Hey meis,
Wat goed van je dat je zo stellig was! Het is belangrijk juist nu je hart te volgen en idd niet iets tegen je zin in te doen. Het is jouw lichaam, jullie kind.
Dat ik 2 weken geleden mijn miskraam kreeg, begon ook met bruin bloedverlies op dinsdagavond. Woensdagochtend was het eerste rode bloed. Dit had de hele week aangehouden en zondags verloor ik stolsels. Diezelfde dag zagen we nog heel duidelijk het hartje kloppen en maandagavond kreeg ik mijn miskraam. Dit heeft al met al ook ongeveer een kleine week geduurd!
Dat we een miskraam kregen, wist ik eigenlijk pas op maandagavond zelf. De hele tijd ervoor kregen we toch elke keer wee hoop door de echo's enzo. Zeker toen we het hartje zagen, dan is de kans op een miskraam zo verkleind!
Ik kreeg krampen die niet weggingen en uit zichzelf weg gingen. Zo een aantal uur aan een stuk, het waren ergere krampen dan menstruatiekrampen (die zijn overigens bij mij vrij hevig). Ik weet nog dat ik dacht dat het misschien mijn darmen waren, tijdens mijn zwangerschap had ik daar ook veel last van. Een paar uur had ik dus die weeën en toen werd ons kindje "geboren". Ja, eigenlijk is het gewoon een geboorte, maar veel eerder dan je zou wensen.
Meid, ondanks dat het afschuwelijk is, hoop ik toch dat je kindje op jouw manier geboren gaat worden. Het liefst zouden we het willen veranderen en de tijd die er eigenlijk voor staat uit laten zingen in de hoop dat alles goed komt. Maar helaas, moeder natuur heeft anders besloten. Ik ga niet tegen je zeggen dat je lichaam het niet voor niets doet en dat je tijd snel weer zal komen, dat zijn waarschijnlijk woorden waar je niks aan hebt. Tenminste, dat gevoel heb ik als iemand dat tegen me zegt. Ik geloof ook wel dat het op een gegeven moment wel goed gaat komen, maar ja, wanneer? Als ik eerlijk ben het liefste morgen weer! Ik mis ons kindje zo, ook mijn lichaam schreeuwt erom. Maar goed, ik zal snel stoppen met mijn depri gedoe, daar heb je nu ook niks aan.
Sterkte, voor jullie allebei....
Veel liefs,
Sil
