A
Anoniem
Guest
Hey meiden
Met mij gaat het elke dag een beetje beter. Ik heb gisteren met mijn zus in België gebeld, en ik heb exact gezegd wat me bezig hield. Namelijk nadat ik gebeld had om te zeggen dat ik mijn kindje kwijt was( ik had mijn ouders gebeld en hen gevraagd mijn zussen in te lichten)heeft niemand me meer gebeld. Vrijdag, zaterdag en zondag zat ik dus alleen met mijn verdriet. Niet echt alleen, want mijn vriend en zijn familie waren er voor mij, maar toch voelde ik me zo in de steek gelaten door mijn familie. Het voelde alsof het voor hen niet echt een belangerijke gebeurtenis was. Alsof het hen niet echt intresseerde. Vroeger zou ik gezwegen hebben omdat ik niet echt graag confrontaties aanga. Maar nu vond ik dat ik die gevoelens echt niet mocht opkroppen omdat ze het zo veel erger maakten. Dus heb ik eerst gechat met mijn schoonbroer, want die was online en gezegd dat mijn familie mij heel hard gekwetst hadden met niet te bellen. rarara, een half uur later belt mijn zus. Heel luchtig vroeg ze hoe het er mee ging, en alles kwam er gewoon uit. Dat ik niet kon geloven dat ze niet eens gebeld hadden en dat dit de ergste periode in mijn leven is, en dat er niets steun van thuis kwam. En mijn zus zij dat het zo niet bedoeld was, maar dat ze dacht dat ik eventjes tijd nodig had om het te verwerken. In ieder geval, voor de eerste keer in mijn leven ben ik een confrontatie zelf aangegaan. Ik moest dit gewoon kwijt. En het heeft me opgelucht. Deze keer draaide het eens niet rond hen, zoals het meestal wel is. Deze keer heb ik mezelf eens eerst gezet. Ik had dat nodig. Nu genoeg hierover, ik ben er zeker van dat jullie me wel begrijpen. Maar ander onderwerp. Net als bij Winnie was dit ook mijn eerste zwangerschap, of toch die ik gevoeld heb. Want vorig jaar mij dacht de gyn dat ik ook een mk had gehad, maar die heb ik niet echt gevoeld. Daar was ik dus ook niet zo verdrietig om. En ik begin me steeds sterker te voelen om een volgende zwangerschap aan te kunnen. Ik begin terug het gevoel te krijgen dat het volgende keer wel goed zal gaan. Daar moet ik gewoon in geloven. Voelen jullie je al wat beter? Ik hoop van wel, en ik hoop echt dat we met ons vieren gewoon samen terug zwanger geraken en dat we elkaar dan kunnen steunen. Maar als 1 van jullie vroeger dan mij zwanger raakt, dan zal ik dat ook zeker opvolgen en er een kaarsje voor branden. Ik steun jullie allemaal heel hard, en ook al heb ik jullie nooit ontmoet, ik voel me toch zo close met jullie.
Bedankt lieve meiden, omdat jullie er zijn.
Heel veel lieve knuffels van mij, sita
Met mij gaat het elke dag een beetje beter. Ik heb gisteren met mijn zus in België gebeld, en ik heb exact gezegd wat me bezig hield. Namelijk nadat ik gebeld had om te zeggen dat ik mijn kindje kwijt was( ik had mijn ouders gebeld en hen gevraagd mijn zussen in te lichten)heeft niemand me meer gebeld. Vrijdag, zaterdag en zondag zat ik dus alleen met mijn verdriet. Niet echt alleen, want mijn vriend en zijn familie waren er voor mij, maar toch voelde ik me zo in de steek gelaten door mijn familie. Het voelde alsof het voor hen niet echt een belangerijke gebeurtenis was. Alsof het hen niet echt intresseerde. Vroeger zou ik gezwegen hebben omdat ik niet echt graag confrontaties aanga. Maar nu vond ik dat ik die gevoelens echt niet mocht opkroppen omdat ze het zo veel erger maakten. Dus heb ik eerst gechat met mijn schoonbroer, want die was online en gezegd dat mijn familie mij heel hard gekwetst hadden met niet te bellen. rarara, een half uur later belt mijn zus. Heel luchtig vroeg ze hoe het er mee ging, en alles kwam er gewoon uit. Dat ik niet kon geloven dat ze niet eens gebeld hadden en dat dit de ergste periode in mijn leven is, en dat er niets steun van thuis kwam. En mijn zus zij dat het zo niet bedoeld was, maar dat ze dacht dat ik eventjes tijd nodig had om het te verwerken. In ieder geval, voor de eerste keer in mijn leven ben ik een confrontatie zelf aangegaan. Ik moest dit gewoon kwijt. En het heeft me opgelucht. Deze keer draaide het eens niet rond hen, zoals het meestal wel is. Deze keer heb ik mezelf eens eerst gezet. Ik had dat nodig. Nu genoeg hierover, ik ben er zeker van dat jullie me wel begrijpen. Maar ander onderwerp. Net als bij Winnie was dit ook mijn eerste zwangerschap, of toch die ik gevoeld heb. Want vorig jaar mij dacht de gyn dat ik ook een mk had gehad, maar die heb ik niet echt gevoeld. Daar was ik dus ook niet zo verdrietig om. En ik begin me steeds sterker te voelen om een volgende zwangerschap aan te kunnen. Ik begin terug het gevoel te krijgen dat het volgende keer wel goed zal gaan. Daar moet ik gewoon in geloven. Voelen jullie je al wat beter? Ik hoop van wel, en ik hoop echt dat we met ons vieren gewoon samen terug zwanger geraken en dat we elkaar dan kunnen steunen. Maar als 1 van jullie vroeger dan mij zwanger raakt, dan zal ik dat ook zeker opvolgen en er een kaarsje voor branden. Ik steun jullie allemaal heel hard, en ook al heb ik jullie nooit ontmoet, ik voel me toch zo close met jullie.
Bedankt lieve meiden, omdat jullie er zijn.
Heel veel lieve knuffels van mij, sita