klusmeiden 08 08

[Anoniem]

Hoi Maaike,

Wat erg voor je zeg. Dat kan je op het moment er niet bij hebben. Zit je lekker op je roze wolk (denk ik) en dan kan je er niet van genieten. Zelf zou ik dit niet zo kunnen laten verlopen. Of bij je man erop aandringen dat hij hulp zoek, desnoods bij de huisarts, of er met jou op een fatsoenlijke manier over praten.

Als ik dit zo hoor, wordt ik een beetje boos. Hij heeft het heel moeilijk, wat begrijpelijk is, maar jij kan er toch niks aan doen. Dapper van je, dat je het zo doet en dat je hem blijft steunen. Ik weet niet hoe het met jouw hormonen zitten maar daar kan je behoorlijk last van krijgen. Hij zal jou toch ook een beetje moeten verwennen.

Heel veel sterkte.

Groetjes, Yvonne

 

[Anoniem]

Hoi Maaike,

Wat een verhaal zeg meis, echt heel zwaar voor je!
Ik heb denk ik niet echt een pasklaar advies voor je. Het enige wat ik kan zeggen, is dat een impact voor je man van dit alles groot zal zijn en dat hij het gewoon even niet meer ziet zitten. En jij bent dan helaas degene die het moet ontgelden. Daar zit je natuurlijk echt niet op te wachten. Het enige wat je kan doen is er voor hem zijn en hem steunen voor zover hij dat toelaat natuurlijk en jij kunt trekken. Mocht je het niet meer zien zitten dan kun je hulp inschakelen via de huisarts. Maar daar heb je je man natuurlijk wel bij nodig. Hij moet wel zelf op den duur inzien dat hij een probleem heeft. Anders kan hij niet geholpen worden, hij zal het dan simpelweg niet toelaten. ( Tja ik  werk in de hulpverlening, dus spreek uit enige ervaring.)

Ik denk dat je het wat tijd moet geven. Maar let wel goed op jezelf hoor!! Je moet niet jezelf gaan wegcijferen, want dan zul je op den duur jezelf tegen komen.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt. En vergeet niet dat je hier altijd hier je verhaal kwijt kunt

Liefs Linda

 

[Anoniem]

Hoi hoi dames,

eindelijk zijn we thuis het hele weekend zijn we al druk. Even lekker achter de pc en dan bij mijn mannetje op de bank kruipen én bijtijds naar bed.

@lindap, geen dank hoor. Heb het zelf zo ook geleerd. Het gaat hier redelijk met de zwangerschap. Ik vind em alleen nu al wel zwaarder dan met onze eerste. Veel misselijk, rugpijn, hoofdpijn en natuurlijk heel moe. Maar ga wel vaak al om 21 naar bed en ook 's middags even met me zoontje.
Ik heb ook al een buikje die ik niet meer kan verbergen, maar nog niks aangekomen.

@Maaike, tjonge wat een vervelende situatie. Mijn gevoel zegt dat het gewoon teveel is voor je man. Het overlijden bedoel ik dan als hoofdmoot. Hij kan het denk ik geen plaatsje geven en heeft het er moeilijk mee. Ik denk niet dat je het boze gedoe op jou erg aan moet trekken, maar laat het er zeker niet bij zitten!!! Praten, praten, praten. Vaak heel moeilijk, maar oh zo belangrijk. Als je er nu niks mee doet wordt het alleen maar zwaarder. Probeer dus op een rustig moment met je mannetje te praten en hoe jij je voelt hieronder. Over gevoelens praten vinden mannen vaak nog heel moeilijk, maar het moet. En anders kun je er altijd hulp bij vragen. Jullie zijn niet voor niets getrouwd. In voor en in tegenspoed! Tot de dood jullie scheidt.
Sterkte en succes, meid.
En weet wij zijn altijd een luisterend oor.

Liefs,

 

[Anoniem]

hoi dames

sorry dat ik zo lang niet heb gereageerd, ik was het helemaal vergeten en heb het druk gehad
ik ben nog steeds niet zwanger, mn menstruatie is in de war maar over n week 1 of 2 weer even kijken...
volgens de dokter kan ik beter wachten, maarja , ik wil het gewoon graag
groetjes mar

 

[Anoniem]

hallo dames,

@maaike1987, ik kan me in leven in je verhaal. ik heb dit vorig jaar mee gemaakt, niet met me mannetje maar met me schoonmoeder. het is iets anders maar komt op het zelfde neer. haar vader is vorig jaar november op 94 jaar overleden, omdat hij de gene was waar alles om draaide was het verlies heel erg. me schoonmoeder rouwde er heel erg om, zo erg dat iedereen ruzie met haar kreeg. niks was goed en iedereen had de pik op haar, alles moest zo gaan zo als zij het wilde en niet anders. aangezien ik iemand ben die recht voor de raap is gooide ik een keer een opmerking eruit over roken ( waar zij dus zwaar tegen is ) en hell brook loose!!!! dit heeft twee maanden geduurd voordat er weer een beetje kontact was maar oppervlakkig.
zoals iedereen zegt kan je hulp zoeken maar dan moet hij zelf willen, of hem af en toe gewoon vast pakken een stevige knuffel geven en zeggen dat het goed komt en dat je hem blijft steunen. je zelf wegcijferen heeft geen zin daar heb je alleen je zelf mee. blijkbaar moet ie ff uit razen van wat er gebeurt is, het lijkt mij het beste dat je hem die tijd geeft hoe moeilijk het ook is, blijf wel je plan afwerken.
meid ik hoop dat je hier wat aan heb en ik wens je heel veel sterkte en steun.
( sorry als ik als een psychiater zit te praten maar ben erg ingesteld in het psychische gebied van mensen )

veel liefs
peetje

 

[Anoniem]

hallo dames,

nu een berichtje over mijzelf.
ik heb tot vorige week woensdag dus die ovaluatietesten gedaan en volgens die testen had ik dus niet af gelopen weekend maar het weekend daarvoor dus een eisprong. vanmorgen heel vroeg heb ik dus een zwangerschapstest gedaan (een beetje vroeg maar goed, het was te proberen) en negatief!!!
@#$%$^*^% piep piep   sorry soms heb ik het gevoel dat toon en ik alleen voor andere kinderen mogen zorgen en niet voor ons eigen. maar goed we zijn nog niet zo lang bezig dus er kan nog van alles gebeuren en mag dus nog niet zuren. ik heb eigenlijk geen zin in het hele verhaal van naar de gyn te gaan en allemaal onderzoeken, zijn er meer dames die daar tegen op zien?

ik ga er weer vandoor wil nog ff rustig zitten voor dat me oppaskindje wakker wordt.
veel liefs
peetje

 

[Anoniem]

Hoi

@Peetje. Wanneer je naar de gyn gaat kom je wel in een medisch circuit. Moet je ook tegen kunnen. Ik vond het met een mk al heel erg. En toen had ik maar 2 afspraken. Als je dit echt wil, moet je er voor gaan. Helpt een hoop onzekerheid weg te nemen. Sterkte.

Voor alle andere dames, succes.

Nog 2 dagen voor mijn NOD.

Gr. Yvonne

 

[Anoniem]

Maaike.. misschien trek ik hele verkeerde conclusie's.
Mijn gevoel zegt dat alle emotie's omtrent de zelfmoord van zijn vader naar boven komt. de woede.. en waarschijnlijk de angst om zichzelf.
Misschien de angst dat hij jullie op zo'n manier achter zal laten.. misschien niet perse zelfmoord, kan ook ziekte of ongeluk zijn.
Zijn gevoelens kunnen er in uitmonden dat hij jullie uit een soort "bescherming" wil weg pesten. Zodat jullie dat niet mee hoeven te maken.
Helaas realiseren personen die zo in een dip zitten (zeg maar gewoon een posttraumatische depressie) niet dat dit meer pijn doet.

Mijn advies is net als sommigen ander.. ga naar je ha.. leg het verhaal bloot.. probeer je vriend mee te nemen.
Zorg voor jezelf en je baby, Ik hoop dat je dit kan doen en je vriend steunen..
Echt ik hoop dat het allemaal gauw goedkomt..
Maar je vriend heeft wel echt hulp nodig.

Liefs Jazzie