Hoi Wendy,
Jeetje wat een verhaal, en dan vond ik die 4 jaar bij ons al zo lang.
Ik vind het verschrikkelijk om te lezen dat je na zoveel jaren zwanger raakt en dan je 2 hummeltjes ook nog eens af hebt moeten geven. Ik ben hier altijd zelf zo bang voor geweest, heb ook steeds tegen mijn man gezegd, als we dan echt geen kinderen mogen krijgen, hoop ik ook nooit zwanger te worden om daarna mijn kindje te verliezen door een miskraam ik denk dat ik dit echt niet had kunnen verwerken. Geen kinderen hebben zou natuurlijk ook ontzettend moeilijk zijn geweest, maar te weten dat er zo'n kleintje in je buik groeit en het daarna weer op moeten geven, lijkt zo onmenselijk. Ik ben dan ook dolgelukkig voor jullie dat je daarna dus toch nog zwanger bent geraakt en al een prachtige dochter hebt.
Toen wij bezig waren met de behandeling had ik zoiets van 1 babytje, meer hoef ik echt niet, maar als het dan gelukt is en alles is zo mooi, begint het toch weer te kriebelen. Er waren ook genoeg mensen die zeiden van ben blij met wat je hebt, je gaat die ellende toch niet nog een keertje doormaken. En natuurlijk net als jij zelf al zegt je hebt een prachtige meid dus je kijkt er nu ook heel anders tegen aan, het zou fantastisch zijn om er nog een kleintje bij te krijgen, maar je bent al zo gelukkig met je meisje. En toch had ik het er allemaal weer voor over gehad, omdat ik mijn gezinnetje nog completer wou maken. Ik heb dan inderdaad een miljoenste geluk gehad dat ik het niet nog een keer mee heb hoeven te maken.
Ik vond wel de tweede zwangerschap heel anders als de eerste, bij de eerste heb je dan al zoveel meegemaakt de voorafgaande jaren en ik ben die negen maanden ook heel bang geweest dat het alsnog fout zou gaan, dit heeft geduurd tot mijn knul een jaar was. Op de dag van zijn verjaardag dacht ik jeeh hij is er nog steeds zouden we hem dan echt mogen houden. Klinkt voor jou vast heel raar, maar ik heb na de bevalling ook een depressie gehad, niets interesseerde me meer behalve mijn zoontje daar had ik alle tijd en liefde voor. Ik was ook de hele zwangerschap en bevalling kwijt, kon me er helemaal niets meer van herinneren, zelfs als ik foto's van mezelf zag met hem samen, zag ik een vrouw met een kindje maar niet mezelf met hem. Dit was heel beangstigend. Gelukkig vertelde de dokter dat dit niet raar was, ik moest eerst de jaren voorafgaand een plekje geven en dan zou alles weer naar boven komen. Dit heeft lang geduurd maar uiteindelijk kreegik met vlagen weer alles terug. Dan riep ik bv in een keer tegen mijn man, jij hebt koekjes zitten eten terwijl ik zo honger had tijdens de bevalling. Dit waren dan hele rare opmerkingen, maar o zo belangrijk voor ons.
Sorry dat ik er zo een lang verhaal van heb gemaakt, maar het is zo fijn om eens even met iemand te schrijven die weet wat je doorgemaakt hebt.
Heel veel lieve groetjes en mocht je zin hebben om nog wat te schrijven dan lees ik het wel.
