A
Anoniem
Guest
Hoi Corina,
Ik herken dat heel erg wat je schrijft. In de vakantie ging ik dagjes weg, dan kom je op plekken waar je op een of andere manier alleen maar zwangere vrouwen ziet. Op het strand, in het museum, het lijkt wel of ik het aantrek.
Zit ik bij de mac, voel ik me net heel verdrietig vraagt iemand of ik op de baby wil letten. Veel zwangeren om me heen.
Allemaal van dat soort dingen. Ik kijk maar een beetje weg. Meestal gaat het goed maar een tijdje geleden kreeg ik bij een zwangere collega ook zo'n huilbui, kon gewoon niet meer stoppen, echt van dat huilen wat uit je buik komt, dat je zo heen en weer schokt.
Als ik ongesteld ben en weer in de klustijd zit gaat het wel, dan komt de eisprong, denk ik gewoon relaxt blijven, niet teveel mee bezig zijn. Net na de eisprong ben ik vrij postief, denk ik gewoon vaak; voel ik al iets. Dan tegen de tijd dat het kan innestelen begint het gemier in mijn hoofd: voel ik al een innestelingskramp, zie ik een spatje bloed?
En daarna als ik dan helemaal niets merk, die laatste week voor mijn menstruatie dan heb ik het echt zwaar, dan ga ik mezelf alvast voorbereiden dat het toch wel weer niet gelukt zal zijn, met als sluitstuk: de temperatuurdaling dan weet ik al wat er komt: ongesteld. Ik weet dat er zat vrouwen zijn die in het begin helemaal niets voelen maar toch.
Mijn man laat het maar een beetje gaan, hij steunt me wel maar is er iets meer nuchter in.
Het lijkt net alsof ik er heel erg mee bezig ben, dat is ook weer niet zo hoor, ik heb best een leuk leven, geniet en heb lol maar af en toe...
Zo te lezen heb jij dat ook. Worden we samen af en toe knettergek van onszelf.
Ik herken dat heel erg wat je schrijft. In de vakantie ging ik dagjes weg, dan kom je op plekken waar je op een of andere manier alleen maar zwangere vrouwen ziet. Op het strand, in het museum, het lijkt wel of ik het aantrek.
Zit ik bij de mac, voel ik me net heel verdrietig vraagt iemand of ik op de baby wil letten. Veel zwangeren om me heen.
Allemaal van dat soort dingen. Ik kijk maar een beetje weg. Meestal gaat het goed maar een tijdje geleden kreeg ik bij een zwangere collega ook zo'n huilbui, kon gewoon niet meer stoppen, echt van dat huilen wat uit je buik komt, dat je zo heen en weer schokt.
Als ik ongesteld ben en weer in de klustijd zit gaat het wel, dan komt de eisprong, denk ik gewoon relaxt blijven, niet teveel mee bezig zijn. Net na de eisprong ben ik vrij postief, denk ik gewoon vaak; voel ik al iets. Dan tegen de tijd dat het kan innestelen begint het gemier in mijn hoofd: voel ik al een innestelingskramp, zie ik een spatje bloed?
En daarna als ik dan helemaal niets merk, die laatste week voor mijn menstruatie dan heb ik het echt zwaar, dan ga ik mezelf alvast voorbereiden dat het toch wel weer niet gelukt zal zijn, met als sluitstuk: de temperatuurdaling dan weet ik al wat er komt: ongesteld. Ik weet dat er zat vrouwen zijn die in het begin helemaal niets voelen maar toch.
Mijn man laat het maar een beetje gaan, hij steunt me wel maar is er iets meer nuchter in.
Het lijkt net alsof ik er heel erg mee bezig ben, dat is ook weer niet zo hoor, ik heb best een leuk leven, geniet en heb lol maar af en toe...
Zo te lezen heb jij dat ook. Worden we samen af en toe knettergek van onszelf.