Verdrietig he, om zo'n miskraam mee te maken. En daar blijft het niet bij, want er zijn zoveel dingen die je eraan blijven herinneren. Zoals wat jij zegt: de dag dat je het wilde vertellen van de zwangerschap. De gyn vroeg gisteren aan mij wanneer ik de eerste echo had gehad. Dat was dus 4 oktober, maar ik zei blijkbaar 4 mei. Dat was de uitgerekende datum. Ik hoop overigens ook dat ik weer opnieuw zwanger ben vóór 4 mei, anders zou ik heel verdrietig zijn.
Ik merk ook aan heel veel mensen dat ze denken (of soms zelfs zeggen): wat sneu een miskraam, dat is verdrietig. Maar ja, gewoon door blijven gaan he. En dan is het voor hun klaar. Terwijl ik het allemaal heel schokkend vind (maar misschien komt dat ook doordat er zo veel tegelijk aan de gang is) is het voor anderen iets wat nu eenmaal kan gebeuren. Zeggen mensen tegen jou niet: ach, je hebt in ieder geval al een kind?
Mijn vriend staat er ook een beetje anders in dan ik. Natuurlijk ook omdat hij de dingen lichamelijk niet zelf mee heeft gemaakt. Ook niet het ongeluk enzo. Hij wil gewoon weer graag verder, opnieuw snel zwanger worden. Als ik tegen hem zeg dat ik behoefte heb om even te praten over alles wat er mis is, dan doet hij dat wel. Voornamelijk voor mij, want voor zichzelf komt hij niet verder dan: ik ben ook heel verdrietig, maar ik ben blij dat we het achter de rug hebben. Terwijl ik veel meer te vertellen heb. Iedereen is daar toch anders in. Hij is voornamelijk bezorgd om de pijn die ik heb (gehad), en psychisch denkt ie dat ik toch wel supersterk ben. Moet hem af en toe even vragen om een schouder of een arm. En dan geeft ie m wel, maar het zou fijn zijn als ie m zelf zou geven, ook als er niks zichtbaar mis is op dat moment. Maar ik neem het hem niet kwalijk, het is ook allemaal nieuw voor hem.
Fijn om er zo met jou over te praten!
Ik ga vandaag weer werken, ben benieuwd hoe dat gaat (ben activiteitenbegeleider bij een kinderopvang).
Liefs, Kim
