Ik weet dat...

Wow 4 jaar
Dat is wel erg lang.

Misschien is hij gewoon ineens "bang" geworden van het feit dat   2007 nu wel heel dichtbij komt?

Hopelijk draait hij vanzelf weer een beetje bij als hij wat meer aan het idee gewend is..
 
Vier jaar is inderdaad nog heel erg lang. Zijn jullie allang bij elkaar / getrouwd?
Mijn vriend en ik zijn nu bijna 4 jaar samen, wonen bijna 2 jaar samen en hebben net samen ons eerste huisje gekocht. Ik hoop dat we zodra we in het nieuwe huisje wonen (gok een kleine 2 maanden) dat ik dan 'mag' stoppen met de pil. Hoop dat mijn vriend dan niet eerst begint dat ie eerst wil trouwen, want dan zijn we weer een jaar verder..we zullen wel zien...

Toen we nog maar net bijelkaar waren had ik al de gedachte dat voor zijn 30e wij al papa en mama mochten wezen. Ondertussen is hij al 31 en is het nog niet zover...

Zit nu eerst met de 'zwangerschapsverschijnselen'. Zweet breekt me op de gekste momenten uit en heb standaard een zak snoep of zak chips naast me liggen (zelfs 's ochtends heb ik daar al behoefte aan...:S) Hopelijk worden die met een paar dagen wel wat minder...anders groei ik nog dicht...
 
Mijn vriend en ik zijn allebei 22.
We zijn nu sinds 7,5 jaar samen.
1,5 jaar geleden hebben we samen een huisje gekocht waar we heel gezellig wonen met een hamster en een kat
Volgend jaar  gaan we in juni trouwen.
 
Hallo,

Oh mss is het toch beter om even naar de ha te gaan? Kun je nooit slechter op worden toch...
Ik heb precies hetzelfde gehad, ik wilde al langer kids maar in onze flat zonder lift was het te onhandig. Wij zijn 6 jaar samen en woonde daar ruim 4 jaar samen. Nu hebben wij in mei onze flat verkocht en een huis gekocht, groot genoeg, eengezinswoning, waar wij 2 okt de sleutel van krijgen. Na de verkoop werd mijn gevoel ook steeds sterker omdat de mogelijkheid er nu aankwam... maar mijn vriend wilde ook wachten, eerst huis hebben...had nog geen vadergevoelens zoals ik moedergevoelens had  (alsof mannen dat  vantevoren al hebben, uitzonderingen nagelaten),  was er nog niet helemaal aan toe (maar wanneer wel??? ik wist het niet!!).
Heb een paar keer goed op hem ingepraat dat het ook  wel even kan duren voor ik zwanger ben, bij mijn collega een jaar. Vooral omdat ik al 11 jaar de pil slik. En dan duurt het nog eens 9 maanden voordat het kind komt, reken uit: 1,5 a 2 jaar!! Nou weet ik niet hoe oud jij bent maar ik ben net 27 geworden en gooide het ook op mijn leeftijd, wil niet wachten tot de 30!
Nou hebben we laatst op vakantie op het strand met z'n 2en een gesprek gehad, heb hem alles nogeens haarfijn uitgelegd, het huis komt er al aan, kan wel tijdje duren voordat ik zwanger ben, en dat ik het ontzettend frustrerend vind om een zwangere vrouw te zien lopen, of jonge moeders met kids, je word er overal mee geconfronteerd!!
Dat heeft mij ontzettend geholpen (toch mijn koppigheid weer), want hij heeft toen gezegd: oke gooi die strip maar weg!!!!
Ik wilde het er niet te vaak over hebben maar kon het echt niet laten!
Ben er zo blij mee... hij is nu een beetje aan het idee gewend, steeds meer.
Laatst zei ie zelfs: nou ik hoop dat het snel raak is!! (de lieverd!!) hij vond/vind nog steeds het gewoon een beetje eng.

Ik hoop voor je dat jou vriend ook inziet dat je die vrouwengevoelens niet onder stoelen of banken kan stoppen en dat ie overstag gaat...  je kunt  altijd wel een reden te bedenken om  er "nog" niet aan te beginnen.  

Heel veel succes
Groetjes Deb  

 
Hallo allemaal

Het kan inderdaad ook snel gaan bij je vriend, ben nu 26 en tot een jaar geleden wou mijn vriend ook nog niet aan kinderen beginnen. Tot we oom en tante werden en hij zag dat het toch wel speciaal was. Afgelopen half jaar vaak tot diep in de nacht over onze kindewens gesproken en afgelopen zomer toch besloten om met de pil te stoppen. Dit ondanks dat we nog in een flat wonen en hij   nog studeert (ik heb gelukkig wel een baan). We willen gewoon jong beginnen en dan ins nu de perfecte leeftijd. We durfen het alleen nog niet aan onze omgeving vertellen bang voor negatieve reacties. Maar als je echt graag wil, dan lukt het wel en komt het wel goed.

Groetjes Marjolein
 
Wat kunnen mannen dan toch ook moeilijk zijn/doen. (tja zullen ze ook over ons zeggen). Er zullen bij ons nog zeker wel een aantal gesprekken volgen  mag ik zwanger worden...Gelukkig zijn op dit moment   mijn  'klachten' wat gezakt...voel me weer wat fitter...Kreeg gisteren toch weer 4!! keer te horen of ik zwanger zou zijn...blijkbaar uit ik het ook dat ik graag zwanger wil zijn...

 
Mijn man en ik zijn bijna 3,5 jaar getrouwd en bijna zes jaar samen. Toch wel lang genoeg om aan kinderen te beginnen zou je denken. Gisteren heeft mijn man wel gezegd dat hij zich aan zijn ''afspraak'' houdt (dus zodra we de sleutel van ons huis krijgen ''mag'' ik stoppen met de pil) en hier ben ik natuurlijk aan de ene kant wel blij om maar aan de andere kant baal ik dat het op zo'n manier moet gaan, want ik weet dat hij het alleen voor mij doet. Maar hoe egoistisch het ook mag klinken ik ben toch echt niet van plan om nog vier jaar te wachten. wie zegt me trouwens dat hij er dan wel aan toe is? misschien heeft hij dan wel weer andere redenen om er niet an te beginnen. het wordt dus toch gewoon medio februari stoppen met die rotpil, en ik kijk er ondanks alles toch stiekem wel heel erg naar uit. Ik hoop dat mijn man vanzelf enthousiast wordt als het eenmaal zover is en hij de eerste echo ziet, wat ik eigenlijk wel verwacht. Hij vindt kinderen nl wel heel leuk al geeft hij dat niet graag toe. Maar als we bij mijn zus zijn neemt hij altijd spontaan mijn neefje op schoot en laastst liepen we met vrienden met een kind over straat en toen bood hij zelf aan om even achter de kinderwagen te gaan lopen om het even te proberen. Dat moet dus volgens mij wel goed komen als hij eenmaal aan het idee van vader worden gewend is. Ondertussen probeer ik er maar even iets minder mee bezig te zijn want het beheerst nu gewoon mijn hele leven en dat is ook niet goed, niet voor mezelf (krijg inmiddels kramp in mijn nek van al dat omkijken naar kinderen en zwangere vrouwen)en niet voor mijn huwelijk. Ik ga tot februari gewoon lekker genieten van nijn neefje en het zoontje van mijn vriendin. Ben nu toevallig aan het oppassen op mijn neefje en morgen ga ik met mijn vriendin samen ''kidwalken'' (soort oefeningen en lopen met de kinderwagen) zij met haar zoontje en ik mag mijn neefje lenen.
 
Hoi,
Als ik dit zo hoor en als ik jou was, zou ik gewoon per direct stoppen met de pil. Ik snap dat gepilslik sowieso allemaal niet zo. Waarom zou je nou elke dag van de week een medicijn innemen, terwijl je niet ziek bent, en misschien 2 dagen in de week aan sex doet? Je snapt, ik deed het altijd met condoom. Preventie is toch de verantwoordelijkheid van allebei? Alle vriendjes die ik gehad heb, hebben nooit één woord gerept over hoe lekker het wel niet is zonder condoom. Ze begrijpen het best als je niet aan de medicijnen wil. Zouden zij ook niet doen, wat denk je nou zelf.

Maar nu over jou. Het staat je tegen, je hebt er geen zin meer in, je wilt wat anders. En dus stop je. Punt. Als je vriend nog geen kinderen wil, koopt hij die condooms zelf wel.

(En; als ik de andere meiden hier zo lees, heb je nog best wat tijd nodig om te 'ontpillen'. Kun je mooi je cyclus leren kennen, en als je dan voor het eggie gaat, weet je precies wanneer je cyclus afwijkt, en je dus misschien wel zwanger bent, hihi)

Groetjes,
File.
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan