Hey mama...
lief dat je aan me denkt!
Donderdag had ik eindelijk een gyn, dezelfde als de eerste keer. Hij had gelezen dat mijn lichaam zelf aangaf dat ik eisprong had gehad, gezien de buikpijn, het cervixslijm en de temperatuurstijging op dinsdag. Hij zag dus inderdaad niks meer op de echo, alleen dat alles er goed uitzag, maar hij zei dat het kon kloppen dat hij niks meer zag met mijn verhaal dat ik dus de eisprong gehad had. Maar het kon ook nog steeds zo zijn dat er geen eisprong is geweest. Kwam er niet veel verder mee eigenlijk.
Dinsdag moet ik bloed prikken en daaruit kunnen ze afleiden of ik een eisprong heb gehad of niet. Hij vroeg nog of we al een afspraak hadden staan met de gyn waar we onder behandeling zijn, dat is dus de 30e en hij gaf aan dat onze gyn de uitslag dan al had en dat we dan gaan bekijken wat we verder gaan doen. Mocht ik wel een eisprong hebben gehad, dan proberen ze die de volgende cyclus zo in kaart te brengen en mocht heb ik geen eisprong gehad, dan zou ik waarschijnlijk met hormonen beginnen. Tenminste dat vond deze gyn de beste oplossing.
Moet dus sowieso nog een cyclus die folikelmetingen ondergaan. Vind het niet vervelend, maar wel dat ik elke keer weg moet van mijn werk.
Ook zei ik dinsdag tegen die vrouw dat we ook een samenlevingstest moesten doen, toen zegt ze, oh, en heb je samenleving gehad gister, ik zo ja, daar hadden we rekening mee gehouden. Nou, dan deed ze geen gel op dat ding, want dat was zaaddodend. Toen zag ze dus geen eitje of wat dan ook, dus dan had die test ook geen zin zei ze.
Ik baalde later dus wel, helemaal als blijkt dat ik wel m'n eisprong heb gehad maandag...dan was die test op het goede moment geweest, maar alleen omdat dan die doos niks ziet...gggrrrrr...moeten we daar ook nog weer extra voor terug komen. Of ik dan eigenlijk...Vriendje moet woensdag weer z'n zwemmertjes inleveren, ik hoop dat er verbetering te zien is. Dat zou hem goed doen, omdat hij dan niet voor niks is gestopt met roken. (weet dat je dat nooit voor niks doet, maar je begrijpt me wel.)
Ja, het is een heel gedoe allemaal. Maar ik heb het er echt voor over.
las van de week op dit forum ergens een vrouw die had besloten met haar man om, mocht ze niet zwanger raken, niet de mm in te gaan, want ze vond dat een kindje moest geboren worden uit liefde en niet door de wetenschap o.i.d...en als de natuur haar geen kindje gunde, dan maar niet...
Ik las het echt met mijn mond vol tanden!!!! Wij willen zooooooooo graag een kindje en we kunnen het zoveel liefde geven, dat we het er juist voor over hebben om die testjes, bezoekjes, pijnlijke onderzoekjes en weet ik veel wat ervoor over te hebben.
Hoezo wordt ons kindje dan niet uit liefde geboren!!!!!!
Sorry moest dit even kwijt hoor...ik vind het trouwens ook altijd makkelijk praten als je nog niet voor die keuze staat.
En hoe is het met de aanstaande moeder (van de 2e!!) kun je het allemaal een beetje bevatten?! wanneer heb je je eerste echo eigenlijk? Spannend hoor meis, het is je super gegund en ik hoop dat jullie een mooi knipperend hartje zien, mocht het zo ver zijn.
Weet jullie omgeving het ook al? Volgens mij wisten je (schoon)ouders het al wel he? Maar ook de rest?!
Happy, hoe is het met jou meis...ik weet wat je doormaakt. Hoop dat je snel even komt vertellen hoe het is, maar we nemen je echt niks kwalijk, want ik snap goed dat het allemaal even teveel wordt.
Fijne avond en een fijne zondag allemaal!
Liefs Joepie