3e kindje

Hoi Sanniebal,
Wat een rot situatie is dit zeg..
Ik begrijp je wel dat je er even uit moest, maar inderdaad zijn je twee kindjes ook heel belangerijk, en kun je niet wegblijven.
Manlief is ook trots uiteraard..en dat bloemetje vast goedbedoeld, maar voor jou werkt dat niet zo.
Ik herken het wel, alleen niet over een derde kindje..
Wij zijn een aantal jaar geleden een paar maanden uitelkaar geweest, en hebben ook echt een rottijd gehad.
Dat gaat je niet in de koude kleren zitten..
Nog steeds zit ergens diep dat gevoel van ''als het maar niet weer gebeurt..''
Maargoed, jij baalt enorm, en ik begrijp dat praten er niet echt inzit voorlopig.
Je voelt je inderdaad belazerd..
Snap ook goed dat je boos bent, en het voorlopig niet eens meer wilt.
Toch zal de wens er blijven, en als jullie er toch nog uitkomen...je weet maar nooit.
Nu voel je je rot, maar probeer er wel een keer goed over te praten, al is het moeilijk.
Anders staat het dagelijks tussen jullie in, en dat is niet goed.
Veel succes, en ik denk aan je...
Liefs R
 
Hoi Saniebal,

Wat een situatie nu. Ik kan me jouw boosheid goed voorstellen en vind het sterk van je dat je terug bent gegaan voor je kinderen. Dat lijkt me inderdaad het beste, maar kan me voorstellen dat het je zwaar valt op dit moment. Ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat je er samen met je man uitkomt. Waarom heeft hij zich ineens bedacht?

Ikzelf ben ook niet zo heilig als het op dit punt aankomt, want alhoewel mijn man al heel lang een nummer drie wilde, bleef ik twijfelen. Iedere keer kwam ik met praktische punten aanzetten en ik kreeg het lange tijd ook zelfs benauwd bij de gedachte aan een derde kindje (maar goed we zijn in 1 jaar tijd 3 x verhuisd, omdat ons nieuwbouwhuis niet op tijd klaar was en dat bezorgde wat stress ...).

Toen we deze zomer eindelijk op ons stekkie zaten en ik de kinderkleertjes aan het opruimen was, kreeg ik ineens een brok in mijn keel en het gevoel dat ons gezin nog niet klaar was. Nu wil ik niets liever dan zo'n lieverd erbij, maar dat heeft een hele tijd geduurd....

Hoi Ruma,
Ik ben 32 jaar en mijn man is 34. Mijn zus heeft volgens ons gisteren een soort van innestelingsbloeding gehad (en anders een wel heel vroeg begin van menstruatie) en haar temperatuur is nog steeds hoog...dus we zitten hier heel hard te duimen.

Ikzelf denk niet in termen als nod en eisprong...bij de eerste hebben we 1,5 jaar moeten klussen voordat het raak was, ik was in al die tijd slechts 3 x ongesteld geweest, dus reken de lengten van mijn cyclussen maar na hihi . Behoorlijk frustrerend was dat...Bij onderzoek in het ziekenhuis bleek dat ik last had van post-amenorroeu  door langdurig pilgebruik , geen eisprong dus. Dit zou door hormonen kunnen worden opgelost, maar daar had ik geen zin in (collega zat in dezelfde situatie en was niet te genieten door die hormonen). Nog geen 2 maanden na het onderzoek werd ik misselijk  en er volgde een geweldige zwangerschap. Bij nummer 2 kwam ik er pas na 3 maanden achter omdat mijn broeken zo geweldig strak kwamen te zitten en ik voelde me zo grieperig.

Deze laatste  keer wil ik er helemaal van genieten en bewust zwanger worden.

groetjes Reggie
 
Lieve Sanniebal,

Ik weet even niet zo goed wat ik moet schrijven. Ik schrok gigantisch van jouw berichtje, maar eigenlijk is het wel goed dat de bom al zo snel gebarsten is, anders blijft het nog weken- c.q. maandenlang doorsmeulen (dat las ik nl. op het forum, ik wil een derde en mijn man niet (zoiets dan)) en dan wordt het echt een koude oorlog in huis.
Aan de andere kant merk je wel dat hij het zich ook aantrekt en niet weet hoe hij moet beginnen (zie het bosje rozen), dus dat is weer hoopgevend. Ik denk nu wel dat je goed moet afwegen wat in welke mate  belangrijk voor je is, je derde kindje (ook al moet je er  op dit moment  niet aan denken) en/of  je  relatie en dit ook heel erg duidelijk maken aan je man (op een redelijke conversatietoon) op een geschikt moment (tja, wanneer is dat...).Trouwens goed van je dat je wel weer voor de kids terugging, want zij kunnen er per slot van rekening niets aan doen.
Een relatiecrisis is altijd moeilijk, uit mijn naaste omgeving heb ik er een aantal meegemaakt en bij een was ik zeer nauw betrokken omdat mijn beste  vriendin niemand anders had waaraan ze zich kon wenden, alleen was het hier nog een graadje erger: hij had een verhouding. Uiteindelijk is  de bom giga gebarsten en na een zware periode zijn ze er weer bovenop gekomen (wat ik persoonlijk heel knap van haar vind, ik weet niet of ik hem nog terug had gewild). Zij stond op het punt om hem de deur uit te zetten en dat heeft hem de ogen weer geopend.

Lieve Sanniebal, ik duim voor je en ik denk aan je. Veel sterkte!!

Dikke kus, Ruma
 
Hej Reggie,

Vertel mij wat over een onregelmatige cyclus, al heeft het bij mij gelukkig (nog) niet zo lang geduurd als bij jou. het is altijd weer spannend hoe je je gaat voelen. Bij de eerste was ik wel misselijk, maar slechts een dikke week echt ziek (met overgeven en al), bij nummer 2 begon het al met 6 weken en eindigde (door tabletten van de HA) met ca. 11 weken. Iedere ochtend, middag en avond boven de wc.....

Grappig dat het bij jullie ook zo was als bij ons. Bij ons was ook ik de grote twijfelaar, terwijl als het aan mijn man had gelegen, gingen we al voor nr. 4... Maar nu  ik toch een paar maanden geleden de knoop heb doorgehakt, verheug ik me ook heel erg erop om weer zo'n kleintje te mogen krijgen (hopelijk).

Groetjes, Ruma
 
Hoi lieffies,
het is fijn om jullie advies en oordeel te lezen.
gisteravond heb ik de hele tijd voor niks naast 'm op de bank gezeten, het was nét of ik er niet was...
de rozen heeft ie in de groene bak gegooit, hij had ook wel door dat dat niet werkte en hij vroeg aan me of ik al had nagedacht over de verwachtingen van onze relatie en weet je?
ik wist niks te zeggen, IK HEB HEM GEWOON NIKS TE ZEGGEN, ik weet ook wel dat er een pittig gesprek moet plaatsvinden maar hoe doe je dat als meneer vastgegroeit aan de tv, moeilijkmoeilijk.
de jongens merken overigens niks van onze ruzie hoor als ze er bij zijn spelen we mooi weer...
nou, misschien zijn er vanavond als die 2 schurken op bed liggen weer vorderingen.
hele dikke  van San.
 
Hej Liefje,

Dat is dus nu het moeilijkste: de eerste stap naar een goed gesprek. Als de een ervoor klaar is, is de ander dat nog niet. Een tip: schrijf de voors en tegens op van jullie relatie, je verwachtingen van jullie relatie en je toekomstwens(en), dan heb je dat op papier staan. Mocht het gesprek niet of niet goed lopen, kun je hem dat nog altijd geven.  

Ik duim voor je,

Kus, Ruma
 
Hoi allemaal, hier mijn verhaal,
Ik ben Jeni, en jawel de tweelingzus van Reggie. Ik ben de trotse moeder van een meisje van 5 en een jongen van 2,5. Vorig jaar december besloot mijn man na lange twijfel dat hij toch  voor een derde wilde gaan. Ik wilde dat al sinds de geboorte van mijn tweede en voor wij aan kinderen begonnen stond het voor ons al vast dat we er 3 wensten. Helaas bedacht mijn man zich na de geboorte van mijn zoon. Na jarenlange discussies(niet iedere dag hoor...) kwam mijn man uit zichzelf met de mededeling dat we ervoor gingen! Ik in de zevende hemel. Maar naarmate de tijd vorderde, merkte ik dat hij helemaal geen interesse toonde in het hele gebeuren en  ik merkte dat ik steeds meer opgelucht raakte als ik ongesteld werd. Ik wilde niet in mijn 'eentje' zwanger zijn.Ik was  voor mijn vorige zwangerschappen gewend aan een enthousiaste man aan mijn zij die net zo nerveus was als ik als de NOD naderde. Toen ik na vier maanden klussen aan hem vroeg of ik maar niet beter aan de pil kon gaan, reageerde hij ,heel pijnlijk voor mij, heel erg opgelucht. En zo geschiedde. Na er veel over gepraat te hebben verweet ik mijn man niets meer...het was niet anders en ik moest een manier vinden om het te accepteren
In de tussentijd zijn we verhuisd en zijn we helemaal gesetteld. We spraken er zo nu en dan nog over en ik vroeg zo'n  8 weken geleden aan hem of hij nu opgelucht was dat ik aan de pil was. Wat bleek....wil ineens toch een derde!  Toen wilde ik dus niet! Eén keer met een dooie mus blij gemaakt worden was meer dan genoeg voor mij, riep ik stoer! Maar ja...natuurlijk wist hij me al snel te overtuigen en nu hebben we een hele gezellige ronde 1 achter de rug. En ik weet niet wie er het meest teleurgesteld was toen gister bleek dat ik ongesteld werd. Ik merk aan alles dat hij geen twijfels meer heeft en dat is zooooo fijn dat ik het zelfs helemaal niet zo erg vind dat het in ronde 1 niet raak is. Gaan we gewoon weer voor ronde 2(voor de tweede keer dit jaar!
gr Jeni
 
Hoi Sanniebal,

Ik wil je een heel groot hart onder de riem steken! Een half jaar geleden zat ik in precies hetzelfde schuitje als jij! (zie hierboven). Ik herken je boosheid als geen ander!
Ik wil je heeeeeeel veeeel sterkte wensen!
Hoop dat het voor jou ook een happy end krijgt...
En in de tussentijd lekker stoom afblazen hier!
gr Jeni
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan