Ik weet dat...

A

Anoniem

Guest
dit niet helemaal met zwanger worden te maken heeft...maar vermoed dat jullie mij misschien wel een antwoord kunnen geven. Ik heb hier slechts een enkele keer geprikt, maar lees af en toe eens wat mee. Momenteel heb ik een enorme kinderwens, alleen manlief ziet het nu nog niet zo zitten. (Eerst verhuizen, en dan...) Ik weet wel dat hij ook wel (beetje) gelijk heeft, maar ja...een kinderwens druk je niet zomaar 1, 2, 3 weg...

Maar nu mijn vraag...ik ben al een jaar of 7 aan de pil en sinds een maand of 3 heb ik die enorme kinderwens (daarvoor vond ik het ook leuk, maar leuker als het voor een ander is) Ik ben dus (nog niet) gestopt met de pil, maar ik heb wel het idee dat mijn lichaam reageert op die kinderwens. De laatste twee keer ongi waren verschrikkelijk. Normaal gesproken kon ik precies aan op de pil, maar nu niet meer... Mijn lichaam zit er heel erg tegen aan te hikken wil ik ongesteld worden. Moet al weer beginnen aan de nieuwe strip, maar dan ben ik slechts nog maar 1 dag ongesteld, die gepaard gaat met ontzettend veel pijn, vermoeidheid, duizeligheid, vreetbuien,zware vermoeide benen...
Kennen jullie dit ook? Dat vanaf het moment dat je wat serieuzer na bent gaan denken over kinderen, dat je je controle wat over je lichaam verliest?



 
Hey meid,

Wel..,ikzelf ben wel al een tijdje gestopt met de pil..
Maar heb toch iets vergelijkbaars..
Sinds ik intensief bezig ben met het zwanger worden..heb ik allerlei kwaaltjes die ik daarvoor zeker niet had..
Echt zwangerschapskwaaltjes.. Misselijk,moe,pijnlijke en overgevoelige borsten/tepels,
Mijn ongesteldheid is zelfs een week later gekomen deze maand,terwijl ik anders telkens heel regelmatig ben..

Het is zeker dat je lichaam hierop kan reageren..

Ik wens je heel veel succes met je vriend..en in je leventje tesamen.
En hopelijk voor jou begint het bij hem ook gauw te kriebelen.

Liefs Niunia
 
Hey meid..

Ik heb precies hetzelfde probleem..
Ik wil al een jaar lang erg graag een kindje en mn vriend wil wachten tot na de bruiloft volgend jaar.

Ik herken je gevoelens en ook het feit dat zelfs je lichaam je duidelijk probeert te maken dat het geen zin meer heeft in de pil..
Ik heb het hieer heeel moeilijk mee gehad..

Mn vriend en ik hebben ongeveer een week geleden een heel goed gesprek gehad en zijn tot een compromis gekomen. Februari stop ik met de pil, MAAR we vrijen dan nog 2 maanden met condoom om de hormonen ed uit mn lichaam te krijgen. Dus April gaan we starten.
Op deze manier hebben we allebei een beetje water bij de wijn gedaan.

Ik moet zeggen dat me dit heel erg goed gedaan heeft.
Ik had steeds het gevoel dat hij me niet begreep, dat ik me maar moest aan passen aan zijn wensen terwijl mijn lichaam protesteert!
Na ons gesprek begreep hij me een stuk beter. Dat het niet iets is wat ik zomaar wil, maar dat het echt een gevoel is wat van heel diep komt. Het gevoel dat alleen vrouwen 100% kunnen begrijpen  

Ik hoop dat jij en je vriend ook tot een besluit kunnen komen waar jullie je allebei goed door voelen. Want alleen het antwoord "Nu nog niet" daar heb je als vrouw zijnde niks aan.
 
Dit geeft toch wel een goed gevoel...niet de enige te zijn.
Had al klein beetje de neiging om de ha een bezoek te brengen (waar ik
al een berg tegen op zag) met het probleem dat ik het gevoel
heb dat de pil niet zo werkt als anders. Ik kan me niet meer herinneren
dat ik zoveel last heb gehad van ongesteldheid. Zit zelfs weer gigantisch
onder de pukkels :S

Maar wat het nog erger maakt...is als ik er met vriendinnen / collega's
over bv. mijn enorme eetlust praat..krijg ik zelfs soms de vraag
"je bent toch niet zwanger?". Ik zeg dan maar gauw nee...

Nou...hoop dat iedereen hier gauw zwanger is...en ik hoop dat ik
daar ook bij mag horen. Eind deze maand krijgen we de sleutel
van ons nieuwe huis...dus wie weet hoe snel manlief wil beginnen met het
echte kluswerk!
 
 Die vragen ken ik!

De laatste paar maanden heb ik elke keer als ik ongesteld ben  enorme last van ochtendmisselijkheid..
 
Dan krijg je inderdaad af en toe  de meest vreemde blikken van familie en collega's!
 
Nou inderdaad. Ik heb dan niet specifiek last van ochtendmisselijkheid...maar met flagen de hele dag door. Nu ook weer...en daarnaast een buikpijn!...verschrikkelijk...en dan de kleding...tis net alsog ik binnen zeer korte tijd zo'n opgezetten buik heb dat de meeste broeken niet passen...Allemaal 'kwaaltjes' die ik voor lief had genomen als ik echt zwanger was geweest... maar nu...??
 
Hahaha inderdaad!
Net alsof je een opgeblazen ballon hebt ingeslikt!



Heb er deze week ook weer last van.
Smorgens misselijk, dikke buik, enorme zin in eten en rode vlekken in mn nek en gezicht.
Vraag me steeds af hoe ik ooit als ik zwanger word moet herkennen dat het zo is, ik heb nu al alle kenmerken

Ach vanaf zondag ben ik er weer van af.
 
Hey, jullie kennen mij nog niet, maar ik zit in hetzelfde schuitje als jullie. Mijn man heeft verschillende redenen( die hier elders op het forum ook al een paar keer zijn genoemd, zoals financieen, verhuizing, belemmerd worden in zijn vrijheid etc) om nog niet aan kids te beginnen, terwijl mijn verlangen naar een kindje met de dag sterker wordt.  Tijdens de vakantie hebben we een soort van 'deal' gemaakt dat we stoppen met de pil als we gesetteld zijn in ons nieuwe huis (krijgen wk 7 van 2007 de sleutel) en dan nog even een periode ''ontpillen'' en er dan voor gaan. Maar nu kwam hij hier laatst weer een beetje van terug omdat hij er volgens hem gewoon echt nog niet aan toe is, maar pas over 4 a 5 jaar. Dit is voor mij toch echt te lang. Jullie zullen wel begrijpen dat ik hier soms echt wanhopig van wordt. Ik twijfel er wel eens aan of we wel een toekomst hebben samen, maar het ''probleem' is dat we verder wel heel veel van elkaar houden en mijn man is in andere opzichten ook echt een schat. Maarja, dit staat wel als een blok tussen ons in. Ik hoop nu maar dat mijn man van gedachten veranderd als hij ziet hoe goed het gaat bij mijn beste vriendin en haar man (zij hebben een kindje van nu 2,5 maand) en bij mijn zus en d'r vriend (kindje van 1 jaar) Ik wil zelf ook niet egoistisch zijn door hem te pushen maar het idee dat ik pas over minstens 4 jaar aan kinderen mag gaan denken maakt me radeloos. Ik ben by the way erg blij dat ik dit forum heb gevonden waar ik mijn ervaringen kan delen met meiden die hetzelfde doormaken als ik.
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan