A
Anoniem
Guest
Hallo allemaal,
Ik heb me maar eens aangemeld bij een site waar andere vrouwen ook proberen zwanger te raken. Een jaar geleden heb ik een miskraam gehad en sinds die tijd proberen we weer zwanger te raken van ons eerste kindje. Tussendoor hebben we veel problemen in het ziekenhuis gehad, ze hadden daar een enorme fout gemaakt, het zaad van mijn man zou zo slecht zijn dat ik niet zwanger zou kunnen raken, zijn we 4 maanden mee bezig geweest, is het een fout geweest (gelukkig maar dan) en was het zaad optimaal! Mij hebben ze ook helemaal onderzocht en alles is goed, dus maar wachten tot het lukt he!
Maar goed, elke maand wordt ik weer ongesteld. Ik word er zo verdrietig van, iedereen om me heen wordt maar zwanger, op kraamvistite wil ik niet, want ik huil dan snel, want tja, had nu ons kleintje ook allang moeten hebben na de miskraam! En dan komen mensen met hun adviesen (lees: moeders met een kindje of zwangere vrouwen die binnen een halfjaar zwanger waren): joh, maak je niet te druk, je bent pas 28, niet teveel over nadenken! Pfff... wordt daar zo moedeloos van, natuurlijk denk je erover na, natuurlijk ben je verdrietig of teleurgesteld als je na de zoveelste poging ongesteld raakt! Ik probeer er heel luchtig en leuk mee om te gaan, leuke babyspulletjes kopen, dan weer een speeltje, dan weer een leuk truitje, gewoon lekker tutten dus!
Wie herkent zichzelf hierin? Wordt je anderhalve week van te voren ook zenuwachtig, sjagerijnig, voordat je ongesteld moet worden of niet? Ben je ook verdrietig als je het weer geworden bent?
Groetjes anomiem
Ik heb me maar eens aangemeld bij een site waar andere vrouwen ook proberen zwanger te raken. Een jaar geleden heb ik een miskraam gehad en sinds die tijd proberen we weer zwanger te raken van ons eerste kindje. Tussendoor hebben we veel problemen in het ziekenhuis gehad, ze hadden daar een enorme fout gemaakt, het zaad van mijn man zou zo slecht zijn dat ik niet zwanger zou kunnen raken, zijn we 4 maanden mee bezig geweest, is het een fout geweest (gelukkig maar dan) en was het zaad optimaal! Mij hebben ze ook helemaal onderzocht en alles is goed, dus maar wachten tot het lukt he!
Maar goed, elke maand wordt ik weer ongesteld. Ik word er zo verdrietig van, iedereen om me heen wordt maar zwanger, op kraamvistite wil ik niet, want ik huil dan snel, want tja, had nu ons kleintje ook allang moeten hebben na de miskraam! En dan komen mensen met hun adviesen (lees: moeders met een kindje of zwangere vrouwen die binnen een halfjaar zwanger waren): joh, maak je niet te druk, je bent pas 28, niet teveel over nadenken! Pfff... wordt daar zo moedeloos van, natuurlijk denk je erover na, natuurlijk ben je verdrietig of teleurgesteld als je na de zoveelste poging ongesteld raakt! Ik probeer er heel luchtig en leuk mee om te gaan, leuke babyspulletjes kopen, dan weer een speeltje, dan weer een leuk truitje, gewoon lekker tutten dus!
Wie herkent zichzelf hierin? Wordt je anderhalve week van te voren ook zenuwachtig, sjagerijnig, voordat je ongesteld moet worden of niet? Ben je ook verdrietig als je het weer geworden bent?
Groetjes anomiem