Hey Linda,
De woorden komen recht uit mijn hart en graag gedaan.
Makkelijk is de afgelopen periode zeker niet geweest,maar blijven hopen tot we uit behandeld zijn is wel belangrijk.
Wat is een bbz?(ik vermoed een buitenbaarmoederlijkezwangerschap,en ik weet dat dat levensgevaarlijk kan zijn) En waarom moest je geopereerd worden?
Ik vindt het moeilijk om te begrijpen dat je je erop had ingesteld dat het mis kon gaan.Betekent dit dat je meer dingen hebt waardoor het moeilijk wordt om een zwangerschap te behouden?
Ik begrijp best dat deze vragen confronterend kunnen zijn,en misschien wil je daarom geen antwoord geven.Persoonlijk hebben wij pas na 2 jaar van behandelen etc de familie verteld wat er nu aan de hand was.Gewoon omdat ik me "minder vrouw"voelde
omdat op de natuurlijke manier kinderen krijgen niet lukte.En omdat voor mijn gevoel iedere "gek"tussen de 15 en 50 "even zwanger kon raken".Door de lieve reacties van familie en vrienden die we hierop kregen ben ik daar wel aardig van teruggekomen.
Mijn man is de belangrijkste persoon die ik in mijn leven heb.Hij is een ontzettende steun,maar ook mijn eigen ouders,broers zusen en schoonfamilie zijn dat nu dus.
Weten ze in jou familie eigenlijk dat jullie bezig zijn?En als dat zo is,had je al verteld dat je zwanger was? Zo niet,ga je ze dat nog vertellen?
Op dit moment heb ik gisteren mijn NOD gehad,en voor mijn gevoel ga ik toch weer ongi worden.Het lijkt wel of het ongi worden de puregon(spuiten)en de pregnyl(spuiten)dat steeds later wordt en dan krijg je aan de ene kant weer meer hoop,en aan de andere kant weet je soms dat juist die hoop dan strax op dag 14/15 de bodem ingeslagen wordt.Dus binnenin houdt ik mijn vingers gekruisd aan de andere kant durf je dan weer niet te hopen.Heel dubbel.Mgoed,diep ademhalen,schouders recht en afwachten maar weer.
xxx maggy