@ Floppie: hihihi...zelfs ik zit hier met een glimlach, omdat het je gelukt is!
Waanzinnig veel gefeliciteerd!
En voor de rest: ik weet zeker dat er deze maand nog een paar lachebekjes
op die lijst komen te staan!!
Nu even ander nieuws..sorry voor het lange verhaal, maar ik ben dr om kwart voor 7 maar uitgegaan, kon er gewoon niet van slapen!
Wij doen dus absoluut never nooit niet aan valentijn, super belachelijk vind ik dat (ieder voor zich hoor!).
Komt vriendlief gister een half uur voor sluitingstijd de winkel binnen, met een bos rozen... nah ja zeg.... toen werd ik wel ff rood... Kaartje erin, dat we bij een mega luxe hoeve/restaurant gingen eten om half 8.... okee... was wel weer super lief dan.
En mijn collega's maar lachen...aangezien ik 's ochtends nog had geroepen dat wij nooit aan zulk onzin meedoen!
Daar aangekomen kregen wij even later de menukaart...vond het al zo vreemd dat de mijne half geopend was...dus ik open dat ding en midden in een zin houd ik op met praten, want er zat een grote rode a4 kaart in dat begon met "Lieve ...(laten we zeggen Channiël..)
Heel gedicht, blablabla... en toen ik het uit had snapte ik het nog niet.. dus nog maar een keer lezen, ik denk "huh?, lees ik t goed?!"
Vraagt ie me ten huwelijk?!
Dus ik kijk op en hij zegt, hehe... ze kijkt...
En hij haalde een onwijs mooie ring tevoorschijn....
Nou ja zeg.
Ikke dacht altijd dat ik zoiets wel in de gaten zou hebben!! Bleek dat ie het al een paar weken had zitten te plannen!
Dus tuurlijk ja gezegd, nadat ik van beduusdheid 6 keer "nee toch"had geroepen volgens hem... en iedereen int restaurant klappen! Hahaha echt lief!
En omkaderd had ie t refrein van een liedje, hij zei ooit dat als ie dat liedje luisterde dat hij altijd aan mij moest denken....dus ik vond dat al een mooi liedje!
Allemachtig...ik voelde (en nog steeds) me zo onwerkelijk... pfff...is dat normaal?
Toen ik het gister aan mijn ouders vertelde (zelfs zij wisten het! Hij had ze "om mijn hand gevraagd" Hihihi..precies zoals ik het wou...erg he..!) en later mijn zusjes en broertje (schoonzus gaf toch feestje, kwam goed uit hahaha), voelde ik me 16 en geen 31, ik had het gevoel dat ik te jong ben, er nog niet aan toe, blablabla....zo vreemd.
Maar goed, er zijn nog geen plannen in de nabije toekomst, pas over een jaar of 2. Ik heb er op dit moment nog geen centies voor om én te trouwen én aan kids te denken... En wij kiezen eerst voor kids, aangezien wij al 31 (en partner 32) zijn en het niet altijd vanzelf sprekend is dat je zwanger raakt, dus proberen zwanger te raken gaat voor trouwen.
Maar ik had het uiteraard wel liever andersom gezien, eerst een gezin met mijn vriend en dan proberen uit te breiden, maar voel me al super dat we in ieder geval verloofd zijn!
Nogmaals, excuses voor t verhaal, maar moest het gewoon nog een keer kwijt, aangezien ik er gewoon wakker van lig!
Dames, succes met klussen!
);