He girls,
bedankt voor jullie reacties, ik zat met tranen in mijn ogen.
Dat laatste zegt ook wel een beetje wat over hoe ik me voel. Het is onzettend spannend allemaal. Elke keer krijgen we weer een beetje meer hoop en tot nu toe gaat alles veel beter dan verwacht. Omdat het allemaal zo snel gaat is het lastig om het te beseffen. Vooral ook omdat toen we begonnen we meer een houding hadden van we gaan het proberen en zien wel of ik uberhaupt reageer. En nu is de punctie al bijna zover en zijn er een normaal aantal follikels!!!
Vanochtend moest ik weer komen om bloed te prikken en de rest van de stappen door te spreken. De punctie is morgen rond half 4 NL tijd en zal onder gehele verdoving zijn. Ik merk dat ik daar zenuwachtig voor begin te worden want de eerste en laatste keer dat ik geheel verdoofd ben geweest is voor het knippen van mijn amandelen toen ik 6 was. Vanaf morgen ook een aantal dagen aan de antibiotica, ontstekingsremmers en beginnen met het prikken van progesteron (gaat in mijn bil
).Zaterdag ochtend horen we hoeveel eitjes er bevrucht zijn en zondag ochtend hoeveel bevruchte eitjes er delen. Als dit er meer dan 3 zijn dan is de terugplaatsing volgende week woensdag (Anoek dus 2 dagen langer wachten
). Dan moet ik 2 dagen op bedrust om te zorgen dat de innesteling ed goed gaat. Volgende week vrijdag weer langs om bloed te prikken om te zien of de progesteron waarde goed is, dit zorgt namelijk voor een mooi bedje. En dan een week later (de 18e) mag ik komen om bloed te prikken voor een zwangerschapstest!!!!!! Ja het gaat nu allemaal heel erg snel. Toen ik die laatste datum zag begonnen me benen wel te knikken. Het komt nu echt heel dicht bij allemaal en dat ik zo heel misschien wel zwanger kan zijn is heel onwerkelijk. Mara goed eerst de komende dagen maar afwachten want er kunnen natuurlijk of geen goed gerijpte eitjes zijn, geen bevruchting plaats vinden, of geen deling plaats vinden, en daarna is het natuurlijk ook maar afwachten of het allemaal wil innestelen.
Aan de ene kant valt het me allemaal mee en voel ik me redelijk goed. Aan de andere kant is het ook wel emotioneel zwaar en zit ik vandaag maar thuis. Ik slaap slecht en elke nacht voor een test nog slechter. Het voelt alsof mijn eierstokken van knikkers in grote ballen zijn veranderd en ik voel me daardoor behoorlijk opgeblazen en alsof mijn buik in de weg zit. Zitten, staan en liggen is niet meer zo makkelijk als daarvoor, maar dan denk ik aan een heel aantal zwangere buiken van jullie en denk ik dat ik niks te klagen heb
.
liefs
vs
