A
Anoniem
Guest
Lieve meiden,
Had van de week al gelezen dat Suusie nu ook zwanger was en wilde haar natuurlijk al uitgebreid feliciteren maar ik had nog geen tijd gehad. Maar natuurlijk, alsnog van harte gefeliciteerd!
Van hier echter heel slecht nieuws....
Eergisteren kreeg ik opeens een soort angstig voorgevoel. Natuurlijk ben je na een mk nooit meer zo onbezorgd zwanger als eerder maar nu kon ik het echt niet van me afzetten. In paniek het echocentrum gebeld. Ik mocht gelukkig langskomen en toen bleek dat het hartje gestopt was met kloppen. Waarschijnlijk afgelopen weekend, aan de grootte van het kindje kon ze zien dat sinds de vorige echo (met kloppend hartje) nog flink gegroeid was maar dat het dus toch fout is gegaan.
Het voelt heel dubbel. Mijn hele lijf schreeuwt nog dat het zwanger is maar het kindje is dus dood. De vk is meteen langsgekomen eergisteren en zometeen moet ik naar de gyn die nog een echo gaat maken voor de zekerheid. Natuurlijk hoop ik dat de echografiste het mis had maar in mijn hart weet ik wel beter. Ze heeft echt uitgebreid gekeken en ze is heel ervaren en heeft goede apparatuur. Ook ik kon zien dat waar eerst een kloppend hartje te zien was en nu akelig stil is.
Omdat ik lichamelijk niets voel, geen pijn, geen bloedverlies voelt het allemaal zo onwerkelijk. Ik ben heel verdrietig en wanhopig en andere momenten kan ik even van me afzetten. Ik weet ook niet of ik opnieuw voor een derde kindje durf te gaan. Ik heb met de vk en de ha gesproken en die zeggen dat het heel bitter is maar beide keren waarschijnlijk "gewoon" pech. Omdat we al twee gezonde kinderen hebben denken ze niet dat er meer aan de hand is. Waarschijnlijk is dat ook zo maar ik denk dat ik de spanning van nog een zwangerschap aan durf. Mocht ik ooit weer zwanger raken dan durf ik waarschijnlijk de eerste 12 weken niet eens adem te halen. En als het dan weer mis zou gaan kun je me helemaal opvegen. Een keer een mk is vreselijk verdrietig, twee keer is nog hartverscheurender en het idee dat me dit nog een keer zou kunnen overkomen.....ik durf er niet eens aan te denken. We hebben twee gezonde kinderen en misschien is het beter het daar bij te laten en te genieten van wat we wel hebben.
Misschien denk ik er over een tijdje wel anders over, natuurlijk is er nog steeds het verlangen naar een baby, maar voorlopig moet ik eerst dit zien door te komen. Terwijl ik dit typ stromen de tranen over mijn wangen, ik ben echt zo verdrietig. Neemt niet weg dat ik nog steeds blij ben voor alle zwangeren op dit forum en hoop en bidt dat bij jullie alles goed mag gaan. De kans dat het goed gaat is altijd veel groter dan dat het fout gaat, denk eraan! Het laatste dat ik wil is jullie bang maken.
Lieverds, ik ga me voorbereiden op het bezoek aan de gyn. Ik laat nog wel weten hoe of wat. Misschien niet meer vandaag, maar dan toch in de komende dagen.
Liefs, Chris
Had van de week al gelezen dat Suusie nu ook zwanger was en wilde haar natuurlijk al uitgebreid feliciteren maar ik had nog geen tijd gehad. Maar natuurlijk, alsnog van harte gefeliciteerd!
Van hier echter heel slecht nieuws....
Eergisteren kreeg ik opeens een soort angstig voorgevoel. Natuurlijk ben je na een mk nooit meer zo onbezorgd zwanger als eerder maar nu kon ik het echt niet van me afzetten. In paniek het echocentrum gebeld. Ik mocht gelukkig langskomen en toen bleek dat het hartje gestopt was met kloppen. Waarschijnlijk afgelopen weekend, aan de grootte van het kindje kon ze zien dat sinds de vorige echo (met kloppend hartje) nog flink gegroeid was maar dat het dus toch fout is gegaan.
Het voelt heel dubbel. Mijn hele lijf schreeuwt nog dat het zwanger is maar het kindje is dus dood. De vk is meteen langsgekomen eergisteren en zometeen moet ik naar de gyn die nog een echo gaat maken voor de zekerheid. Natuurlijk hoop ik dat de echografiste het mis had maar in mijn hart weet ik wel beter. Ze heeft echt uitgebreid gekeken en ze is heel ervaren en heeft goede apparatuur. Ook ik kon zien dat waar eerst een kloppend hartje te zien was en nu akelig stil is.
Omdat ik lichamelijk niets voel, geen pijn, geen bloedverlies voelt het allemaal zo onwerkelijk. Ik ben heel verdrietig en wanhopig en andere momenten kan ik even van me afzetten. Ik weet ook niet of ik opnieuw voor een derde kindje durf te gaan. Ik heb met de vk en de ha gesproken en die zeggen dat het heel bitter is maar beide keren waarschijnlijk "gewoon" pech. Omdat we al twee gezonde kinderen hebben denken ze niet dat er meer aan de hand is. Waarschijnlijk is dat ook zo maar ik denk dat ik de spanning van nog een zwangerschap aan durf. Mocht ik ooit weer zwanger raken dan durf ik waarschijnlijk de eerste 12 weken niet eens adem te halen. En als het dan weer mis zou gaan kun je me helemaal opvegen. Een keer een mk is vreselijk verdrietig, twee keer is nog hartverscheurender en het idee dat me dit nog een keer zou kunnen overkomen.....ik durf er niet eens aan te denken. We hebben twee gezonde kinderen en misschien is het beter het daar bij te laten en te genieten van wat we wel hebben.
Misschien denk ik er over een tijdje wel anders over, natuurlijk is er nog steeds het verlangen naar een baby, maar voorlopig moet ik eerst dit zien door te komen. Terwijl ik dit typ stromen de tranen over mijn wangen, ik ben echt zo verdrietig. Neemt niet weg dat ik nog steeds blij ben voor alle zwangeren op dit forum en hoop en bidt dat bij jullie alles goed mag gaan. De kans dat het goed gaat is altijd veel groter dan dat het fout gaat, denk eraan! Het laatste dat ik wil is jullie bang maken.
Lieverds, ik ga me voorbereiden op het bezoek aan de gyn. Ik laat nog wel weten hoe of wat. Misschien niet meer vandaag, maar dan toch in de komende dagen.
Liefs, Chris