wie ook zwanger worden na een miskraam?

hoi Kim,

ik was na 1 mnd zwanger en bij mijn 1e echo (12wkn) kwamen we er achter dat de kleine met 7 weken gestopt was met groeien. uiteindelijk heb ik een week later een curretage ondergaan. Na 1 maand was ik weer ongesteld. Maar tot heden nog niet zwanger.
Ik vond het zwaar, af en toe nog hoor. Zeker als steeds meer meiden in je omgeving zwanger raken. Niet dat ik het hen niet gun, maar ik gun het onszelf ook zo graag!
Bij mij heeft het enorm geholpen om er veel over te praten. Onze vrienden wisten al in een heel vroeg stadium dat ik zwanger was, dus van hen hebben we veel steun gekregen.
Maar goed, gun jezelf en je lichaam de tijd om te herstellen. Want zoiets is niet direct verwerkt...Veel sterkte gewenst!

Liefs,
Carla 36 jaar
 
Hallo meiden,

Ik krijg morgen een echo om te kijken of alles schoon is (heb ik zelf maar even naar gevraagd, want het werd me niet aangeboden). Ik denk zelf wel dat alles oke is, want lichamelijk heb ik nergens meer last van. Psychisch is nog wel een ander verhaal, maar ja, het heeft zijn tijd nodig. We zijn overigens weer gezellig aan het klussen, dus ik hoop dat het snel weer raak is. En dat die dan wél blijft zitten. Ik zie die echo van morgen ook wel als een afsluiting van deze periode. Kunnen we weer voluit verder als alles goed is.

Hoe is het verder met jullie?
 
Hoi,

Afgelopen maandag zijn we erachter gekomen dat het kleine beetje bloedverlies toch een miskraam was. Het vruchtje was al weg, dus ik denk dat het kindje met een week of 5/6 gestopt is met groeien en dat pas met 81/2 week de miskraam doorzette.
Wat jij schrijft Quimn, had ik ook meteen: Nu hoor ik tot de groep vrouwen met een miskraam.
Het gaat nog heel erg op en af, ene moment voel ik me redelijk om het volgende in tranen uit te barsten. We hebben een dochtertje van ruim 2 1/2 en zij troost ons erg lief. We hebben het een aantal mensen in onze omgeving vertelt en dat is wel prettig. We krijgen veel medeleven. Aan de andere kant weten nu dus ook best wat mensen dat we bezig zijn voor een tweede en dat vind ik veel minder leuk.
Volgende week maandag komt de vk bij ons langs voor een nagesprek. Dan kan ik bij haar alle vragen neerleggen die we nog hebben.

Succes morgen bij de echo!

Groetjes,
Kaskes
 
hoi hoi

wij hebben afgelopen juni een miskraam gehad.
geen voortekenen alleen maar roze wolk... groeide wel erg hard en vermoeden werd bij 1e echo waarheid..
het was een tweeling maar beiden met 8 weken gestopt met ontwikkelen. we waren op dat moment al 11 weken.
heb gekozen voor curretage omdat ik er niet op durfde te wachten en ivm tweelingzwangerschap was dit ook geen aanrader.
was tevens 1e keer opname ziekenhuis dus dubbel spannend.
alles verliep goed maar heb toch zeker 2 maanden nodig gehad om lichamelijk te herstellen.
lang last gehad van bloedingen en dergerlijke.
dat is balen want geestelijk waren we er al klaar mee.
het blijft je wel bij en zeker weten dat we verdrietig zijn geweest maar heeft ons niet weerhouden om nog eens te proberen

op dit moment heb ik positief getest echter wel te vroeg en dus nog beetje onzeker..
hoop dat het wel raak is en we nu een positieve ervaring opdoen.
op zich best snel na de miskraam raakgeschoten vond ik maar voor mijn gevoel heeft het eeuwen geduurd haha

xxx
 
Hoi meiden!

Ben als heel lang niet op deze site geweest. Om mezelf te beschermen denk ik....
Wij zijn sinds augustus vorig jaar al 'bezig' ik ga nu ronde 21 in....In maart van dit jaar hebben wij ook het wonderlijke streepje op de test gezien, ZWANGER!!! Eindelijk maar toch. Mijn man heeft al een dochtertje en haar moeder was ook zwanger alleen bleef zij alleen over...wij kregen dus na 11 weken een miskraam...daarvoor heb ik .3 weken gevloeid..Een droom was direct weg. Ik zou niets liever dan moeder worden, maar blijkbaar was het nog niet onze tijd...

Mijn moeder heeft 4 miskramen gehad in 5 jaar. Ik hield er dus al rekening mee alhoewel ze zeggen dat het niet erfelijk zou zijn, maar toch hebben we het er zo verschrikkelijk moeilijk mee gehad. Iedereen die mij lief is is intussen ook al bevallen of is zwanger. Ik gun het ze allemaal van harte, maar toch...Deze maand wist ik het zeker..Ik was zo misselijk, moe en had ongelofelijke last van mijn borsten..het kon niet anders..al heel vroeg een test gedaan en daar kwamen stipjes ongelofelijk...Alleen merkte is maandag al dat het over was..Ik werd gewoon ongesteld en idd...26 dagen en daar gaan we weer....

Na mijn miskraam heb ik wel een heel regelmatige cycles 26 dagenn ik kan de klok erop gelijk zetten..Iedereen zegt constant tegen me dat ik me er niet zo mee bezig moet houden het los laten en gewoon laten gebeuren..Ik heb daar zoveel moeite mee..Ik zie overal baby's en zwangere vrouwen en vraag me dan echt af waarom ik niet??? Ik kan mijn eigen lichaam niet meer vertrouwen en moet maar afwachten...Dat is sowiezo iets wat ik heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel slecht kan...IK moet controle over iets hebben en misschien is dit wel moeder natuurs manier om me iets duidelijk te maken...

Maar ja goed we blijven goede moed houden alhoewel ik me nu begin af te vragen of ik er niet iets anders mee moet gaan doen..Mijn man en ik kunnen er gelukkig wel over praten alleen is het voor mij moeilijker. Hij snapt me wel maar begrijpt niet dat ik het niet los kan laten...En hij voelt niet wat ik voel...Ik kan soms echt heel hard huilen en schelden op alles en iedereen...

Mijn beste vriendin is nu 14 weken zwanger,...4e ronde en hoppa..Ik gun het haar zo, maar toch had ik het liever geweest..Ik neem me deze gedachten kwalijk..Daarom wil ik er ook graag met jullie over praten....Ik moet het ergens kwijt en heb hier altijd goede reacties gehad....

Dikke kus!
 
Ik vind het ook wel moeilijk om anderen zwanger te zien (of hele kleine baby's), hoewel ik het van vriendinnen beter kan hebben dan van vreemden. Ergens vind ik dat wel egoïstisch van mezelf, maar dat gooi ik voorlopig maar even op de hormonen die hun werk nog doen.
Ik snap je gevoel wel heel goed, Drokkie, je misgunt het een ander niet, maar als het daar in 4 rondes "goed" raak is en je bent zelf al zooo lang bezig, dan is heel moeilijk om voor 100 % blij te zijn voor iemand. Het is voordringen bij de kassa, maar dan erger...

Kaskes
 
Hoi meiden,

Drokkie, heftig meid, ik snap heeeel goed dat je geduld op begint te raken, maar ja, wat doe je eraan hè. We willen toch graag een kindje, dus het enige wat we kunnen doen is doorgaan.
Ik had me ook voorgenomen om het wat meer los te gaan laten, maar da's heel moeilijk.
Ik heb in aug. een vroege miskraam gehad en een week geleden weer een vroege miskraam. Voelde me al een weekje harstikke zwanger en had ook weer 2x een licht streepje op de test, maar een paar dagen later voelde ik het ook al misgaan, opeens deden m'n borsten niet meer pijn en toen wist ik het eigenlijk al. En ja hoor, donderdag kwam het bloed alweer.
Vorige week dacht ik nog...laat dat zwangerworden maar even zitten, maar nu denk ik er alweer anders over. Laat het maar zsm weer raak zijn en hopelijk dan een keer goed.

Wel fijn dat we hier ons hart uit kunnen storten. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.

Groetjes,
Angel
 
Hallo allemaal,

Ik kan me er ook wel iets bij voorstellen hoor: ik misgun het anderen niet om snel zwanger te raken, gewoon zwanger te blijven en dan vervolgens een gezond kind op de wereld te zetten. Maar ik wil dat óók. Ik heb op dit moment heel sterk de gedachte: hoe is het toch mogelijk dat er zoveel kinderen geboren worden? Ik heb nooit gevonden dat het vanzelfsprekend was dat er kinderen kwamen, maar ik heb me ook niet gerealiseerd dat elke fase zoveel moeilijkheden inhoudt. Zwanger worden is niet bepaald een simpel iets, zwanger blijven ook niet. En nu na de miskraam vind ik het ook niet bepaald aangenaam. Uit de echo bleek dat er nog een stolseltje zat. Dat terwijl ik nergens last van heb en al een week  niet meer vloei. Ik was opgelucht dat alles vanzelf gekomen was, en nu moet ik waarschijnlijk nog gecurreteerd worden. Daar baal ik op dit moment zooo ontzettend van. Overigens ook omdat zo'n curretage me helemaal niks lijkt. Ik ben al niet zo'n fan van ingrepen (en ook niet van de verdovingen). Maar het stolseltje moet er wel uit, anders kunnen we niet verder en dat willen we wel graag.

Ik was echt vol vertrouwen naar die echo gegaan vanochtend. Heb m ook zelf 'aangevraagd' bij de verloskundige omdat ik het gewoon zeker wilde weten. Maar goed ook dus. Bleek ook een aantal cystes te hebben. Ik had er een op elke eierstok en dat hoeft niet problematisch te zijn. Eentje was vergeleken met de vorige keer al geslonken onder invloed van hormonen. Was helemaal niet zo erg, zei de echoscopist, maar ik vind dat evengoed niet zo tof.

Weten jullie: ik zou wel terug willen naar een paar maanden geleden toen niets aan de hand was en ik niet bezig hoefde te zijn met achtergebleven stolseltjes en miskramen enzo. Ik zal een eventuele volgende zwangerschap nooit meer als een roze wolk zien...

Hoe kijken jullie naar de toekomst?
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan