Wanneer was jullie moment dat je dacht, en nu wil ik een kindje?

A

Anoniem

Guest
Om meteen maar met de deur in huis te vallen

Wanneer hebben jullie dat beslist?

En dan bedoel ik het eigenlijk op de volgende manier:

Wilde je eerst getrouwd zijn?
Een bepaalde periode samen hebben gewoond?
Je school af en een vast contract?
Een bepaalde leeftijd hebben bereikt?


Ik vind het zo lastig om te bepalen wanneer nou 'het goede moment' zou zijn om te stoppen met de pil. Je weet tenslotte ook niet hoe  lang zoiets gaat duren.  
Wij zijn 23 en 24 jaar en hebben al 6 jaar een relatie waarvan we nu anderhalf jaar samenwonen. Beiden zouden we echt heel graag een kindje willen maar.. (ja daar begint het al) We willen beiden ook graag trouwen, nog de badkamer verbouwen, een grote reis maken enzovoorts..

Ik vind het echt heel erg moeilijk om nog zo 'lang' te moeten wachten terwijl ik het liefst nu mijn pil in de prullebak gooi.

Graag jullie mening hierover..
 
Hoi Bloempjuh,

Wij zijn nu 28 en 29 jaar oud en hebben een zoontje van 14 maanden. We zijn nu bezig met zwanger worden van een tweede kindje (als ik vandaag niet ongesteld word, gaan we morgen testen....spannend!)

Wij zijn getrouwd toen we 24 en 25 jaar oud waren. Het jaar erna hebben we besloten te stoppen met de pil. We hadden allebei wel vast werk en hadden ook het gevoel dat we klaar waren voor een kindje. Tja, moeilijk te omschrijven wat dat gevoel is...sorry.
De derde maand waren we zwanger en ik ben bevallen toen ik nog net 26 was.

Dat is een beetje ons verhaal.

Liefs,
Judith
 
Hoi,
Dat mijn man en ik kinderen wilden, dat was al een tijdje duidelijk, maar helaas was de situatie er niet naar. Wel al (gelukkig) gestopt met de prikpil en over op de "gewone", maar er echt voor gaan, dat ging nog niet!
Ik heb op 14 juli j.l mijn contract getekend bij mijn huidige werkgever, dit was voor ons het moment. ik had 13 juli de laatste pil van mijn strip geslikt en normaal slikte ik altijd een weekje of zelfs twee extra, wegens allergieen was ik daar redelijk toe genoodzaakt, maar nu was het gewoon "klaar"! Ben toen pas 20 juli ongesteld geworden, wat ik zelf vrij laat vond, maar ja, het menselijk lichaam, wie snapt hem nog?
Maar dit is mijn verhaal. Ik ben blij dat het eindelijk zover is, want ik zag overal baby's en ooievaren...
groetjes
 
Oja, 4 april 2008 zijn we getrouwd, maar dat had met de hypotheek te maken en niet met een kindje, al had ik liever geen kindje gekregen zonder getrouwd te zijn...
 
Hoi hoi,

Ik denk dat het meer een gevoel is van en NU wil ik het haha. Wij wilden ook eerst trouwen, vaste baan, eigen huis..het eigen huis is er inmiddels en over 4 weken gaan we trouwen. We hebben wel beiden werk, maar ik heb een tijdelijk contract. Ook wilden we eerst de badkamer verbouwen, maar een paar maanden geleden was het moment er ineens. Steeds meer mensen in onze omgeving werden zwanger en ineens had ik de kriebels, ik wil ook! Het huis en het trouwen is dus gelukt, de rest vind ik niet zo belangrijk meer. Als je dat gevoel hebt is het moment er denk ik :D
Een paar maanden geleden heb ik de pil aan de kant gegooid. Ik wilde wel eerst wachten tot de bruiloft, wilde liever niet dan een paar maanden zwanger zijn. Inmiddels weet ik dat ik een cyclus heb van 33 dagen, toch wel prettig om dat te weten. Dus deze maand gaan we ervoor!

Groetjes
 
Hey hallo,

Dat moment had ik tijdens onze huwelijksnacht. Toen heb ik tegen mijn man gezegd dat ik graag voor een kleine wilde gaan zodra we  terug zouden zijn van onze honeymoon. Mijn man kreeg tranen in zijn ogen en zei  dat hij zich geen mooier huwelijkscadeau had kunnen wensen!
 
Mijn man begon eind vorig jaar over zijn kinderwens en toen ben ik er over na gaan denken. We wilden wel per se getrouwd zijn. En beide hebben we al jaren een vaste baan. Ook  hebben we samen al veel verre reizen gemaakt.  We kennen  elkaar al 10 jaar en hebben tijdens die 10 jaar  eerst echt samen genoten van alles. We hebben alle dingen gedaan die we graag wilden doen.

En nu zijn  we echt klaar voor een klein wondertje in ons leven omdat we  allebei  het gevoel hebben dat er niets meer te wensen over is, als  alleen nog zo'n lieve kleine spruit!

X hopje  
 
ik zou zeggen ga er gewoon voor, een kindje laat zich niet plannen.
ik ben 27 mijn man 30, vorig jaar oktober besloten we ervoor te gaan, januari zwanger, maart miskraam, mei zwanger, juni miskraam, nu even moeten stoppen omdat ik morgen een behandeling krijg waarbij ik niet zwanger mag zijn en dat valt me heel zwaar maar hierna proberen we weer,

een verre reis maken kan ook met een klein kindje of als je zwanger bent, mensen zijn in indonesie enzo erg behulpzaam en wachten op een vaste baan met deze economie kan ook erg lang duren, als de wens er is zou ik zeggen ga ervoor, getrouwd ben je ook binnen een paar maanden als je wilt

alvast succes
 
Hallo,

ik had op een gegeven moment ook zoiets van: en NU wil ik een kleine. Mijn mannetje moest er wel ff aan wennen, maar nu is hij er ook helemaal klaar voor. De omstandigheden zijn niet ideaal, maar wanneer wel. We zijn allebei 23 en hebben allebei een tijdelijk contract. Wel werken we fulltime. We wonen in een klein huisje, dus als het zover zal zijn, zullen we moeten verhuizen, maar daar zijn we nu ook mee bezig. We zijn niet getrouwd. Dus ja, de situatie kan veel idealer, maar ik kan niet wachten tot ik een vast contract krijg, die krijg ik pas over 2,5 jaar. En m'n vriend ook. Dus we hebben besloten om er nu voor te gaan, de kleine zal ALTIJD gewenst zijn, wat onze omstandigheden ook zijn. Mijn schoonouders staan ook helemaal achter ons, dus dat is heel fijn.
Dit is mijn verhaal tot zover!

Groetjes Maaike.
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan