A
Anoniem
Guest
Oh lieve Suus, ik weet gewoon niet meer wat ik moet zeggen! Hoopte vanochtend op een goed bericht van jou omdat je eigenlijk gisteren een echo zou krijgen en nu dit.... Wat een verdriet en de confrontatie met je nog zwangere lichaam is kei en keihard, ik weet hoe dat is..... Ik wens je alle kracht toe om dit verlies te verwerken en hoop dat je snel geholpen kan worden by de gyn.
@Edith, vandaag heb jij de curretage, ik duim voor je dat je er nu minder fysieke klachten van hebt. Emotioneel blijft het zwaar maar je staat er niet alleen voor. Veel meiden van dit forum weten (helaas...) hoe het voelt en leven intens met je mee.
Met mij gaat het op en neer. Een paar dagen geleden (16 dagen na de curettage) voelde ik mijn eisprong weer. Aan de ene kant een opluchting (het werkt nog) maar aan de andere kant werd ik er ook verdrietig van. Zelfs mijn eigen lijf vindt dat het leven doorgaat terwijl ik het liefst de tijd stil zou zetten.... Het klinkt waarschijnlijk raar, maar ik voel me ook raar......
Vanwege de medicijnen mag ik nu niet eens zwanger raken en vanwege mijn emotionele toestand is het ook niet verantwoord. Ik hoop zo dat ik me snel wat beter ga voelen (psychisch, fysiek gaat het goed), ik ben in de war en ben hyper emotioneel. Maar de dokter zegt dat het beter wordt, ik moet "gewoon" moed houden...
Maar ik heb ook goede momenten, ik ervaar veel steun uit mijn omgeving en ook de lieve woorden van jullie op dit forum doen me goed.
Dikke knuffels voor iedereen, ook voor degegen die wel een goeie zwangerschap hebben! Het is jullie echt wel gegund!
Liefs, Chris
@Edith, vandaag heb jij de curretage, ik duim voor je dat je er nu minder fysieke klachten van hebt. Emotioneel blijft het zwaar maar je staat er niet alleen voor. Veel meiden van dit forum weten (helaas...) hoe het voelt en leven intens met je mee.
Met mij gaat het op en neer. Een paar dagen geleden (16 dagen na de curettage) voelde ik mijn eisprong weer. Aan de ene kant een opluchting (het werkt nog) maar aan de andere kant werd ik er ook verdrietig van. Zelfs mijn eigen lijf vindt dat het leven doorgaat terwijl ik het liefst de tijd stil zou zetten.... Het klinkt waarschijnlijk raar, maar ik voel me ook raar......
Vanwege de medicijnen mag ik nu niet eens zwanger raken en vanwege mijn emotionele toestand is het ook niet verantwoord. Ik hoop zo dat ik me snel wat beter ga voelen (psychisch, fysiek gaat het goed), ik ben in de war en ben hyper emotioneel. Maar de dokter zegt dat het beter wordt, ik moet "gewoon" moed houden...
Maar ik heb ook goede momenten, ik ervaar veel steun uit mijn omgeving en ook de lieve woorden van jullie op dit forum doen me goed.
Dikke knuffels voor iedereen, ook voor degegen die wel een goeie zwangerschap hebben! Het is jullie echt wel gegund!
Liefs, Chris