A
Anoniem
Guest
Hallo allemaal,
Haily, ik weet dat het bij fertilityfriend er wel 's naast zit. Ik zit er ook wel 's mee te spelen. Vanochtend heb ik er een temperatuur uitgehaald, omdat die te hoog was (omdat ik laat was opgestaan) en nu staat mijn ovulatie op dag 10 en dat was m'n eerste dag met positieve ovulatietest. Dat klopt volgens mij aardig. Dat zou betekenen dat ik vandaag m'n NOD heb en dus morgen kan testen. Nou weet ik niet of ik dat ga doen, maar dat is wel de gevoelsmatig beste optie. Vandaag zijn m'n temperaturen nog relatief hoog, maar ik denk dat het deze maand dus weer niets is. Ik wil eigenlijk dus graag testen om het zeker te weten, maar heb aan de andere kant dus géén zin in nog een teleurstelling... het blijft dus zaterdag voor mij. Hoewel de teleurstelling natuurlijk blijft... of ik nou een negatieve test heb of ik word ongi: beiden is balen.
Ik heb wel een onverklaarbare stijging in m'n gewicht (wel een halve kilo erbij terwijl ik me nog steeds strak aan het lijnen hou!) en ik heb ook kramp zo af en dan in m'n buik. Ben ook behoorlijk emotioneel, kortom: de normale ongi-verschijnselen. Hoewel die emotionele buien daar meestal niet bij horen, die zitten wat eerder in m'n cyclus.
*zucht*
Iemand die wat opbeurende woorden heeft? Want ik word er een beetje moedeloos van. Gister manlief aan de lijn (zit in het buitenland, komt gelukkig vanavond weer thuis) en die zei nog maar weer eens dat hij echt héél graag een kindje wil. Hij is zo lief, maar het is ook zo frustrerend. Ik wil ook! Maar ik kan er niets aan veranderen. Ik heb er gewoon even helemaal tabak van. Al dat wachten, al die teleurstelling. Ik zie als een berg op tegen al die onderzoeken die nog gaan komen (en dan met name de uitslag) en ik wil zó graag dat het allemaal niet nodig is, dat het gewoon spontaan komt. Ik ben gewoon jaloers op al die meiden die binnen 6 maanden zwanger zijn (of nog sneller) en ik kan mensen die dingen zeggen als "o jee, we zijn "al" 2 maanden bezig en het lukt niet, zou alles wel goed zijn" wel de nek omdraaien. En dan weet ik dat ik met een jaar nog niet eens mag klagen! Want er zijn ook mensen die al járen bezig zijn en mensen waarbij de droom helemaal voorbij is. En dan voel ik me weer schuldig over mijn gezeur.
Nou, laat ik maar 's een bak thee gaan drinken en dan beginnen met m'n werk en positieve dingen gaan denken...
Sorry voor m'n gezeur.
Groetjes, Esk
Haily, ik weet dat het bij fertilityfriend er wel 's naast zit. Ik zit er ook wel 's mee te spelen. Vanochtend heb ik er een temperatuur uitgehaald, omdat die te hoog was (omdat ik laat was opgestaan) en nu staat mijn ovulatie op dag 10 en dat was m'n eerste dag met positieve ovulatietest. Dat klopt volgens mij aardig. Dat zou betekenen dat ik vandaag m'n NOD heb en dus morgen kan testen. Nou weet ik niet of ik dat ga doen, maar dat is wel de gevoelsmatig beste optie. Vandaag zijn m'n temperaturen nog relatief hoog, maar ik denk dat het deze maand dus weer niets is. Ik wil eigenlijk dus graag testen om het zeker te weten, maar heb aan de andere kant dus géén zin in nog een teleurstelling... het blijft dus zaterdag voor mij. Hoewel de teleurstelling natuurlijk blijft... of ik nou een negatieve test heb of ik word ongi: beiden is balen.
Ik heb wel een onverklaarbare stijging in m'n gewicht (wel een halve kilo erbij terwijl ik me nog steeds strak aan het lijnen hou!) en ik heb ook kramp zo af en dan in m'n buik. Ben ook behoorlijk emotioneel, kortom: de normale ongi-verschijnselen. Hoewel die emotionele buien daar meestal niet bij horen, die zitten wat eerder in m'n cyclus.
*zucht*
Iemand die wat opbeurende woorden heeft? Want ik word er een beetje moedeloos van. Gister manlief aan de lijn (zit in het buitenland, komt gelukkig vanavond weer thuis) en die zei nog maar weer eens dat hij echt héél graag een kindje wil. Hij is zo lief, maar het is ook zo frustrerend. Ik wil ook! Maar ik kan er niets aan veranderen. Ik heb er gewoon even helemaal tabak van. Al dat wachten, al die teleurstelling. Ik zie als een berg op tegen al die onderzoeken die nog gaan komen (en dan met name de uitslag) en ik wil zó graag dat het allemaal niet nodig is, dat het gewoon spontaan komt. Ik ben gewoon jaloers op al die meiden die binnen 6 maanden zwanger zijn (of nog sneller) en ik kan mensen die dingen zeggen als "o jee, we zijn "al" 2 maanden bezig en het lukt niet, zou alles wel goed zijn" wel de nek omdraaien. En dan weet ik dat ik met een jaar nog niet eens mag klagen! Want er zijn ook mensen die al járen bezig zijn en mensen waarbij de droom helemaal voorbij is. En dan voel ik me weer schuldig over mijn gezeur.
Nou, laat ik maar 's een bak thee gaan drinken en dan beginnen met m'n werk en positieve dingen gaan denken...
Sorry voor m'n gezeur.
Groetjes, Esk