Hoi allemaal,Wat leuk om al jullie verhalen te lezen! Ik sluit me ook graag bij jullie aan. 23 mei verwacht ik mijn eerste kindje. Super spannend allemaal. 4 januari heb ik de 20 weken echo en hoop dan ook te horen of het een jongetje of meisje wordt. De afgelopen paar weken voel ik de kleine steeds meer bewegen, vroeg maar niet raar volgens de gynaecoloog. De placenta zou erg gunstig liggen waardoor je alles eerder ervaart en waardoor er ook minder kans zou zijn op complicaties later in de zwangerschap en tijdens de bevalling. Hartstikke fijn natuurlijk, zeker na 2 maanden thuis te hebben gezeten omdat het helemaal niet zo lekker ging allemaal. Inmiddels al weer wat aan het werk en na de vakantie ga ik alles weer oppakken. Mijn leerlingen zijn door het dolle heen en zijn blij dan hun docent weer meer op school is en straks ook weer les geeft. Elke dag wordt er even gevraagd hoe groot de baby is en of het goed gaat. Maar ook de meest bizarre ideeen en vragen komen voorbij. Heerlijk beroep! En wat ontzettend leuk dat er meer juffen hier zitten 😉Wat ik me afvroeg, zijn hier nog dames die er (voornamelijk) alleen voor staan? Ik zoek eerlijk gezegd wat steun bij anderen omdat ik het toch wat lastig vind in mijn eentje. Mijn (niet meer) vriend had er heel erg moeite mee toen ik zwanger bleek. Er werd een abortus geeisd. Weken radiostilte gehad, of ruzie om de komende baby. Uiteindelijk leek hij er aan te wennen maar er hoefde maar iets te gebeuren wat hem niet aanstond en het was meteen weer radiostilte/ruzie. We wonen niet samen en dat wilde ik om meerdere redenen ook niet. Inmiddels is de relatie over en opeens wil hij helemaal op en top vader zijn. Ik heb daar enorm moeite mee, gezien alles wat er is gebeurd. Zijn familie bemoeit zich werkelijk met alles!! De groepsapps zijn verwijderd en Facebook is opgeschoond. Hopen dat voor hen de hint nu ook duidelijk is.liefs!
