Hoi allemaal,
Cis, wat goed dat je een second opinion hebt! Ik proefde al langer dat je niet helemaal achter IUI stond en zo krijg je meer informatie om een goede beslissing te kunnen nemen. Succes hoor! Kan IVF dan niet gewoon in het ziekenhuis? Of moet je dan naar een speciale kliniek of wil jij dat graag? Ik ben benieuwd hoe het is in een privé kliniek. Zou je daar meer persoonlijke benadering krijgen?
Wat is het rustig hier in ons groepje nu zo'n beetje iedereen is afgevallen :-( Het zou best iets drukker mogen. Ik wil ook niet iedere dag zomaar wat schrijven (nou ja, dat wil ik wel, maar dat doe ik niet...) er moet wel wat te reageren zijn.
Ik had gister weer even een @#$%^$-moment. Ik ben zó ongeduldig de laatste dagen. Ik bankier al jaren bij de rabobank met zo'n random reader. Maar nu combineert die pas niet zo best met die reader, dus krijg ik steeds zo'n kaartfout. Nou ja, gisteravond moest ik dus ovulatietesten bestellen en ik wilde dus met I-deal afrekenen... en ik bleef maar van die stomme foutmeldingen krijgen en uiteindelijk wilde manlief niet zijn pas er even in doen om te betalen (die werkt wel) en ik ging helemaal flippen!! Gelukkig werkte het daarna natuurlijk perfect... en even later wilde ik gaan koken. Ik had pangafilet met tagiatelli met een eigengemaakte tomatensaus met courgette en broccoli op het programma staan... tuurlijk de broccoli bedorven! En de bollen knoflook nergens te bekennen... ik dacht dat ik erin bleef! En dan voel ik me ineens zo machteloos en verdrietig en boos en alleen en mislukt en alles tegelijk. En nu gaat het weer hartstikke goed. Er valt geen peil op te trekken. Gister maar even lekker uitgehuild bij manlief (die zal ook wel denken...). En laten we nou wel wezen: als het eten niet wil lukken of als een betaling niet wil lukken, dan is er toch helemaal geen man overboord, als dat nou het ergste is wat mij in m'n leven overkomt dan wil iedereen dat toch?
Echt waar, ik heb nog nooit zoveel gehuild als sinds ik gestopt ben met de pil. Ik weet dat ik nu héél ver vooruit kijk, maar manlief wil eigenlijk dat ik straks na een kindje niet weer aan de pil ga, omdat het zo'n impact heeft op je cyclus. Ik ben het daar wel mee eens, maar dat betekent dan dus ook dat ik de rest van m'n leven zo "labiel" ben qua humeur. Dat zie ik ECHT niet zitten. De pil vlakt alles net dat beetje af... nou ja, we zullen zien. Ik heb ook echt zo'n beetje zo'n instelling van: het wil nu al niet zo lukken, dus straks hoeven we met anticonceptie niet zo secuur te zijn want zo snel gaat het allemaal niet. Als ik dat eerder had geweten: voorheen, toen ik m'n man net kende was ik zo hyper als ik ziek was geweest of een pil vergeten was. Ik heb zelfs wel 'ns voor de zekerheid een morning-after pil geslikt toen ik mijn man nét kende en we het redelijk onveilig hadden gedaan... achteraf gezien dus nergens voor nodig.
En och, mocht het dan per ongeluk gebeuren (dus na een 1ste kindje), dan is het welkom! Zeg ik nu dan hè! Waar een mens toch al niet aan kan denken. Ik ben niet eens zwanger, *zucht*, was ik dat maar.
Okee, lang verhaal en niet echt zinvol ook...
Iedereen fijn weekend! Morgenavond hebben we een verjaardag en zondag gaan mijn ouders op bezoek bij zijn ouders. Dat is al tijden geleden en mijn ouders zijn nog nooit in het huis van zijn ouders geweest. Ben benieuwd!
Groetjs, Esk
