A
Anoniem
Guest
@Staartjager, nee, hij hoefde niks. Ik heb er echt specifiek om gevraagd ("nu wordt ik doorverwezen naar de gyn, zou het ook niet bij mijn man kunnen liggen? Moet die niet onderzocht worden?".) En het antwoord was iets van "nee, ik denk dat het iets is met je eisprong, dus in eerste instantie eerst onderzoeken bij jou". Daar zakt je broek toch van af. Ik word nog boos als ik eraan terug denk.
Gelukkig belde ik dus naar een specifieke gyn en de assistente zei meteen dat ik toch echt op de fertiliteitspoli moest zijn en niet op de afdeling gyneacologie. Dus toch daar een afspraak.
Op zich prima als dit het is, maar ik voel me gewoon echt aangevallen en alsof het probleem nu 100% bij mij ligt. En dat vind ik een rotgevoel. Ik MOET gewoon het gevoel hebben dat WIJ er samen voor gaan en niet dat het dan vanaf dag 1 MIJN probleem is. Gelukkig was mijn man heel begrijpend en voor het eerst in dagen weer een beetje positief (en dan gaat dat stemmetje in m'n hoofd: "ja, maar dat zal dan wel zijn omdat ie dan nu natuurlijk opgelucht is dat het letterlijk niet zijn zaakje is" en da's natuurlijk ook niet eerlijk, maar zo voelt het nu even. ). Ik heb wel bij mijn man gezegd dat ik er bij de gyn (want dat is het toch) op aan ga dringen dat hij ook onderzocht wordt. Stel je toch voor dat je dadelijk helemaal met mij aan de gang gaat en dat over een jaar toch ineens gedacht wordt dat het misschien toch bij hem kan liggen!! Dat wil je toch niet meemaken.
Cis, ik moet naar dr. Hamillon of Hamilton, bij wie zit jij (als ik vragen mag, ik ga ervan uit dat jij ook in dezelfde stad gaat als ik...)?
Esk
Gelukkig belde ik dus naar een specifieke gyn en de assistente zei meteen dat ik toch echt op de fertiliteitspoli moest zijn en niet op de afdeling gyneacologie. Dus toch daar een afspraak.
Op zich prima als dit het is, maar ik voel me gewoon echt aangevallen en alsof het probleem nu 100% bij mij ligt. En dat vind ik een rotgevoel. Ik MOET gewoon het gevoel hebben dat WIJ er samen voor gaan en niet dat het dan vanaf dag 1 MIJN probleem is. Gelukkig was mijn man heel begrijpend en voor het eerst in dagen weer een beetje positief (en dan gaat dat stemmetje in m'n hoofd: "ja, maar dat zal dan wel zijn omdat ie dan nu natuurlijk opgelucht is dat het letterlijk niet zijn zaakje is" en da's natuurlijk ook niet eerlijk, maar zo voelt het nu even. ). Ik heb wel bij mijn man gezegd dat ik er bij de gyn (want dat is het toch) op aan ga dringen dat hij ook onderzocht wordt. Stel je toch voor dat je dadelijk helemaal met mij aan de gang gaat en dat over een jaar toch ineens gedacht wordt dat het misschien toch bij hem kan liggen!! Dat wil je toch niet meemaken.
Cis, ik moet naar dr. Hamillon of Hamilton, bij wie zit jij (als ik vragen mag, ik ga ervan uit dat jij ook in dezelfde stad gaat als ik...)?
Esk