Voor Jacqueline

Hey meis,

Wat heb ik moeten denken aan je de laatste dagen.... Vreselijk voor je dat het nu werkelijkheid is....  

Hoe heb je gemerkt dat het zover was? Heb je het gezien of niet en heb je er dan wel afscheid van kunnen nemen? Heb je het er nu moeilijker mee of juist niet? Sorry hoor, als ik teveel vraag. Je moet maar antwoord geven op de vragen die je wilt beantwoorden en op jouw tijdstip. Ik wil je op geen enkele manier kwetsen.

Ik leef zo met je mee, ik vind het zo erg voor jullie. Mijn man en ik wensen jullie heel veel sterkte en kracht samen met elkaar....

Veel liefs,

Sil

mama van  één *
 

Ik moet zeggen dat het een hele vreemde ervaring was,maar het me erg is meegevallen kwa pijn en bloed.
Was voorbereid op veel pijn en veel bloed.
Woensdag had ik een heel klein beetje bruinverlies en donderdag was dat al ietsiepietsie meer.
Zaterdag werd het echt rood bloed maar nog steeds weinig.
Ging in de middag naar de wc en zag ineens het vruchtje in mijn maandverband......heel inimini-klein, paar mm....een mini garnaaltje.
Was anders dan ik had verwacht...het was een beetje hard....dacht dat het zacht zou zijn,maar was natuurlijk al bijna 3 weken gestopt met groeien.
Ben zohiezo blij dat ik een vruchtje had,maakt het wat tastbaarder,de gyn zei nl. dat hij geen vruchtzakje zag,
Klinkt misschien gek,maar ben toch wel blij dat er in ieder geval iets groeide,heb dan nu toch meer een gevoel van afscheid nemen,want als er niks zat...waar moet ik dan afscheid van nemen??
Toen kreeg ik wat meer bloedverlies met kleine stolseltjes.
Na een tijdje kreeg ik ook kramp en heb een ibuprofennetje genomen en ben gaan slapen.
Toen ik wakker werd was de pijn weg en ging ik ff plassen en ineens....PLOP!
Daar schrok ik wel van zeg!! Daar had ik niet aan gedacht.
Kwam het vruchtzakje eruit. Best groot nog.
Zag er erg vies uit.wist niet zo goed wat ik ermee aan moest...heb wel met een satestokje erin zitten wroeten maar heb het maar doorgespoeld,het vruchtje had ik toch al.
Nog steeds heb ik geen pijn en weinig bloedverlies,dus dat valt erg mee.
Heb foto's gemaakt van het vruchtje , als je het aan durft,ik heb ze geplaatst op msn groep. Liet ze aan iemand zien,moet ze nog weghalen. Dus je kan kijken als je wilt.
Nou tis wel een vies verhaaltje geworden heh,sorry!
Maar een hele vreemde ervaring hoor....hoop het nooit mee te maken!!
Ga woensdag toch gewoon naar de gyn want ik ben wel benieuwd hoe het nu verder moet..
Had jij ook een duidelijk vruchtje?

Liefs Jacq
 
Hey meis,

Mooie foto's....

Erg he, dat je kindje al zo vroeg gekomen is, terwijl je het zo veel had willen bieden....
Ons kindje was wat meer rose, maar ja, ik wist dat het in ieder geval 34 uur eerder nog leefde.

Ik had wel veel kramp dus van te voren en heel veel bloedverlies tijdens de miskraam. Ik bloeide echt leeg! Nou, ja, niet helemaal natuurlijk maar het liep er gewoon uit! Bij mij kwam eerst de placenta en daarna ons kindje. Misschien heb ik door de schrik het wel van elkaar gescheiden door het dichtknijpen. Dat was een automatische reactie.

Wat 'fijn' dat het toch op jouw manier is gekomen en dat je er echt afscheid van kunt nemen. Ikzelf had ook graag foto's gehad, maar daaraan hebben wij toen niet gedacht. Ikzelf heb ons kindje niet zo heel erg goed gezien, omdat we ons kindje compleet, in vruchtzak met vruchtwater en al, wilden begraven. Zo was het ook 'geboren'. Achteraf gezien had ik ons kindje ook graag beter bekeken. Wat ik door het vliesje doorheen zag, is dat ons  kindje ongeveer een centimeter groot was en  donkere rondjes zag (oogjes) en het had armpjes en beentjes. Het was zacht rose van kleur, het was verschrikkelijk, maar ons kindje was wel mooi....  

Hey meis, je hebt het nog niet gehad over hoe je je nu voelt.  Of vind je dat een moeilijke vraag? Heb je al besloten wat je met je kindje wilt doen? Mijn man en ik hebben ons kindje dus begraven in de tuin (samen met mijn tweelingszus en moeder) en een boompje erbij geplant die in september in bloei staat, toen eigenlijk ons kindje het levenslicht zou moeten zien. Eigenlijk hebben we ons kindje onder een donkerpaars viooltje begraven en niet onder het boompje. Stel je voor dat het boompje dood zou gaan, dan hebben we weer een moeilijk punt. Achteraf vertelde iemand me over het verhaal van het gouden hartje van het viooltje. Het was een heel mooi verhaal, maar ik kan hem nergens meer op Internet vinden....

Ons kindje begraven was trouwens wel het moeilijkste  in ons leven dat mijn man en ik gedaan hebben, maar we weten zeker dat we er goed aan gedaan hebben. Elke andere plek was te ver weg voor ons gevoel, we wilden het dichtbij houden. Ik hoop voor je  dat jij ook een hele mooie manier vindt en het enige advies dat ik kan geven is dat je je hart moet volgen. Helaas krijgen we hierbij geen gebruiksaanwijziging, maar zullen we het zelf moeten verzinnen en ondergaan.

Veel liefs,

Sil

mama van  één * (13-02-2006)
 

Nee ik weet nog niet wat ik ermee ga doen.
Zat ook te denken om het te begraven,maar mijn man is daar niet zo enthousiast over.
Ik heb het nu in zo'n ringdoosje gedaan.
Daar zat een ring in met diamantjes,dus nu heb ik er weer een schat in terug gedaan.

Verder gaat het eigenlijk wel goed met me.
Heb natuurlijk wel moeilijke momenten en vraag ik me af hoe dit kindje geweest zou zijn,was het een jongen of een meisje,wat was er niet goed,enz.enz.
En dat lege gevoel heh...je kent het wel.....
Maar zoek veel afleiding.
Ik kijk uit naar de dag dat we ons pasgeboren kindje in onze armen mogen sluiten en kunnen knuffelen....ik geloof dat die dag eens komt....hopelijk zo snel mogelijk hihihi
Ik probeer positief te zijn.
Wil niet almaar verdrietig zijn. Heb al genoeg verdriet meegemaakt,wil niet dat dit overheerst. Heb zo onderhand wel geleerd om dat weg te stoppen...
Ik kijk nu uit naar wat meer geluk in mijn leven.....wie weet een tweeling..
Ben wel blij dat ik al bij de gyn loop.
Weet niet hoe het bij jou zit,maar wij willen eigenlijk meteen weer beginnen met zwanger worden.
Wil niet wachten.
Dus ik ben benieuwd wanneer ik weer met clomid mag beginnen.
Maar weet wel dat als ik weer zwanger ben,heeeeel erg bang zal zijn!!

Liefs Jacq
 
Ja, wij zijn ook meteen weer doorgegaan met in verwachting proberen te raken. Ik was wel boos op mijn lichaam in eerste instantie en ook bang, maar dat is weer een stuk verbeterd gelukkig. Ik heb nog best veel verdriet op dit moment, maar dat komt dat verschillende dingen erbij omhoog komen. Maar, ik ben er hard mee bezig. Met betrekking tot het zwanger worden, tja, misschien verhogen de achtergebleven hormonen toch weer tot een verrassing.... Maar ik weet dat ik teveel hoop. Daar baal ik eigenlijk wel van, want ik weet dat ik weer teleurgesteld ga worden. Misschien is dat bij jou wel helemaal anders omdat jouw situatie anders ligt, als je begrijpt wat ik bedoel.

Tja, wat betreft het afscheid nemen van je kindje, dat is moeilijk.... Mijn mening was dat ik ons kindje niet door het toilet kon spoelen of achter kon laten bij vreemde handen in het ziekenhuis waar het als medisch afval gezien wordt. Maar voor iedereen is dat natuurlijk anders. Misschien dat je het toch kunt begraven, maar ergens anders dan in de tuin. Wij hebben bijvoorbeeld ook even gedacht aan ons kindje te begraven bij een van onze grootouders of ergens anders op een mooi plekje. Maar hier in de stad wordt alles volgebouwd. Dus die viel bijvoorbeeld al af. Ik kan je geen opties geven voor jou en je man, maar probeer iets te zoeken waar jullie beide jullie rust in kunnen vinden.

Hmmmm, het is alweer een heel verhaal he? Weet je trouwens wat ik ook begonnen ben? Een plakboek met daarin de echo foto's, verhaaltjes, gedichtjes  en kaartjes die we van mensen hebben gekregen. Dan heb ik alles compleet. Misschien een tip, kijk maar of je het iets vind.

Meid, ik ben blij dat je niet in zak en as zit.  Bij ons  gaat het ook al iets beter, maar we zijn er nog niet. Nu ga ik hard voor jou en mij hopen dat snel de dag komt dat we weer in verwachting zijn. Natuurlijk ook voor de anderen hier op het forum!

Liefs,

Sil

Moeder van één * (13-02-2006)
 

Ik vind dat je altijd hoop moet blijven houden hoor!!
Tis al een keer eerder gelukt!
Dus wieweet weer een wondertje binnenkort...
Tis wel fijn dat jullie er weer gelijk voor kunnen gaan.
Ik heb geen flauw idee hoe dat bij mij zal gaan.
Ik heb natuurlijk geen eisprong  dus zal wel eerst aan de clomid moeten,weet niet wanneer ik daar weer mee mag beginnen.
Hmmm misschien moet ik ook maar eens gaan hopen en krijg ik uit mezelf een eisprong.....zou mijn lichaam dan toch eindelijk eens gaan meewerken
Zou wel helemaal mooi wezen....maarja nu moet ik niet te hard van stapel lopen hahahaha....
Heb je al wat inzicht in je cyclus?
Moet de thermometer maar weer eens gaan opzoeken hihihi
Zo blij dat ik hem niet meer nodig had, had ik hem meteen opgeborgen ,maarja ik moet kennelijk een andere weg bewandelen dus dat word weer trouw elke ochtend dat ding in mijn ......

nou succes met zwanger worden dan maar heh!!!!
We gaan ervoor!!

Liefs Jacq
 
Ja, we hebben weer hoop, maar het ene moment is dat gemakkelijker dan het andere. Ik hoop nu dus veel te hard, dus dat is weer de andere kant van het verhaal.

Bij sommige vrouwen verandert er na en miskraam erg veel in hun lichaam. Ze zeggen dat wanneer je De hormonen nog in je lijf hebt, je meer kans kan hebben op een zwangerschap. Ik zou er dus zeker weer voor gaan, net als wij. Tja, mijn cyclus, ik denk dat ik rond de normale tijd weer mijn cervixslijm heb gehad, nu heb ik nog 8 dagen voor mijn NOD. Nou, ja, als ik mijn cyclus aanhoud die ik had voordat ik zwanger werd. Nu is eigenlijk helemaal niks te voorspellen wanneer je je NOD hebt. Je cyclus kan tussen de 4 en 6 weken op gang komen, met 2 weken verschil. Ik zit nu alweer op Internet te kijken wanneer je kunt gaan testen, hoe lang Het hormoon nog in mijn lichaam blijft zitten. Zo erg ben ik er weer mee bezig. Aan de ene kant goed, maar zoals ik hierboven al vermeld heb, ben ik zo bang voor die tegenvaller die toch gaat komen. Het was zo'n wonder dat we in verwachting zijn geraakt, een tweede keer de loterij winnen, zou dat kunnen? Ik weet zeker dat 'onze tijd wel komt', alleen hoop ik heel hard dat ie snel en  spontaan komt. Liever gisteren dan vandaag!

Liefs,

Sil

Mama van één * (13-02-2006)
 
heee jacq,

ik lees net dat je je vruchtje nu echt bent verloren...aan de ene kant fijn dat je niet nog langer hoeft te wachten, aan de andere kant erg confronterend he....
en er was dus wel een vruchtje, ik herken je gevoel wel over dat je daar opgelucht over bent, zodat je niet blij was met " niks"

mijn comp is nog stuk, dat snoertje moet besteld worden, dus zit nu op de comp van mijn mannetje, maar kom hiermee niet op de chat...:-( helaas...ik had je graag " live" gesproken...

meid veel sterkte en tot snel

en eeeuh over die tweeling....ik geloof er wel in ;-)

veel liefs leetje 1981
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan