Hallo allemaal,
Ik heb niet echt bijgelezen, maar ik leef met iedereen mee. Ik moet echter wel even mijn verhaal kwijt.
Momenteel zit ik er helemaal doorheen..
Ik dacht dat ik dit forum kon gaan verlaten, ik had 28 januari tot mijn verbazing voor het eerst een positieve zwangerschapstest, terwijl 30 januari mijn nod was. Super gelukkig, om de dag getest en het streepje werd elke keer duidelijker. Echter afgelopen woensdag kreeg ik 's ochtends gigantische buikpijn. Ik dacht met een keer even flink naar de wc gaan moet het wel weer overgaan. Ik naar mijn werk gegaan, maar halverwege de ochtend me toch ziek gemeld. Met de verloskundige overlegt, het zou kunnen komen van mijn darmen, dus aan de Roosvice Laxo en paracetamol. De pijn was echt niet fijn. Gelukkig trok het tegen de avond weg en de volgende dag ging het best goed. Ik had eigenlijk niet echt pijn, maar om te zeggen dat het helemaal over was ook niet. 's Middags gewerkt en tegen het einde van de middag begon de buikpijn weer langzaam terug te komen. Ik had 's avonds nog les met paardrijden en dacht; beweging is goed! dus ben fanatiek gaan rijden, wat niet helemaal fijn was.
De volgende dag (vrijdag), moest ik de hele dag werken, maar tegen 4 uur werd de buikpijn weer heel erg. Ik ben 's ochtends opgestaan maar stond kromgebogen van de pijn. Weer ziekgemeld, met tranen in mijn ogen. Ik kon toch niet om de dag me telkens ziek gaan melden? Wat moeten ze dan op het werk wel niet denken.
Gelijk de huisarts gebeld en kon met een half uur al terecht. Wat onderzoekjes gehad, urine en bloed onderzocht want de verdenking was misschien mijn blinde darm. Maar de waardes waren daarvoor niet afwijkend. Met spoed doorgestuurd naar het ziekenhuis, naar de gynaecoloog. Hier ook weer bloedonderzoek en aansluitend een echo. Hier kon ze echter niets op zien, zeker omdat het nog zo pril is..
Ze dacht dat het wel met me ging, omdat ik stil was, maar mijn vriend zei al, dat is juist geen goed teken, dan heeft ze echt veel pijn. We moesten nog even op een uitslag wachten en mochten even in een kamertje apart plaatsnemen. Maar ik verging van de pijn. Kromgebogen, dubbelgevouwen, ik wist niet hoe ik moest zitten en de pijn werd alleen maar erger. Mijn vriend heeft toen een verpleegster geroepen dat dit echt niet zo ging en dat ze wel even haast moesten maken.
Ik werd op een bed gelegd, er werd een infuus geprikt en kreeg een operatiejas aan. Dat zei mij al genoeg dat ze me wilden gaan opereren, maar dit wilde ik eigenlijk niet. Uiteindelijk kwam de gynaecoloog eraan met dat ze een buitenbaarmoederlijke zwangerschap vermoeden en dat nu de enige optie, door de pijn die ik had, mij te laten opereren. Nog geen half uur later lag ik in de operatiekamer. Toen ik uiteindelijk weer wakker was vertelde ze me dat het inderdaad een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was en dat ze het hebben verwijderd samen met mijn eileider. Mijn eierstok heeft ze wel laten zitten. Mijn andere eierstok/eileider zou dit gaan overnemen.
Dag later komt het besef pas, ik ben niet meer zwanger en ik ben mijn eileider kwijt. Ik kan niks anders als alleen maar huilen. Maar ik ben nu zo bang om het straks weer te gaan proberen. Bang dat het dan weer niet goed gaat.
Over 2 weken heb ik nog controle en ik hoop dat ze mij dan wat kan geruststellen. Maar momenteel zie ik niks zitten.
Een heel verhaal, het verlies is zo groot. Ook al was het misschien grofweg nog maar een 'klompje cellen', voor ons was het al ons kindje. Lang gedaan voor een positieve test en dan krijg je dit. Het ene moment ben je zwanger, het volgende moment wordt je wakker en is het weg.
