Onzeker, herkennen jullie dit?

  • Onderwerp starter Onderwerp starter Anoniem
  • Startdatum Startdatum
A

Anoniem

Guest
Hoi lieve meiden, ik kan soms zo verschrikkelijk onzeker worden van het feit dat onze kinderwens nog steeds niet is vervult;

* Hoe lang houden we het  nog vol?
* Hoeveel pogingen hebben we nog nodig?
* Hoe lang moeten we nog doorgaan?
* etc.

We willen zo graag een kindje, met één zijn we echt al super blij, maar wanneer?

Helaas kunnen we niet in de toekomst kijken, maar soms komt het opeens op me af dat het misschien wel nooit gaat lukken en daar word ik zo verdrietig van!

Herkennen jullie dit, vast en zeker wel, maar wil gewoon eens jullie reacties hierover horen!

Ik heb vandaag gewoon een verdrietig dipdagje, dus moest dit even van me afschrijven!


Veel liefs van Pleun
 
Lieverd toch,

Ik herken het uit duizenden! Ik zit nu nog middenin mijn laatste loodjes wat betreft de wachtweken van de 2e ICSI poging. Helaas zijn er geen cryo's ingevroren, dus we hopen met heel ons hart dat deze poging gelukt mag zijn. Als deze ook mislukt, dan komt voor ons het eindpunt eng dichterbij, nog maar 1 poging te gaan dan! Als ik er alleen al aan denk, dan komen de tranen nu al. Kan er ook zeer verdrietig van worden, en zit zelfs al aan een evt. 4e poging te denken. Ik hoop dat we het nooit hoeven mee te maken, en dat deze of volgende keer ons zo zeer gewenste kindje gaat brengen!

Liefs, Ibbeltje
 
Lieve Pleun,

Ook ik herken die onzekerheid heel goed.
Zeker nu we de afgelopen maanden heel wat ellende hebben meegemaakt.

Voor ons is het nu de onzekerheid voor een tweede kindje en niet om de eerste. Dat maakt het misschien allemaal wel anders.
Alhoewel de wens voor nummer 2 zeker zo groot is, als voor nummer 1.
Wij zijn echt apetrots op ons zoontje, maar we willen zo ontzettend graag nog een kindje.
We weten dat we zwanger kunnen worden, we hebben immers een zoontje en ik ben zwanger geweest van een tweeling in januari.

Maar de laatste maanden spookt ook bij ons door het hoofd hoe lang we hier mee verder willen gaan. Ons zoontje is inmiddels 3 1/2 jr oud... hoe ver wil je gaan.... wat staat je nog allemaal te wachten.... hoeveel ellende krijgen we nog, na alles wat we dit jaar al op ons bordje hebben gehad... en ga zo maar door en ga zo maar door...

Onze omgeving werkt daar ook nog eens lekker in mee... zij hebben echt zo iets van... wat doe je jezelf toch aan en hoe lang wil je hier mee doorgaan?
Maar zij voelen niet wat wij voelen en zij weten niet wat het is om moeilijk zwanger te kunnen worden....

De ene dag gaat het beter dan de andere. Het is maar net hoe ik me voel.
De hormonen spelen natuurlijk mee en het is ook maar net hoe je op staat op een dag....
Sommige dagen beginnen al helemaal verkeerd en dan lukt niks die dag en kun je eigenlijk alleen maar verdrietig zijn en huilen...
En soms heb je een fijne, goede dag en kun je lekker genieten van alles wat gebeurt...

Wat ons betreft telt 1 ding... Zolang wij er samen maar goed over kunnen praten, samen op 1 lijn zitten, komen we er wel!!

Nou meid... heel veel sterkte!
En als je een dipdagje hebt, kom hier gerust je hart luchten.... Wij herkennen allemaal wel iets van je gevoelens.

Liefs,
mama Peet
(p.s... het is wel een heel lang verhaal geworden)
 
quote: Pleun schreef document.write(friendlyDateTimeFromStr('09-05-2007 13:44:21&apos😉);

Hoi lieve meiden, ik kan soms zo verschrikkelijk onzeker worden van het feit dat onze kinderwens nog steeds niet is vervult;

* Hoe lang houden we het  nog vol?
* Hoeveel pogingen hebben we nog nodig?
* Hoe lang moeten we nog doorgaan?
* etc.

We willen zo graag een kindje, met één zijn we echt al super blij, maar wanneer?

Helaas kunnen we niet in de toekomst kijken, maar soms komt het opeens op me af dat het misschien wel nooit gaat lukken en daar word ik zo verdrietig van!

Herkennen jullie dit, vast en zeker wel, maar wil gewoon eens jullie reacties hierover horen!

Ik heb vandaag gewoon een verdrietig dipdagje, dus moest dit even van me afschrijven!


Veel liefs van Pleun


Hoi Pleun en alle andere dames,

De onzekerheid herken ik zeker. Soms het gevoel van ik wil niet nog meer gerommel aan mijn lijf (met de gedachte dat het wrs toch niet zal lukken) en dat ik dus liever stop met behandelen.

Maar ik vind ook dat ik pas mag zeuren als ik alles heb geprobeerd om onze wens te laten uitkomen. dat is iets wat ik mijzelf heb opgelegd, misschien niet goed maar dan kan ik later voor mijzelf zeggen, als er niets gekomen is, ik heb er alles aan gedaan. Dat vind ik wel belangrijk, je moet doorgaan-tot of stoppen  -wanneer je voor je eigen gevoel er alles aan hebt gedaan. En die grens is per persoon verschillend.

Maar wat ik zo moeilijk vind en waarom ik nu ook nog niet stop is dat het zo'n invloed heeft op je hele leven. mensen vragen nu of je al wanneer er een kleine komt en of je kinderen hebt maar later komt dan daar ook nog de vraag bij of je kleinkinderen hebt. Het kinderloos zijn achtervolgt je je hele leven. Dat maakt me soms wanhopig. als het niet lukt ben je voor je hele leven getekent. En tuurlijk, er is zeker meer in het leven dan kinderen "hebben" en het is niet zo dat je leven over is als je ze niet krijgt maar het heeft wel een grote invloed. Zeker als je bedenkt dat je ze wel heel graag wel wilt hebben.

En waar ga je heen als je uitbehandelt bent, hoe ga je dat dan verwerken? Geen idee, moet je misschien niet over nadenken maar er helemaal niet aan denken lijkt mij niet realistisch omdat het nou eenmaal een feit is dat niet iedereen kinderen geschonken krijgt.

Klinkt wel een beetje depri, je moet er dus maar weer gauw over heen stappen en weer aan leuke dingen denken maar het gaat wel regelmatig in mijn gedachten rond (zeker 1 keer per maand, wanneer deer weer zijn zoals nu,)

Laten we het gewoon maar weer proberen en het beste ervan hopen.

liefs, Belle

vind het wel fijn dat deze kant nu ook eens ter sprake komt, ben ook wel benieuw naar ideeen van anderen.








 
Lieve Pleun,

Ook bij mij zijn die onzekere gevoelens volop aanwezig hoor. Het niet weten of het ooit gaat lukken, hoever ga je? en af en toe (maar dat druk ik snel weer weg...) Wat als het niet lukt??!!
De onzekerheid brengt (voor mij/ons) veel onrust, verdriet, teleurstelling, boosheid, wanhoop en jaloezie met zich mee. En het wachten duurt zo vreselijk lang.

Wij kunnen er samen ook wel goed over praten, maar voelen het toch weer ieder op onze eigen manier.
Mijn man heeft al een zoontje uit zijn vorige relatie en is dus al vader. Hij woont voor de helft bij ons, dus ik ben stiefmoeder. Ik krijg regelmatig de opmerking: "Gelukkig heb je het zoontje van je man nog...." Vreselijk vind ik dat, want hoe lief hij me ook is, hij heeft een moeder en dat ben ik niet. Enerzijds zorg ik natuurlijk wel voor hem, hij is nog jong, 7 jaar en we kunnen het heel goed vinden samen, maar het confronteert me ook wel erg met wat ik niet heb, ik zorg voor haar kind..... (en zij laat het ook nooit na mij duidelijk te maken wat mijn plek is, maar da's een ander verhaal...)

Ik probeer om onze kinderwens niet alles te laten overheersen en te genieten van de fijne dingen om me heen en dat zijn er gelukkig genoeg. Toch is het altijd aanwezig, je wens, je verdriet en je onzekerheid. En er zijn heel wat dagen dat de tranen me gewoon heel hoog zitten.
Ik slik alleen (nog) maar Clomid, wij bevinden ons zo'n 2,5 jaar in de mmm en ik weet dat er genoeg mensen zijn die er een stuk minder gunstig voor staan dan wij, maar het verdriet is dus heel herkenbaar...

Misschien lang en warrig verhaal, maar wilde je laten weten dat jouw gevoelens ook bij mij dus heel herkenbaar zijn....

liefs van Mickey

 
Lieve meiden,

Ook ik herken hier veel in. We zijn twee keer zo dichtbij geweest, alweer een paar jaar geleden inmiddels, maar het heeft ons helaas geen kindje gebracht. Toen ik ziek werd dacht ik dat het voorgoed over en uit zou zijn met onze kinderwens, omdat er een grote kans bestond dat ik in de overgang zou raken door de chemokuren, daar was ik heel erg verdrietig over, misschien nog wel verdrietiger dan om het feit dat ik ziek was en misschien wel dood zou gaan. Geen kinderen leek/lijkt mij zo een groot gemis, inderdaad wat jullie al schrijven, je wordt ook nooit opa en oma.... Altijd zul je overal buiten vallen, met de feestdagen wordt je dan maar uitgenodigd uit medelijden en kun je 'meegenieten' van iemand anders zijn familie-geluk. Op een gegeven moment heb je gewoon bijna geen familie meer, want je ouders zullen er dan niet meer zijn, je broers en zussen hebben allemaal een eigen gezin en later kleinkinderen enz enz.

Aan mijn opsomming kun je meteen wel zien hoe diep en ver ik hier soms over nadenk en hoe wanhopig het ook mij maakt. Omdat ik toch nog niet vervroegd in de overgang zit, had ik het gevoel een 'tweede kans' te krijgen, maar dat duurt nu ook alweer meer dan een jaar zonder resultaat. Als je het maar zou weten he, al moet je dan nog jaren wachten, maar als je maar de garantie zou hebben dat jouw tijd nog wel een keer komt. Dan zou ik me er wel bij neer kunnen leggen en nu genieten van hoe mijn leven nu is. Maar je weet het niet, het kan gewoon twee kanten op, en dat vind ik ook heel erg frustrerend. Ik wil zoooo graag moeder worden, dat verlangen is zo heftig en intens!

Ik weet dus helemaal waar jullie het over hebben, voel echt met jullie mee, en ik hoop van harte dat wij allemaal uiteindelijk dat mooie wonder mee mogen maken!

Liefs, Anke
 
Lieve Pleun,

Ook ik ben verschrikkelijk onzeker geworden na onze 2de mislukte ICSI. Bij je eerste behandeling denk je nog, als het de eerste keer niet lukt, heb je nog 2 pogingen, maar nu komt het zo angstvallig dichtbij dat het misschien de laatste keer is. Je hoopt zo dat het binnen de 3 keer valt dat   het nog vergoed wordt door je verzekering. Ik vind het eigelijk toch ook belachelijk dat je maar 3 pogingen vergoed krijgt. het is zo oneerlijk.....  
We hebben 5 juni een gesprek, het nagesprek van de 2de mislukte ICSI. En dan maar weer afwachten wanneer je weer kunt beginnen. Het liefst begin ik vanavond nog, maar helaas is dit niet mogelijk.
Nog steeds ben ik soms zo verdrietig, het overkomt je zo ineens.....het ene moment ben je rustig en leef je je leven en dan opeens....................komen de tranen. Misschien is het ook wel goed, het lucht op. Hoe gaat het nu met jullie? Ik ben er even uit geweest. Heb niets meer gelezen van jullie, sorry daarvoor. Maar had even wat rust nodig. Ik hoop zo dat het jullie gaat lukken om jullie grootste wens in vervulling te laten gaan. En dat hoop ik ook zo verschrikkelijk voor onszelf. ik heb eigelijk nu niet het idee, dat ik het niet aankan om nog een 3de of een 4de ICSI te ondergaan. Ik heb nog zo verschrikkelijk veel hoop dat het gaat lukken.....Ik heb nog hoop, jij dan?
We moeten maar afwachten en dat is het enigste wat we kunnen doen........................heel veel liefs Pittty

 
He pleun en andere meiden,

Een poos geleden heb ik aangegeven dat ik even afstand zou nemen van het forum omdat het voor mij allemaal te moeilijk werd. Bij mij is mijn tweede ivf mislukt en het bleek dat er geen een embryo was voor in de vriezer. Dit was voor mij zo domper en toen kwamen bij mij de  vragen die jij hier al op noemt. Ik vind het vreselijk  moeilijk.Ik ben 25 jaar en wilde altijd een jonge moeder zijn. Nu moet ik mij afvragen of ik ooit nog wel moeder mag worden.........

Ik heb mij een poosje ziek gemeld van het werk, aanstaande maandag ga ik weer werken. Tevens   heb ik een behandeling aangevraagd bij een accupuncturist. Weet niet of ik dit goed schrijf. Dit voor de rust. Ik ben zo onrustig de laatste tijd. Maar dat heeft allemaal te maken met het feit dat ik bij de laatste ivf aanbeland ben. Ik wil de derde poging zo rustig mogelijk ingaan. In ieder geval wilde ik even reageren op het stukje van jou dat ik je heel erg goed begrijp. Ik weet nog niet wanneer ik weer ga beginnen maar ik wens de andere meiden veel succes!!!

Veel liefs,

Roelien
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan