Hallo,
Toen mijn dochter geboren werd...(bevallen in het ziekenhuis na 2 dagen ontslag) wilde mijn toch wel lieve kraamhulp hoor, mijn dochtertje een speen aansmeren, dit hebben we 1 dag geprobeerd, en door me onzekerheden e.d., heb ik toch me moed kunnen opbrengen het DAADWERKELIJK te zeggen dat, ik er gevoelsmatig er ook NIET achterstond, dat me dochter een speen kreeg t.a.v. het "stille"van de zuigbehoeftes. Ik werd er nl. er kriegelig van de onrust die me dochter kreeg en ik dus ook, wanneer "het ding" (sorry zo noem ik het ivm de afkeer) er uitfloepte en ik dacht inderdaad ook over het verdere verloop van het toepassen van een speen. Dit neemt niet weg dat ik andere ouders veroordeel op het toelaten van een speen, maar ik heb er in me omgeving te nare ervaringen mee gezien; w.b. het afleren. En aangezien onze dochter met 20 wkn in me buik al een duimelotje was, zocht ze die op een gegeven ook weer buiten de buik met momenten op en je eigen duimpje, ben je nooit kwijt, 😀. Nu zie ik me dochter (nu inmiddels bijna 16 maanden) zelden tot nooit meer duimen.Alleen als ze echt ziek is ( uit troost) of echt heeeel heeeeeel moe.Maar het is een "gevoelskwestie"m.i. wat je er mee wil, zo mij menigmaal gezegt is in het begin van me moederendefase een gouden tip."DOE JE DING OP GEVOEL".dan komt het echt wel goed, oerinstinct is ons als moederzijnde niet voor niets meegegeven, ben ik van overtuigd.
vr.gr. Hetty ( moeder van dochter Nikki bijna 16 maanden)