Hallo allemaal!
@Sylvia: jammer dat je "weggaat" meis, maar snap het goed. Ik wens jou en je gezinnetje veel geluk!!!
@Chris: ik heb het op mijn werk redelijk snel aan mijn baas verteld, dit omdat op een dag mijn collega allemaal dingen moest gaan regelen en ik dus veel alleen moest doen. Het werd mij toen een beetje te veel. Mijn vaste collega's wisten het ook vrij snel, vond dat ook wel fijn, kunnen ze er toch rekening mee houden. Nu weten alle collega's het (ben morgen 11 wkn zwanger). Ik heb het aan een deel verteld en er kwamen ook 2 vragen of ik zwanger was, krijg al een buikje haha! En de rest hoorde het via via. Het tillen van de kids valt mij tot nu toe redelijk mee. Ik ben op de groep altijd een bezig bijtje geweest, iemand die altijd wat te doen wilt hebben, net wat meer dan collega's. Dus ik verschoonde toen gewoon meer. Nu probeer ik dat echt te verdelen en mijn collega's sturen mij nu ook wel eens bij de commode weg om mij over te nemen. Vooral één van hun, want die kreeg toen zij zwanger was al heel vroeg last van rugpijn en bekkenpijn. Maar ik til nog wel veel, kids in bed, uit bed.. let nu wel goed op hoe ik til (ga nu ook echt door mijn knieen).
Ik merk nu ook wel dat als een kindje iets leuks doet dat ik het allemaal nog schattiger, nog leuker vind.
Hoe gaat het bij jou op je werk met tillen enzo? Ik ben nu best moe na een werkdag, word gelukkig wel steeds iets minder. Heb jij dat ook?
Wat lief dat bedeltje van je mannetje!
@Liss: morgen de eerste echo! Leuk leuk!!! Laat je weten hoe het is gegaan?
@Salsa: oeeeeh! Spannend!! En inderdaad: een streep is een streep! Stiekem toch een felicitatie van mij!
Hier gaat alles nog steeds goed. Had vanmorgen wel echt een chaggiebuitje op mijn werk: vanacht slecht geslapen, dingen verliepen gewoon wat minder soepel.. dus had het echt even gehad. Dus zei al tegen mijn collega's van: sorry jongens, ben echt even chaggie, weet ook niet wat het is. Dus mijn collega gelijk: oeh, hormoontjes! haha. Gelukkig was de bui gelijk weer over toen een kind bij ons op de groep, die normaal alleen maar zit, opeens ging bilschuiven. Toen ik haar riep en zei; " wat doe je nou??", moest ze hard lachen en lachte ze ook heel schattig met haar hand voor dr mondje (en dat voor een meiske van 14 maanden!). Dus toen was ik meteen weer vrolijk. Wat heb ik toch een super beroep, kinderen trekken je zo weer mee in hun vrolijkheid.
Liefs Eva