A
Anoniem
Guest
Hoi Butterfly,
Ja inderdaad is een zwangerschap iets om van te genieten. Ik wilde ook altijd al heel jong kinderen. Als klein meisje droomde ik van mezelf als appeltaarten bakkende moeder. Dus toen ik onverwachts zwanger werd van mijn zoontje was het wel even schrikken, maar ik was wel blij. Mijn beste vriendin was bij de eerste test (twee gedaan voor de zekerheid) en we stond te juichen en te springen in de badkamer. Zij en mijn (niet echte, maar zo voelt het wel) zus waren de enigen die het leuk vonden. Mijn schoonouders vonden het "het einde van de wereld" zo werd het echt letterlijk gezegd.
Op een gegeven moment wordt het speciale, het wonderlijke van een zwangerschap je gewoon afgenomen omdat iedereen er zo naar over doet. Je schaamt je er zelfs een beetje voor. Dat was zo vervelend. Ik nam ook niet meer de moeite mezelf leuk aan te kleden enz.
En ja dan die postnatale depressie erachteraan. Nu ben ik dus niet bang voor de reacties van anderen, want nu heb ik me omringt met mensen die er alleen maar enthousiast over zijn. Maar nu ben ik bang voor weer zo'n postnatale depressie. Mijn gevoel zegt: doen, zwanger worden.
En mijn verstand zegt: beter van niet, om eventuele extra moeilijkheden te voorkomen.
Dus ja, waar luister je dan naar he?
Bovendien zit ik ook met dat financiele in mijn hoofd.
Moeilijk hoor.
Ik vind het wel leuk voor je dat je zo geniet van je zwangerschap. Probeer echt te genieten en ga niet op een gegeven moment alleen nog maar uit zien naar de bevalling. Voor je het weet is het voorbij.
Liefs Gerrie.
Ja inderdaad is een zwangerschap iets om van te genieten. Ik wilde ook altijd al heel jong kinderen. Als klein meisje droomde ik van mezelf als appeltaarten bakkende moeder. Dus toen ik onverwachts zwanger werd van mijn zoontje was het wel even schrikken, maar ik was wel blij. Mijn beste vriendin was bij de eerste test (twee gedaan voor de zekerheid) en we stond te juichen en te springen in de badkamer. Zij en mijn (niet echte, maar zo voelt het wel) zus waren de enigen die het leuk vonden. Mijn schoonouders vonden het "het einde van de wereld" zo werd het echt letterlijk gezegd.
Op een gegeven moment wordt het speciale, het wonderlijke van een zwangerschap je gewoon afgenomen omdat iedereen er zo naar over doet. Je schaamt je er zelfs een beetje voor. Dat was zo vervelend. Ik nam ook niet meer de moeite mezelf leuk aan te kleden enz.
En ja dan die postnatale depressie erachteraan. Nu ben ik dus niet bang voor de reacties van anderen, want nu heb ik me omringt met mensen die er alleen maar enthousiast over zijn. Maar nu ben ik bang voor weer zo'n postnatale depressie. Mijn gevoel zegt: doen, zwanger worden.
En mijn verstand zegt: beter van niet, om eventuele extra moeilijkheden te voorkomen.
Dus ja, waar luister je dan naar he?
Bovendien zit ik ook met dat financiele in mijn hoofd.
Moeilijk hoor.
Ik vind het wel leuk voor je dat je zo geniet van je zwangerschap. Probeer echt te genieten en ga niet op een gegeven moment alleen nog maar uit zien naar de bevalling. Voor je het weet is het voorbij.
Liefs Gerrie.
);