Achter ons was er al een jongetjes aan het huilen, en aan de andere kant van de priktafel was een meisje enorm aan het gillen, dus wilde Daniel niet meer.
Hij was niet aan het huilen maar wurmde zich steeds om mn nek heen, mama mama mama en keek wel beetje bang om zich heen.
En die moeder maar zeggen tegen dat meisje; jah mama vind het ook heel eng, dan vinden we het samen maar eng, mama weet dat het pijn doet, mama vind dat ook.....
DUH?? Hoezo je kind overstuur maken?
Ikzelf heb nooit last van prikangst ofzo, al jassen ze er 10 in, ik vind het wel best, maar om nou, als je last van prikangst heb, zo tegen je kindje te praten, dan durft ze voor de rest van dr leven geen prik meer te halen.
Tijdens het prikken viel het Daniel helemaal mee, hij keek ernaar echt met zo'n uitdrukking; nou voorbij?
Ze kregen bij ons een plaatje, en Daniel helemaal gelukkig en zegt hij heel lief tegen die vrouw, Dank.
Die vrouw moest heel hard lachen, ze zei; je bent de eerste die dankjewel zegt, hihi
Hij heeft de hele dag met het plaatje rondgelopen en moest het gelijk ook even aan papa laten zien toen manlief thuiskwam,
Zo schattig om te zien.
Liefs Marina
