Hoi Mammie,
Bij zo'n beetje de laatste behandeling vertelden ze ons dat er waarschijnlijk zo'n dikke schil om mijn eicellen heen zat dat de zaadcel er niet doorheen kon of zoiets. Daarom adviseerden ze toen ook ICSI zodat die hindernis niet meer genomen hoefde te worden (dan prikken ze er immers met die naald doorheen). Verder is bij allebei nooit iets geks ontdekt wat het eigenlijk ook wel moeilijker maakte om te accepteren dat het niet lukte.
We zijn in 92 getrouwd en ik was een paar maanden tevoren al gestopt met de pil. Toen er na een jaar nog niets gebeurde zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Na allerlei onderzoeken werd wel een kleine mate van endometriose buiten de baarmoeder ontdekt en moest ik een half jaar aan de prikpil. Leuk krijg je van die overgangsverschijnselen! Nou ja, alles voor het goede doel. Daarna stond niets ons meer in de weg zei de gyn. Helaas er gebeurde niets. Dezelfde gyn verwees ons toen naar een IVF ziekenhuis waar ze eerst met IUI aan de slag wilden gaan. Dit stond nog in de kinderschoenen en ik wilde eigenlijk niet een behandeling die toch waarschijnlijk op niets zou uitlopen. (Kans lag niet zo hoog hierbij). Voor IVF was het nog te vroeg, we moesten daarvoor 4 jaar onbegrepen onvruchtbaar zijn. Dus weer later, volgens mij eind 96 de eerste IVF gehad, na de nodige vooronderzoeken. Werd niets helaas. Bij de tweede poging in 97 (30 april terugplaatsing weet ik nog goed) hadden we maar 2 bevruchte eicellen maar wel van hele goede kwaliteit zei ze er nog bij. Nou, dat is ook wel gebleken want ik werd inderdaad zwanger van onze mooie tweeling. Maar onze zoon en dochter verloren we dus in de 5e maand van de zwangerschap omdat mijn baarmoedermond niet sterk genoeg bleek. Ons verdriet was inmens, dat begrijp je. Het duurde dus wel een hele tijd eer we weer aan behandelen dachten. In, ik dacht, 99 hebben we nog 3 pogingen gedaan waarvan de laatste het trieste van alle behandelingen was aangezien er bijna niets was om terug te plaatsen. Toen het maar opgegeven ondanks het ICSI advies en zijn we in 2000 naar Australie gegaan. Was altijd mijn droom en dat hadden we onszelf beloofd als het allemaal op niets zou uitlopen. Toch begon het stemmetje in mijn hoofd weer te praten en ik werd er steeds somberder van. Uiteindelijk in 2003 besloten toch die ICSI eens een kans te geven puur om te kijken of het wat betere resultaten zou geven. Et voila, daar was ineens in 2004 onze prachtige dochter. Ik kan het na ruim twee jaar nog steeds niet bevatten dat ze er eindelijk is! Wel met hulp van een cerclage (is bandje om baarmoedermond) maar dat kon me niet schelen.
Deze nieuwe poging gaan we dus ook heel anders in. Als er een broertje of zusje komt zou dat geweldig zijn. Zit dat er niet meer in dan is het ook goed en zijn we dik tevreden met ons wondertje. Stuk relaxter dus.
Zo zie je maar, tijd gaat snel voorbij en voor je het weet ben je dus zoveel verder!
Ik heb vanmorgen gebeld met het zh en we kunnen 5 september voor ons eerste gesprek terecht. Ik ben er gewoon helemaal opgewonden van, stom he? Het is ook weer zo'n grote stap. Volgens mij loop ik constant met een glimlach op mijn gezicht en ik ben nog niet eens zwanger! haha.
Nou, heel verhaal, ik hoop dat je er een beetje doorheen komt.
Leuk hoor, twee knullen. Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn met nog een kindje erbij. Als ik maar genoeg aandacht aan mijn dochtertje kan blijven geven. Vooral dat eerste jaar was erg hectisch en dat was met 1. Maar nu weten we veel meer natuurlijk he, dat scheelt ook.
Groetjes en misschien weer tot gauw! Leuk om met je te schrijven!
Wendy.
