Hoi meiden,
Hier nog iemand die jullie verhalen herkend!!
Ik ben inmiddels bezig met ronde 26, 1 november zijn wij twee jaar bezig (mocht het dan nog niet gelukt zijn) Het eerste jaar gewoon geprobeerd, hoewel ik al m 'n twijfels had, want jaren geleden, voordat ik de pil slikte, was ik gemiddeld zo 'n twee keer in het jaar ongi. Vlak nadat ik gestopt was met de pil, en nog niet dit forum had ontdekt, ben ik met flinke buikklachten bij m 'n ha. geweest, die me vertelde dat het met het ontpillen te maken kon hebben, maar bijv. ook met de eisprong, etc. Ik was al wel twee keer ongi geworden sinds het stoppen, dus vroeg ik aan de ha. of dit betekende dat ik sowieso een eisprong had, maar hij zei dat dit niet perse zo hoefde te zijn, en dat ik dit middels het tempen kon controleren. Ik ben toen een paar maanden later begonnen met tempen, en zag een paar keer wel temp-verhoging, maar op een gegeven moment de ene maand wel en de andere niet. Hiermee naar de ha. gegaan, en die heeft ons in de 12de ronde naar de gyn gestuurd. Vervolgens allerlei onderzoeken gehad, alles was goed, ook bij m 'n man. Het enige was dat ik dus niet vanzelf (iedere maand) een eisprong had, en dit zou bijgehouden worden bij de fertiliteitspoli. Na de eerste echo's bleek ik geen groei van een folikel te hebben, en kreeg al snel clomid voorgeschreven, dit was begin dit jaar. Inmiddels dus 8 maanden verder, en nu zit ik op 150mg en heb ook al 5x pregnyl erbij gespoten omdat wel gegroeide folikels ook te eigenwijs waren om te springen.
Op dit moment moet ik ongi worden en dan gaan we de volgende ronde met IUI van start, heb goeie hoop dat het nu snel een keertje raak zal zijn. We starten met gewoon clomid en pregnyl, de komende 3x en daarna wordt overgegaan op het spuiten van hormonen ('k denk Menopur)
Ook in mijn omgeving wordt de ene na de andere bekende gewoon zwanger, waaronder ook twee collega's..heel dichtbij dus, ik zie ze bijna iedere dag (groter worden) Ik ben wel blij voor ze, beide hebben ook problemen gehad (mk. en lang erover doen) Maar bij sommige van de mensen die zwanger zijn geworden de afgelopen maanden, kan ik echt niet meer blij zijn, bijv. een kennis van 33 die al twee kinderen heeft, (de jongste is nu 6) zei vertelde doodleuk dat ze in december dachten...als we er nog een willen, dan moeten we het nu doen, en ja hoor...zwanger.
Dat vind ik dan echt moeilijk te verkroppen.
In m 'n omgeving weten m 'n ouders, m 'n zus, m 'n mans ouders en broer, een stel waarmee we goed bevriend zijn en m 'n collega''s ervan, dat het bij ons niet lukt, en dat we in 't ziekenhuis lopen, Maar anderen die het niet weten zie je dan soms wel eens kijken of het al niet zover is bij ons, ze zeggen niks, maar je ziet ze gewoon kijken en het zich afvragen. Ook had ik een tijdje geleden een kindje van een vriendin op de arm, en toen werd er natuurlijk gezegd dat het me goed stond. Tja, wel logisch natuurlijk, maar dat kwam ook wel hard aan.
Ik leef met jullie mee, en vind het ook wel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben, hoe vervelend het voor jullie natuurlijk ook is
Groet, Moon
