Lieve lieve meiden, wat een boel fijne reacties! Ik had nooit verwacht dat ik steun zou vinden in een online forum. Maar toch. Het doet me goed. Ik ben gewoon serieus vanmiddag al ongesteld geworden. Maar tis zo'n warboel in m'n hoofd. Dat ik even niet weet of ik vandaag alweer ga beginnen met de medicatie. Morgen zou ook kunnen. Ik ben fysiek en mentaal gewoon ff geknakt ofzo. Intens moe. En ik wil zo graag weer 'm'n leven' terug. Lekker gekkigheid maken, sporten, uit eten. En niet altijd die: 'maaaaar' ik ben zo moe. Of, maar dan moet ik naar het zkh. Of ik moet rekening houden met de medicatie. En dat dubbelleven. Vreselijk. Niemand weet t bij ons waar we mee bezig zijn. Eigen keus, maar t valt me gewoon zwaar. Dus misschien nu ff een pauze van een maand? En dan verder. Of, stoppen? Geen idee. Wat ik al zei, tis een warboel in m'n hoofd. Ik doe wel gewoon m'n ding hoor. Zit niet stil. Maar m'n bovenkamer draait overuren. Ohh. En ik heb nu nog een blaasontsteking ook. T hele pakket dus?.
Xbo, bij jou lijkt het ook een gebed zonder end. Soms lijkt t net of ik m'n eigen verhaal aan het lezen ben bij jou. Denk aan je!
Just-me, ik ben nooit uit mezelf ongesteld geworden. Rond m'n 17e kwam ik daarom bij een gynaecoloog uit. Die had t er wel over, PCOS. Heb t later ook nog eens horen vallen ergens. Dus ik heb t eigenlijk altijd wel geweten. Dat als ik kinderen wilde, t niet vanzelf zou gaan. Omdat ik zo jong was destijds, toen ik het hoorde, dacht ik enkel: dat zien we dan wel weer. Ben nu 33. En tis gewoon een gegeven voor mij. Ik heb dit. En daar heb ik mee te dealen. M'n gewicht is ook hoger dan ik zou willen. Heb mezelf maaanden lang uitgesloofd in de sportschool. 3x per week. Resultaat: 2kg. Nou, dat vindt ik naast het hele 'kinderen-krijgen-gebeuren' ook wel heel heel vervelend. Naja. Heel veel succes met jouw traject! Hopelijk valt de dobbelsteen voor jou gauw op 6!
