zwanger worden na miskraam

Hoi Elisabeth,

Ik heb precies de zelfde reacties gehad van mensen, je bent nog jong (net 27), maar daardoor is mijn verlies niet minder groot. Daardoor is de toekomst die ik voor me dacht te hebben wel ineens weggerukt. Volgende keer beter was ook een "leuke", of het is beter zo, de natuur heeft het bepaald, je kunt tenminste zwanger worden (maar we weten ook dat het mis kan gaan), vaak allemaal uitspraken van mensen die niet weten wat het is een miskraam.
Bij 13 weken kwamen ze er met de echo achter dat het kindje niet meer leefde. Het kindje was toen iets meer dan een week dood. Met 8 weken was alles nog goed en hebben we het hartje horen kloppen. Achteraf besef ik me dat een paar van mijn kwaaltjes iets minder werden (moeheid vooral).
Ik wilde in eerste instantie gelijk een curettage. De verloskundige zei dat ik er heel goed over na moest denken.
Uiteindelijk heb ik gewacht tot het vanzelf kwam.

Nu is het al 44 dagen geleden, maar nog steeds niets. Mijn menstruatie is nog niet op gang gekomen. Wanneer het volgende week nog niet zo is dan ga ik eerst testen en dan naar de huisarts. Ik wordt gek van het wachten.

Shanaz

 
ha shanaz

wat jij schrijft herken ik 100%.
mijn gyn zei dat je cycles na ongeveer 6-8 weken weer gewoon is, dus ik zit nu op 6 weken dus zit er ook echt op te wachten.
wat je wel moet realiseren als je een zwangerschapstest doet dat als tie positief is het ook kan zijn dat je zwangerschapshormoon nog niet helemaal uit je lichaam is. kan namelijk ook aantal weken duren. ik had dat ook, dacht dat ik mogelijk alweer zwanger was, maar omdat testen tegenwoordig erg gevoelig zijn test hij bij een laag hcg al positief.
ik deed m dus ook  5 weken na cur, en hij was nog positief, maar na 2  keer prikken van hcg blijkt het  toch dalende te zijn.  nu test ik overegens negatief. dus ben daar alweer blij mee.
maar ik kijk ook erg uit naar mn ongesteldheid, (waar je al niet blij mee bent...)  want dan weet je tenminste weer dat alles normaal is. en dan gaan we weer vol goede moed verder.

nou, ik ben benieuwd hoe het je vergaat, ik duim voor jou en mezelf voor een snel herstel van de cycles

groetjes
 
Hee dames,

Ik ben 29 (mijn man 34) en wij wonen in Eindhoven. Ook wij hebben nu 2x een miskraam achter de rug. De eerste was begin dec 2006  met 5w  (toen is alles natuurlijk eruit gekomen), de tweede keer was een paar weken geleden met 6w4d. Heb vorige week maandag een curettage gehad omdat het er deze keer niet vanzelf uit kwam. Weet nu dus dat ik weer "leeg" en "schoon" ben. Heb overigens na curettage nergens last van gehad, geen pijn  en ook geen bloedverlies. Er is ons aangeraden om de 1e menstruatie weer af te wachten zodat we weten hoe mijn cyclus is. We hebben besloten om er niets voor te doen dat ik niet zwanger kan raken, maar we gaan het deze maand ook ff niet uitrekenen allemaal. We  vrijen gewoon als we er zin in hebben  (en dat is over het algemeen best vaak). 25 juni moet ik op controle bij de gyn, en dan gaan ze onderzoeken waardoor het 2x mis gegaan is. Kan toeval zijn (daar gaan we van uit) maar het is toch fijn dat ze ff checken of erniet toch iets is waardoor het misgaat. Een volgende keer zal in ieder geval best moeilijk  zijn de eerste maanden (je vertrouwd je lichaam niet meer). Maar toch hoop ik snel weer zwanger te zijn en dat dan alles goed gaat.

Er zijn veel vriendinnen die na ons gestart zijn met klussen voor een wondertje, die inmiddels met een dikke buik rondlopen. Dat gun ik ze van harte, maar ik hoop toch dat we ze snel mogen volgen. En ook voor jullie hoop ik dat het snel goed gaat!

En Elisabeth, NOD is Niet Ongesteld Dag, De dag dat je eigenlijk ongesteld moet worden, maar dat niet wordt. Tenminste, dat hoopt iedereen die zwanger wil worden.

groetjes,
Dion
 
Hoi Elisabeth



Bij mij zei de gynaecoloog dat ik 4 tot 6 weken moest wachten voor de menstruatie.

Ik heb al een test gedaan, die was (raar dat ik dit zeg)
gelukkig negatief. Wat dat betreft weet ik dus dat ik nu niet zwanger
ben. Maar ik baal er wel van dat de menstruatie nog niet op gang is
gekomen.

Ik wacht nog maar even af, want de natuur zijn gang laten gaan is toch het beste.

Mijn manneke ziet het veel zonniger in die denkt, niet ongesteld =
misschien wel zwanger.
Maar hij weet toch niet precies wat ik wel en
niet voel in mijn lijf ook al leg ik het hem uit.


Vragen mensen nu na al die tijd (miskraam, curettage en hercurettage) nog hoe het met je gaat?

Heb jij in je omgeving nu vriendinnen die wel zwanger zijn en waarbij het goed gaat? Hoe ga je daar mee om?



Hoop dat we snel positieve berichten hebben, ik zal voor je duimen!


Shanaz
 
Hoi Meiden,

Ik herken veel in jullie verhalen. Wij zijn sinds april 2006 bezig en nu nog steeds geen resultaat. Afgelopen september was ik zwanger en natuurlijk dolgelukkig maar met 6 weken ging ik bloeden en wist ik meteen al dat het niet goed was. Ik kreeg toen een echo en inderdaad: een leeg vruchtzakje. Ik vond het enorm jammer maar kon het goed los laten. Het is er vanzelf uitgekomen en ik heb in totaal zo'n twee weken gebloed. 6 weken na m'n eerste bloeding werd ik weer ongi. Ik had voor de miskraam altijd een cyclus van gemiddels 30 dagen. Het kon wel eens een dag wisselen. Na de miskraam was dat langer: 35 toen 2x 33 daarna 32 en de laatste keer gelukkig weer 30 dagen. Het heeft bij mij dus nog even geduurd voordat ik weer op m'n oude cyclus was.

Wat mij inderdaad ook pijn doet is dat mensen om je heen die ook rond dezelfde tijd bezig waren nu al een kleine hebben of met een dikke buik rond lopen. Heel leuk voor ze maar soms wordt je er wel verdrietig van.

Ik wens jullie heel veel sterkte en dat jullie snel zwanger mogen worden!

xx
Dile
 
ha,

ook ik heb inderdaad veel zwangere vriendinnen.
mijn beste vriendin en ik wisten alletwee van elkaar dat we graag wilden, en zei was iets eerder zwanger als ik, dat vond ik geen probleem, en we hoopten samen dat het voor mij ook snel zo zou zijn.
nou en toen was het zover, echt helemaal geweldig, samen kletsen je weet hoe dat gaat, en toen... mijn miskraam.
ik merkte dat zei het ook moeilijk vond en erg aftaste hoe ik ermee omging en zo voorzichtig mogelijk op mij reageerde. wel heel lief. mijn schoonzus voelde zich gewoon soort schuldig dat haar zwangerschap goed doorging. een week na curettage vertelde een andere vriendin dat ze zwanger was, we hebben samen gehuilt.
maar nu merk ik aan mezelf dat voor ik naar iemand toegaat die wel eens zou kunnen vertellen dat ze zwanger is ik mezelf ervoor wapen en me steeds voorbereid van nou... ze zou het nu wel eens kunnen gaan vertellen.
is eigenlijk bizar, maar zo probeer ik mezelf dan in de hand te houden voor het geval ze erover zouden beginnen, want ik zit in een periode waarin veel meiden om me heen zwanger kunnen zijn/worden.
maar ik doe er nu ook niets extra voor maar laat er ook niets voor om zwanger te worden, hoop eerst een keer ongesteld te worden, maar stikem zou ik ook wel blij zijn als ik het niet word. maar dat zeg ik natuurlijk verder niet, want ik wil naar buitenwereld gewoon verstandig zijn en het rustig aan doen want iedereen heeft toch goedbedoelde adviezen van je moet eerst je lichaam rust geven en eerst weer eens een goede cycles hebben, en ik heb geen zin in discussies daarover want mensen weten vaak niet wat ze zeggen als ze het niet meegemaakt hebben. en dat geeft ook niet want dat had ik een jaar geleden ook niet. en met mn ma praat ik er ook verder niet over want die begrijpt dat niet, die denkt ook doe nu eerst maar rustig aan.
maar als ik al die dikke buiken zie dan wil ik het gewoon ook zo graag.
en ook graag een klein hummeltje. maar goed, ik roep mezelf tot de orde, en kijk in de toekomstdat doet mn mannetje ook, die is gelukkig positief en zegt steeds lieve dingen als : joh straks ploept jouw navel er ook uit zo'n mooie dikke buik als je dan krijgt en zou die er alweeer inzitten, en dan denk ik helemaal ik wil een klein jongetje zoals jij.
meisje vind ik voor mezelf heel leuk maar omdat ik zoveel van mn mannetje hou wil ik ook graag een miniatuurtje van hem. dus het komt eropneer dat ik het allebei erg leuk vind en niet zou weten of ik liever een meisje of jongetje wil
als het maar goed gaat. vroeger dacht ik wat cliche, je hebt vast wel een voorkeur voor j/m maar dat denk ik nu niet meer, denk nu echt o als het maar goed gaat.
en om mezelf op te peppen heb ik gewoon alvast een abonnement op het blad kinderen genomen.

groeten

(ps, nooit geweten dat een forum zo fijn is om dingen van je af te praten, en dat je echt een soort verbondenheid met alkaar gaat voelen. echt fijn!)
 
ha shanaz

wanneer neem jij als uiterste datum, om te wachten zeg maar?
ik ga denk ik tot volgende week donderdag wachten en dan weer een test doen, je weet maar nooit...
hou je me op de hoogte, ook als het negatief is? we zitten denk ik in dezelfde fase, volgendeweek donderdag is het voor mij 7 weken. (na her curettage, 13 weken na 1e curettage)

groetjes
 
Hoi Elisabeth

Dat idee had ik inderdaad ook niet dat ik het een fijn zou vinden om zo op een forum te schrijven. Goed plan om elkaar een beetje op de hoogte te houden zo.
Waarom ik die vragen stelde is eigenlijk omdat er in mijn omgeving ook een aantal zwangeren rondlopen.
Eerst m'n vriendin die wist niet dat wij al een half jaar bezig waren (het was bij hun de 1e keer bingo).
We waren 9 maanden bezig en toen m'n nichtje die ik niet kan zien of luchten (die stuurde een mailtje dat ze er maarliefst een half jaar over had gedaan).
Toen de zus van m'n vriendin en de schoonzus van m'n vriendin, nog een vriendin.
het moeilijkste heb ik het eigenlijk met m'n nichtje, sowieso omdat ik er al niet mocht. Dan ook nog eens klagen dat na een half jaar zwanger worden nog niet snel genoeg is. Alles gaat haar voor de wind in d'r leven, nooit een miezertje in de lucht, niet zo erg want dat hebben veel mensen. Maar zij moet het ook nog eens zeggen dat alles zo goed gaat met haar!!!
Toen we een paar weken geleden op familieweekend gingen (het was 3 weken na mijn miskraam) toen heb ik het echt enorm moeilijk gehad. M'n nichtje heeft geen woord tegen me gesproken, niet eens gevraagd hoe het met me gaat.
M'n tante zegt dat ze zich schuldig voelt. Ik snap niet waarom!

Iedereen die ik het heb verteld heeft er een ander antwoord op natuurlijk, maar ik hoor het veel dat ze denken dat ze ban is en dat ze zich schuldig voelt.
Ik snap alleen niet waarom, het is neit haar schuld dat het mis is gegaan. HEt is wel haar schuld dat ze so'n blaaskaak is en dat ze niets tegen mij zegt.

Met mijn vriendin is het anders, van haar kan ik heel goed babypraat hebben, maar zij praat tenminste. Dat is wat ik wil, praten. Zeker is het lastig voor me als haar kleintje er straks is en die van mijn een paar maanden later niet.
Toch probeer ik nu ook weer zo snel mogelijk naar de toekomst te kijken.
Ik weet gewoon en dat zeg ik ook tegen mezelf dat het echt wel goed gaat komen. Ik houd mezelf ook voor dat er niet alleen negatieve kanten aan deze tijd zitten, maar dat er ook een heleboel positieve dingen zijn.

Shanaz

 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan