A
Anoniem
Guest
Hallo, ik ben 35 en heb al twee kinderen van 6,5 en 9,5. Ik gebruik al jaren geen pil meer, na de geboorte van de jongste en we doen altijd 'voor het zingen de kerk uit'.
Vorige week had ik echter alle verschijnselen van een zwangerschap en hoewel ik er totaal niet meer mee bezig was, was het toch een hele leuke verrassing....echter, ik werd gewoon weer ongesteld...
Juist doordat mijn man zo positief reageerde, werd ik ook weer helemaal blij van het idee dat ik weer eens zwanger zou kunnen zijn, ondanks dat het helemaal niet uit komt( wéér een kind in september, midden in een verhuizing, we zijn allemaal al in drie weken jarig in september, te weinig ruimte etc).
Het was toch een enorme teleurstelling en een verbazing dat ik niet zwanger bleek te zijn. Ik voelde me echt zwanger, misselijk bij vlagen,borsten zeer, een vaag blij lente gevoel, precies zoals ik me bij de andere twee voelde...
Ik werd toch precies op de dag dat ik ongesteld had moeten worden ongesteld en ik voelde me ontgoocheld. Een beetje voor de gek gehouden door mijn lijf.
De vorige zwangerschappen waren in 1 keer raak, maar ik heb wel lang moeten wachten voordat mijn man eens over de brug kwam, hij is jonger dan ik en ik was al veel eerder aan kinderen toe dan hij.
Nu vond mijn man het een leuke verrassing, maar wil er niet meer bewust voor gaan, z eg maar. Het hangt dus af van eventuele ongelukjes en in de 6 jaar dat we dat zo doen is er nog nooit een zwangerschap uitgekomen. De kans wordt dus steeds kleiner ook al omdat ik niet meer de jongste ben. En ik wil er toch nog wel eentje. Ik weet dat ik heel erg gelukkig moet zijn met de twee die ik al heb, maar ik heb altijd een wat groter gezin gewild.
Vorige week had ik echter alle verschijnselen van een zwangerschap en hoewel ik er totaal niet meer mee bezig was, was het toch een hele leuke verrassing....echter, ik werd gewoon weer ongesteld...
Juist doordat mijn man zo positief reageerde, werd ik ook weer helemaal blij van het idee dat ik weer eens zwanger zou kunnen zijn, ondanks dat het helemaal niet uit komt( wéér een kind in september, midden in een verhuizing, we zijn allemaal al in drie weken jarig in september, te weinig ruimte etc).
Het was toch een enorme teleurstelling en een verbazing dat ik niet zwanger bleek te zijn. Ik voelde me echt zwanger, misselijk bij vlagen,borsten zeer, een vaag blij lente gevoel, precies zoals ik me bij de andere twee voelde...
Ik werd toch precies op de dag dat ik ongesteld had moeten worden ongesteld en ik voelde me ontgoocheld. Een beetje voor de gek gehouden door mijn lijf.
De vorige zwangerschappen waren in 1 keer raak, maar ik heb wel lang moeten wachten voordat mijn man eens over de brug kwam, hij is jonger dan ik en ik was al veel eerder aan kinderen toe dan hij.
Nu vond mijn man het een leuke verrassing, maar wil er niet meer bewust voor gaan, z eg maar. Het hangt dus af van eventuele ongelukjes en in de 6 jaar dat we dat zo doen is er nog nooit een zwangerschap uitgekomen. De kans wordt dus steeds kleiner ook al omdat ik niet meer de jongste ben. En ik wil er toch nog wel eentje. Ik weet dat ik heel erg gelukkig moet zijn met de twee die ik al heb, maar ik heb altijd een wat groter gezin gewild.