat was de echo waarop we hebben ontdekt dat het vruchtje niet goed was. Het vruchtje was al helemaal verschrompeld en nauwelijks zichtbaar... Geen hartactie...
Mijn vriend en ik waren allebei heeeeel stil. Compleet overrompeld omdat mijn lichaam ENORM zwanger was: klein stevig buikje al en gezwollen borsten. Dit hadden we gewoon totaal niet verwacht!
Vervolgafspraak gemaakt om curretage te bespreken in de week daarop (dinsdag 16-8), want we stonden op het punt om een weekendje naar Berlijn te gaan, maar op dat moment wilde ik perse een afspraak voor een curretage. Eruit met dat dode ding dacht ik. Beetje hard, maar ik was kwaad op mezelf, het leven en de wereld. Op weg naar huis ben ik in huilen uitgebarst en heb ik de rest van de dag bijna onafgebroken gehuild. Mijn vriend ging pas huilen toen ik ophield.
De laatste dag in Berlijn (zondag 14-8) kwam de miskraam spontaan op gang. Heel rustig met kleine beetjes bloedverlies (alsof ik ongesteld was). Stel dat ik die echo de week ervoor niet had gehad... Dan was ik echt gaan flippen van dat bloedverlies, maar nu wist ik dat ik het kon verwachten en daardoor is het denk ik toch minder traumatisch geweest.
Enniehoe: de miskraam kwam dus vanzelf op gang, dus tijdens mijn volgende bezoek aan de gyn heb ik aangegeven dat de curretage niet meer nodig was. De dag erop werd het bloedverlies en de pijn in mijn buik en rug erger en erger. De dag erna was het niet vol te houden en verloor ik enorme stolsels. Assistent van gyn gebeld die mij vertelde dat ik weeen had en dat er niet zoveel aan te doen was... Ik heb de gekste dingen uitgehaald: uren op de wc gezeten, op een plastic kruk in de douche onder een warme straal zolang als dat ik vol kon houden, veel gelopen, gehuild, voor het eerst in mijn leven gehyperventileerd... Dat was echt een vreselijke dag.
Die avond (woensdag 17-8) heb ik mijn moeder erbij gehaald want ik was bang en mijn vriend wist ook niet wat te doen. Zij heeft me uiteindelijk naar het ziekenhuis gebracht omdat ik te veel bloed verloor. Na een paar onderzoeken bleek de hele bups er nog te zitten en hebben ze 's-nachts een spoedcurretage uitgevoerd. Mijn eigen gyn had dienst, dus die schrok wel om mij te zien, maar vond het goed dat ik was gekomen.
Ik vond de hele curretage achteraf enorm meevallen, maar ik ben blij dat mijn lichaam het eerst zelf heeft geprobeerd. Binnen een week stopte de bloedingen na de curretage. Daarna weer gevreeen en toen wel weer bloedverlies, maar dat is ook vrij snel weer gestopt.
Voor zover het zwanger / niet meer zwanger / curretage-verhaal.
Wat het verdriet betreft: vantevoren compleet onderschat. Ik kan me bijna niet heugen dat ik ooit zo verdrietig ben geweest. Ik was vorig jaar kapot van het overlijden van mijn oma en dit voelde bijna hetzelfde. Het was wel anders, maar gewoon heel erg en pijnlijk. Heel intens. Ook omdat mijn vriend er zo verdrietig van was. Ik zat ook al te huilen als ik mijn vriend al aankeek, want het voelde alsof het mijn fout was. Mijn lichaam had gefaald. Vreselijk gevoel. Dat gaat inmiddels beter, maar ik ben er nog lang niet.
Ik heb bijvoorbeeld ook moeite met andere zwangere vrouwen. Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen, maar ik wil er eigenlijk zo min mogelijk mee geconfronteerd worden. Het maakt me verdrietig.
Ik hoop dat ik je vragen een beetje heb beantwoord en dat je ook steun vindt hier. Als je nog meer vragen hebt, hoor ik het wel. Aankomend weekend is inderdaad spannend, want we zijn weer aan het proberen.
Liefs, Ruby
