A
Anoniem
Guest
Hallo allemaal, Ik dacht ga even op de jonge gezinnen site kijken en loop tegen dit forum aan, ben even door de pagina's heen gelopen en ontdekt dat er veel verschillende verhalen zijn.
Ook ik erger me nogal aan berichten in de krant (en ik zag ook zoiets op dit forum) dat vrouwen soms bewust zouden kiezen (vanwege carriere ofzo) om het krijgen van kinderen uit te stellen. Het zal best voorkomen maar in mijn geval is dat beslist niet zo. Ik had graag jong kinderen gekregen maar het leven besliste anders.
Voor ik mijn lief ontmoette heb ik 2 relatie's gehad die eigenlijk helemaal geen toekomst hadden maar waar ik tegen beter weten in toch in bleef hangen, ook heb ik een langere periode helemaal geen relatie gehad.
het is nu bijna 4 jaar geleden dat ik de man ontmoette met wie ik net voor de kerst van 2002 een relatie kreeg. 9 weken later gingen we samen wonen en 2 maanden daarna, toen ik mijn eigen huis had verkocht, ben ik gestopt met de pil. Na 7 maanden was ik zwanger, toen nog net 35, na 6 weken een miskraam. Al heel snel weer zwanger, dit keer had ik na 12 weken een miskraam. Een hele serie onderzoeken volgden en eind 2004 raakte ik opnieuw zwanger, deze keer ging het (met ondersteuning van progesteron) wel goed en in september 2005 is onze zoon geboren. Nu ben ik opnieuw zwanger en verwacht in februari 2007 (ik ben dan nog net 38) ons 2e kindje, opnieuw met de ondersteuning van de medicijnen. Onze zoon is dan net anderhalf, de kinderen zitten dus vrij dicht op elkaar.
Omdat het bij ons niet van een leien dakje hebben we besloten dat we geen prenatale testen willen, want stel dat het niet goed zou zijn wat moet je dan. We hebben zoveel moeite gedaan voor onze zoon en nu voor dit kindje dat we daar geen beslissing over willen nemen. Ben ik een oude moeder, medisch gezien wel, maar ik voel me niet zo. Had ik het eerder gewild, ja zeker, maar ik ben super blij dat het me (ons) alsnog gegund wordt om kinderen te krijgen. Voelde ik de druk van mijn leeftijd, zeker wel, zeker toen we besloten dat we graag een 2e kindje wilde, en misschien hadden we nog wel even een jaartje gewacht als ik jonger was geweest, maar dat is nou eenmaal niet zo. Maar nogmaals we zijn nu al een heel gelukkig gezin, en dat geluk wordt straks alleen maar groter.
Mijn lief en ik zeggen weleens tegen elkaar dat als we elkaar 10 jaar eerder hadden ontmoet we het dan ws niet bij 2 hadden gelaten terwijl we nu heel duidelijk stellen dat 2 voor ons wel genoeg is.
Wat ik bedoel is, laat ieder de beslissing nemen die voor jou de beste is.
Ook ik erger me nogal aan berichten in de krant (en ik zag ook zoiets op dit forum) dat vrouwen soms bewust zouden kiezen (vanwege carriere ofzo) om het krijgen van kinderen uit te stellen. Het zal best voorkomen maar in mijn geval is dat beslist niet zo. Ik had graag jong kinderen gekregen maar het leven besliste anders.
Voor ik mijn lief ontmoette heb ik 2 relatie's gehad die eigenlijk helemaal geen toekomst hadden maar waar ik tegen beter weten in toch in bleef hangen, ook heb ik een langere periode helemaal geen relatie gehad.
het is nu bijna 4 jaar geleden dat ik de man ontmoette met wie ik net voor de kerst van 2002 een relatie kreeg. 9 weken later gingen we samen wonen en 2 maanden daarna, toen ik mijn eigen huis had verkocht, ben ik gestopt met de pil. Na 7 maanden was ik zwanger, toen nog net 35, na 6 weken een miskraam. Al heel snel weer zwanger, dit keer had ik na 12 weken een miskraam. Een hele serie onderzoeken volgden en eind 2004 raakte ik opnieuw zwanger, deze keer ging het (met ondersteuning van progesteron) wel goed en in september 2005 is onze zoon geboren. Nu ben ik opnieuw zwanger en verwacht in februari 2007 (ik ben dan nog net 38) ons 2e kindje, opnieuw met de ondersteuning van de medicijnen. Onze zoon is dan net anderhalf, de kinderen zitten dus vrij dicht op elkaar.
Omdat het bij ons niet van een leien dakje hebben we besloten dat we geen prenatale testen willen, want stel dat het niet goed zou zijn wat moet je dan. We hebben zoveel moeite gedaan voor onze zoon en nu voor dit kindje dat we daar geen beslissing over willen nemen. Ben ik een oude moeder, medisch gezien wel, maar ik voel me niet zo. Had ik het eerder gewild, ja zeker, maar ik ben super blij dat het me (ons) alsnog gegund wordt om kinderen te krijgen. Voelde ik de druk van mijn leeftijd, zeker wel, zeker toen we besloten dat we graag een 2e kindje wilde, en misschien hadden we nog wel even een jaartje gewacht als ik jonger was geweest, maar dat is nou eenmaal niet zo. Maar nogmaals we zijn nu al een heel gelukkig gezin, en dat geluk wordt straks alleen maar groter.
Mijn lief en ik zeggen weleens tegen elkaar dat als we elkaar 10 jaar eerder hadden ontmoet we het dan ws niet bij 2 hadden gelaten terwijl we nu heel duidelijk stellen dat 2 voor ons wel genoeg is.
Wat ik bedoel is, laat ieder de beslissing nemen die voor jou de beste is.
);