Hoi allemaal.
Het was even een paar dagen rustig van mijn kant uit, ik had even de tijd nodig om ronde 9 een plekje te geven. 4 dagen over tijd, 2 weken lang steken in mijn linkerzij, 3 witte testen en 4 vreetbuien opgeteld werd ik toch ongesteld. Ik heb een héél rare cyclus achter de rug. Ik verlies amper bloed, heel anders als anders.
Eén dag heb ik in bed onder de deken gelegen en heel hard gehuild, daarna heb ik mezelf weer bij elkaar geveegd.
Dinsdag gaat mijn vriend “zijn ding” doen en het inleveren. Het is dan 1 september en 16 dagen later, op donderdag 17 september hebben we onze eerste afspraak bij de gynaecoloog.
Kun je je voorstellen dat die dag voelt alsof mijn hele toekomst daar vanaf hangt? Zo voelt het voor mij echt.. ik vind het dóódeng. Ik ben zooo bang voor de uitslag van het zaadonderzoek, dat wil je niet weten.
Mijn vriend wil graag een babytje, begrijp me goed, maar als er bij mij iets niet goed is, zou dat voor mij persoonlijk makkelijker zijn, denk ik, om er dingen voor te laten. Onze kinderwens (al eens verteld) is iets anders tot stand gekomen. Ik wil het héél héél graag, al 8 jaar. Mijn vriend wil het nu ook, maar ook omdat ik het heel graag wil.
Als de uitslag van het zaadonderzoek slecht is, denk ik dat we niet 0-1 achter staan, maar 0-3, snap je?
Zo, dat was een heel verhaal.
Nu ga ik op al jullie verhalen reageren ☺️
Kaatkaat, jullie hebben nu 1 jaar hulp gehad, wat is er bij jullie geprobeerd ?
Mienma, geds bij jou ook al, stom stom stom!
ProjectT, 8 september, dat is bijnaaa!! Spannend!!
Fleurbo, ik denk dat het een goed idee is dat je dat half jaar als “vakantie” gaat zien. Ik wens je daarbij heel veel succes ☺️
Ook kan ik me echt voorstellen dat je sceptisch bent, ik ben dat ook hoor. Ik denk dan, waarom zou het nu wel lukken, terwijl de afgelopen rondes het ook niet gelukt is. Hoop blijven houden is heel moeilijk vind ik.
Maar als ik dan weer de berichtjes lees over het feit dat het gooien met een dobbelsteen is, en hopen op een 6, dan denk je weer “het moet een keer raak zijn”
Lapjesendraadjes hoe gaat het nu met je?
Knuffeltje dat lijkt me emotioneel heel zwaar, ik kan me daar wel iets bij voorstellen, dat heeft waarschijnlijk ook even tijd nodig.
Vis en Fleurbo, bij jullie dus ook weer klotenieuws. Wat een fucking ellende!! Grrrrrrrr
Fleurbo, ik denk dat het vertellen veel opluchting zal bieden. Mijn moeder weet al dat we een afspraak in het ziekenhuis hebben, vanwege de vragenlijst kwam ik met haar in gesprek over de vele miskramen die zij heeft gehad.
Het is fijn dat je steun krijgt, mijn vriendinnen zijn ook allemaal op de hoogte.
Nou dames, augustus zit er bijna op. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar alle hoop op september! ? ?
