Allereerst voor Sil27, die ps-opmerking was niet speciaal voor jou bedoeld. Het geldt voor iedereen die zijn kind verplicht wil laten slapen. Nou heb ik het niet over nu, de kindjes zijn allemaal wat ouder en zijn inderdaad veel makkelijker aandacht aan het vragen, en om papa/mama aan het roepen.
Maar hoe vaak ik niet de vraag heb gelezen 'of je kindje ook al door slaapt' terwijl ze net 2 mnd waren, dan gaan bij mij de haren overeind. Rijstebloem toevoegen omdat je dan zelf kunt slapen vind ik eigenlijk al niets, maar dat is dan nog tot daar an toe. Maar je kind 's nachts laten huilen omdat ze dan wel leren dat ze 's nachts geen voeding meer krijgen vind ik echt belachelijk.
Overigens moet ik zeggen dat ik aan Simon een redelijke makkelijke heb. OVer de nachtvoedingen heb ik nooit moeilijk gedaan. Wel was hij een mannetje dat niet sliep. Overdag helemaal niet!!! en 's avonds eindelijk na 1,5 a 2 uur proberen, maar soms ook pas na langer proberen. Ik weet dus wat het is als een kind niet wel slapen. Ik merkte dat hij de nachtvoedingen echt nodig had, want als hij geen trek had, dan kwam hij niet en dat gebeurde ook echt wel. Maar als hij dan na een paar dagen weer iets ander schema had, dan kwam hij ook snachts weer. En na een bepaalde tijd hield dat dan ook weer op. Probleem is gewoon dat die schema's in het begin snel wisselen.
Verderbaal ik gewoon van de maatschappij waarbij vrouwen zonodig carriere moeten maken, met 35 ineens beseffen dat ze toch ook nog kinderen willen, maar ze ze alleen willen hebben als het goed uitkomt om mee te showen! (Daarmee zeg ik dus niet dat jullie zo zijn, maar ik hoor/merk dit wel vaak om me heen). En daarnaast zijn dan een heleboel lieve mensen die graag kinderen willen krijgen en daar jaren voor bezig zijn, miskraam na miskraam, mislukte ivf pogingen ed, en wij hebben zelf ons 1e kind zonder reden verloren terwijl ik besloten had om te stoppen met werken, alle aandacht voor het kind (niet overdrijven natuurlijk, niet aan ieder gilletje gelijk toegeven).
Komt daarbij een zwager die pas net met zijn vriendin samengaat, besluiten samen om via privekliniek voor ivf te gaan, krijgen een tweeling, willen allebei veel blijven werken, zeuren alleen maar de hele dag over die tweeling. Dat is dan gewoon heel zuur.
Misschien ben ik gewoon verbitterd, maar ik denk dat het verliezen van een kind waar je 9 mnd naar uitgezien hebt, zoveel bij je verandert, daar kun je je geen voorstelling van maken als je het niet hebt meegemaakt.
Ik wil jullie niet aanvallen, maar ik denk dat ik gewoon nog erg ouderwets denk en het niet zo tactisch kan opschrijven.
Groet Liesje
