Je bent zeker geen zeur en je moet zeeeeker niet op die ladder gaan klimmen! Mijn oma heeft daardoor destijds haar bekken gebroken en is bevallen (wel 3 mnd te vroeg), maar geen pretje.
Zo dat even gezegd hebbende en terzijde 😉 als praten hierover op de ‘reguliere manier’ niet werkt, is het misschien een idee eens met hem te zitten en op te schrijven welke taken er precies zijn? Dus koken, afwas, stofzuigen, noem maar op.. en daar zetten jullie dan allebei bij wat jullie doen. Misschien dat hij, door het onder elkaar te zien staan, zich dan realiseert hoeveel jij moet doen vs hoeveel hij doet. En kunnen jullie vanuit die positie beter communiceren. Hier hielp dit in ieder geval, mijn vriend begreep het nog steeds niet 100% maar pakte hierdoor wel meer dingen op. Ik herken daarnaast heel erg wat je zegt dat je altijd goed hebt kunnen praten maar dat dit misschien nu minder gaat door een zekere afhankelijkheid, dat hadden wij ook. Mijn vriend had dat, zei hij later, niet echt door - pas toen ik door de keizersnede echt even niet zoveel mócht doen (en dit dus ook liet, met moeite!) viel bij hem het kwartje dat ik nou eenmaal even tijdelijk iets afhankelijker was en dat dit verder geen keuze of ‘luiheid’ was.
Je moet je niet schuldig voelen als je hem vraagt meer te helpen hoor. Ik begrijp wel dat als je gewend bent aan een bepaalde dynamiek dit ook voor jou soortvan tegennatuurlijk voelt nu hem te moeten vragen, maar toch echt doen. Jij hebt je energie hard nodig om straks jullie kindje op de wereld te zetten, en daarnaast zal hij straks - de eerste we(e)k(en) sowieso - als de kleine geboren is ook echt even meer moeten doen dan jij thuis.
