Ff uit andere topic gekopierd zodat jullie ook ff kunnen lezen hoe mijn dagje was. Voetbal zitten ze toch maar te prutsen. Ze kunnen hun draai nog niet echt vinden. Misschien helpt het als ik ff niet kijk, hihih.
Hey meiden, ik ben weer thuis. Wou ff komen vertellen hoe ik het gehad heb, ondanks dat ik heel erg moe bent. Denk van alle indrukken en emoties van herhinneringen en dergelijke. Maar denk dat het goed is dat ik geweest ben. En ben achteraf wel blij dat we niet zo vroeg zijn gegaan, want er was een heel programma.
Hoe verder we bij het gebouw kwamen hoe drukkender mijn gevoel. Maar eenmaal het gebouw in zicht leek alles zo anders. Wat is het daar veranderd zeg. Dus ik tegen mijn vriend zeggen rij maar door naar achteren daar is het gebouw. Wat blijkt nu het gebouw waar ik heb gelegen is er helemaal af. Niks meer van over. Met de vloer gelijk. Dus wij stukje gaan lopen rond het andere gebouwen. En dan gaat van alles door je koppie hè. Uiteindelijk de nieuwe afdeling gevonden. Heel groot nieuw gebouw. Alles anders, veel ziekenhuis achtiger enzo. Nou ja wel leuke kleuren enzo en meer ruimtes, maar toch. Deed me wel ff wat dat het gebouw waar ik geweest was er niet meer was. Toen had ik ff zo iets van was ik maar eerder gegaan. Maar tis goed zo. Ineens had ik de behoefte om toch wel de leiding te zien wie er toen waren. Dus wij in centrale ruimte/restaurant achtig iets die kant op. Geen idee waar ze waren. Hadden net besloten nog de rest van het gebouw ff te bekijken. Maar toen ging een deur open en daar stond ineens mijn mentor. En kam meiden tegen die ik wel een beetje kenden. Dus was wel leuk om te zien. Ben toen maar achter die kudde aangegaan, maar ja hun de trap op. En toen dacht ik ships waar moet ik nu heen, hihh. Maar is uiteindelijk goed gekomen. Ik herkende heel veel dinge helemaal niet meer. Maar tis daar ook zo veranderd. Maar weinig is nog hetzelfde als toen. En daar kwam het. Je moest met elkaar discuseren in groepjes over je tijd daar. Nou daar zat ik dus helemaallllll niet op te wachten hè. Ik hield me dan ook op de achtergrond, maar ja mijn mening werd soms ook gevraagd. En toen er ook nog leiding bij kwam staan. Werd ineens duidelijk dat ik de hele revalidatie tijd heel anders heb ervaren dan sommige andere meiden. En ineens werd me iets duidelijk.
Dat ik sta voor mezelf, mijn eigen kracht en heel wat bereikt heb zonder hun. Misschien onbewust wel dingen heb opgepikt en zelfs iets mee gedaan heb, maar dat ik alles wat ik nu bereikt heb te danken heb aan mezelf. Ik juist heel erg moest vechten tegen alles. Tegen mezelf, tegen mijn lichaam maar ook tegen die tijd daar. Dat nu alles weer een beetje overnieuw begint met revalidatie traject wat ik nu heb. Maar dat ik het idee heb dat er dingen veranderd zijn, dat ik niet zo overal tegen in moet, maar ook naar mijn mening, geluisterd word ofzo. Kweet niet, maar gaf me een sterk gevoel. En ineens kwamen de woorden boven die ik deze week kreeg met therapie: Nathalie schrijf je eigen boek, je eigen regeltjes, wat jij wil bereiken, waar jij voor staat! De regi in eigen handen! (niet letterlijk boek schrijven, maar jullie begrijpen hopelijk wat ik bedoel)
Het is klaar nu, het heeft me misschien wel juist het duwte gegeven dat ik nodig heb. Dat ik trots kan zijn op mezelf, en nieuwe weg kan en mag inslaan. Dat het goed is zo!
Dus misschien is een klein wondertjes wel die nieuwe weg! Ik hoop het!
Liefs Nathalie
