A
Anoniem
Guest
Dag dames,
Even een tijdje afwezig geweest door de drukte van ons nieuwe huis. Lees wel regelmatig even jullie berichtjes, maar heb dan weinig tijd om te schrijven. Nu ga ik er heel even voor zitten. Ben vandaag wel naar het werk gegaan, maar in overleg met de directeur toch weer naar huis gegaan. De drukte wordt me allemaal even te veel heb ik het idee. Was vanmorgen weer goed broert(lijkt wel of ik zwanger ben, maar dat kan niet, dat weet ik zeker). Hoofdpijn, slap misselijk.... Dinsdag en woensdag ook al ziek. ben er wel klaar mee, maar mijn lichaam zegt van niet. Heb zo'n zin in half oktober. Herfstvakantie. Een hele week vrij en samen met mijn kids genieten van ons nieuwe optrekje. Maar zo ver is het nog niet. Nog anderhalve maand.......pfff das lang.
Sven (de oudste) heeft geen zin meer om elke keer naar zijn nichtje te moeten. Hij doet op zich niet moeilijk, maar ligt er af en toe wel over te dromen. Hij werd vanacht huilend wakker. Ik wil thuis blijven......zei hij een paar keer.....niet weg.
Moeders hartje brak even......slik.....ja het is niet leuk als je je kindje steeds weg moet brengen. Alle uurtjes die je niet hoeft te werken gaan op dit moment even naar ons nieuwe huis. Dat is heel even nodig, maar het voelt niet altijd goed. Straks in oktober ga ik het weer helemaal goed maken.
Jullie zijn druk met hele andere dingen(de reden waarom we hier natuurlijk samen zitten te schrijven). Ovulatietesten....spannend hoor. Wie zal de eerste zijn?? Ik vast niet.... Ik moet nog beginnen met alles. Slik nog gewoon de pil(en dat vind ik nu even niet zo erg). Nog twee weekjes en dan gaat die de kast in. Ik heb bij de eerst twee nooit van die testen gebruikt. Maar zoals ik het nu lees is het misschien best wel eens leuk om te proberen straks. Ik voel mijn ei nooit. Mijn zussen wel en das best handig. Ik zou niet weten wat ik moet voelen. Wij moeten maar gewoon vaak klussen en dan komt het vast wel goed straks, haha.
Het verhaal over je vrienden die allemaal nog geen kinderen hebben en daar ook nog niet aan toe zijn..... is voor mij ook heel herkenbaar. De enige in mijn familie / vriendenkring die wel een kindje had en ook toevallig zwanger was, was mijn eigen zus. En dat vond ik wel super. Ik kon alles mooi met haar bespreken en haar vragen. En ik krijg heel veel kleren van haar. Haar eerste, nu 5 jaar, is ook een jongen. Dus Sven die krijgt de kleren die Maarten te klein zijn geworden. Echt ideaal.
Mijn vriendinnen gingen allemaal nog op stap en waren nog vrijgezel. We hebben hier samen goed over gepraat en ze zijn altijd heel betrokken geweest. Nu passen ze wel eens op mijn kinderen en soms ga ik samen met mijn vriendinnen en de kids een dagje wat leuks doen. Ik vind het heel belangrijk dat de kinderen weten wie onze vrienden zijn.
Wat ik wel weer grappig vind, is dat iedereen die nu in mijn vrienden/familie kring zwanger is of die een kindje hebben, heel vaak mij bellen voor advies. Ik krijg regelmatig te horen, dat wij zo goed met onze kids om gaan en dat het van die schatten zijn, enz. Nou wat wil je nog meer. Ik zie me helemaal niet als een hele goede moeder hoor. Voel me soms zo rot als ik boos ben geweest op een van mijn kinderen... Maar goed dat hoort ook bij het op voeden he. Een ding weet ik wel, de kinderen krijgen bij ons heel veel liefde. Mijn vriend en ik vinden het zo lekker om met ze te knuffelen en te stoeien. We zijn normaal gesproken heel veel bij ze. Mijn zoontje zei gisteren nog tegen me .... Mama ik ben verliefd op je. Je bent een knappe meid. In mezelf moest ik zo lachen.. Hoe komt hij hierbij dacht ik. Maar ach weer zo'n moment om nooit te vergeten. Heerlijk die knulletjes.
Nou ik duik mijn nest in. Ben duf en ziekjes. De kids zijn bij oma, dus even een middag voor mezelf.
Nou KLUSTEAM ... Succes he
We duimen voor jullie!!!
Liefs mij
Even een tijdje afwezig geweest door de drukte van ons nieuwe huis. Lees wel regelmatig even jullie berichtjes, maar heb dan weinig tijd om te schrijven. Nu ga ik er heel even voor zitten. Ben vandaag wel naar het werk gegaan, maar in overleg met de directeur toch weer naar huis gegaan. De drukte wordt me allemaal even te veel heb ik het idee. Was vanmorgen weer goed broert(lijkt wel of ik zwanger ben, maar dat kan niet, dat weet ik zeker). Hoofdpijn, slap misselijk.... Dinsdag en woensdag ook al ziek. ben er wel klaar mee, maar mijn lichaam zegt van niet. Heb zo'n zin in half oktober. Herfstvakantie. Een hele week vrij en samen met mijn kids genieten van ons nieuwe optrekje. Maar zo ver is het nog niet. Nog anderhalve maand.......pfff das lang.
Sven (de oudste) heeft geen zin meer om elke keer naar zijn nichtje te moeten. Hij doet op zich niet moeilijk, maar ligt er af en toe wel over te dromen. Hij werd vanacht huilend wakker. Ik wil thuis blijven......zei hij een paar keer.....niet weg.
Moeders hartje brak even......slik.....ja het is niet leuk als je je kindje steeds weg moet brengen. Alle uurtjes die je niet hoeft te werken gaan op dit moment even naar ons nieuwe huis. Dat is heel even nodig, maar het voelt niet altijd goed. Straks in oktober ga ik het weer helemaal goed maken.
Jullie zijn druk met hele andere dingen(de reden waarom we hier natuurlijk samen zitten te schrijven). Ovulatietesten....spannend hoor. Wie zal de eerste zijn?? Ik vast niet.... Ik moet nog beginnen met alles. Slik nog gewoon de pil(en dat vind ik nu even niet zo erg). Nog twee weekjes en dan gaat die de kast in. Ik heb bij de eerst twee nooit van die testen gebruikt. Maar zoals ik het nu lees is het misschien best wel eens leuk om te proberen straks. Ik voel mijn ei nooit. Mijn zussen wel en das best handig. Ik zou niet weten wat ik moet voelen. Wij moeten maar gewoon vaak klussen en dan komt het vast wel goed straks, haha.
Het verhaal over je vrienden die allemaal nog geen kinderen hebben en daar ook nog niet aan toe zijn..... is voor mij ook heel herkenbaar. De enige in mijn familie / vriendenkring die wel een kindje had en ook toevallig zwanger was, was mijn eigen zus. En dat vond ik wel super. Ik kon alles mooi met haar bespreken en haar vragen. En ik krijg heel veel kleren van haar. Haar eerste, nu 5 jaar, is ook een jongen. Dus Sven die krijgt de kleren die Maarten te klein zijn geworden. Echt ideaal.
Mijn vriendinnen gingen allemaal nog op stap en waren nog vrijgezel. We hebben hier samen goed over gepraat en ze zijn altijd heel betrokken geweest. Nu passen ze wel eens op mijn kinderen en soms ga ik samen met mijn vriendinnen en de kids een dagje wat leuks doen. Ik vind het heel belangrijk dat de kinderen weten wie onze vrienden zijn.
Wat ik wel weer grappig vind, is dat iedereen die nu in mijn vrienden/familie kring zwanger is of die een kindje hebben, heel vaak mij bellen voor advies. Ik krijg regelmatig te horen, dat wij zo goed met onze kids om gaan en dat het van die schatten zijn, enz. Nou wat wil je nog meer. Ik zie me helemaal niet als een hele goede moeder hoor. Voel me soms zo rot als ik boos ben geweest op een van mijn kinderen... Maar goed dat hoort ook bij het op voeden he. Een ding weet ik wel, de kinderen krijgen bij ons heel veel liefde. Mijn vriend en ik vinden het zo lekker om met ze te knuffelen en te stoeien. We zijn normaal gesproken heel veel bij ze. Mijn zoontje zei gisteren nog tegen me .... Mama ik ben verliefd op je. Je bent een knappe meid. In mezelf moest ik zo lachen.. Hoe komt hij hierbij dacht ik. Maar ach weer zo'n moment om nooit te vergeten. Heerlijk die knulletjes.
Nou ik duik mijn nest in. Ben duf en ziekjes. De kids zijn bij oma, dus even een middag voor mezelf.
Nou KLUSTEAM ... Succes he
We duimen voor jullie!!!
Liefs mij
