Zwanger worden of niet?

Hoi Nathalie.

Mijn reuma is erfelijk. Mijn opa die ik overings niet heb gekend heeft het ook gehad. Dat is langs mijn vaders kant, en me moeder dr tante heeft het ook. Momenteel heb ik er niet zoveel last van. Ik merk het wel, ben sneller stijf, 's ochtends ook stijf bij het opstaan, en als ik val of mezelf stoot dan heb ik daar sneller en ook langer last van.

Hartritmestoornissen, mja dat heeft me moeder jaar of tien geleden gehad. Hier heeft ze daarna er geen last meer van gehad.

En wat de medicatiebetreft, voor me reuma neem ik twee soorten medicijnen, de ene mag ik gewoon door blijven nemen, dat kan geen kwaad, de andere niet, daarvoor heb ik andere gekregen die beter zouden zijn maar ik las dat die ovulatie kunnen tegenhouden, daarmee ben ik ook gestopt, ik mocht ook gewone paracetamol van de huisarts. niet te veel maar dat zou niet zoveel kwaad kunnen.
en voor mn hartkloppingen nam ik medicijnen die uiterst gevaarlijk kunnen zijn, daarmee ben ik gestopt en overgegaan naar andere medicijnen, deze zijn veel minder schadelijk, enkel als ik die neem laatste weken voor bevalling dan moet kind aantal ter observatie blijven in zh. omdat de medicijnen ook doorwerken op baby. ik ben nu eerst die medicijnen weer aan het nemen en die ga ik komende weken proberen af te bouwen. zodat ik daar vanaf ben, maar ik weet niet of het zonder die medicijnen houdbaar is.

Jammer dat de rd'tjes zijn geweest maar wel fijn dat het niet zo lang duurt als ander. de hoofdpijn enzo komt dat ook daarvan? of gewoon niet zo lekker.

liefs
 
Hoi Meiden,

Dit word even een heel korte reactie...
Weet niet eens of ik dit hier wel neer wil zetten maar goed...
De reactie was eigenlijk niet zoals ik had verwacht... Met andere woorden... Nee dus..
Hij wil minimaal nog twee jaar wachten en dan wel eens verzinnen of hij nog een kleine wil...en dan zeker alsnog nee zeggen.. Weet niet zo goed wat ik hiermee moet. Ben erg verdrietig en moet dit nog even laten bezinken..

Liefs,

Frieda
 
Hi Frieda, wat naar voor je dat je mannetje ondanks jou vurige wens nog zeker 2 jaar wil wachten met een kleine. Maar als ik eerlijk mijn mening geef, vind ik het niet zo gek dat hij nog ff wil wachten. Jullie kleine is nu veel ziek, veel meegemaakt, wat niet makkelijk is voor jullie alle 3. De kans dat je 2e zwangerschap ook weer zwaar word is natuurlijk erg aanwezig. Dan kan ik mijn terughoudendheid wel een beetje voorstellen, omdat hij natuurlijk het beste wil voor zijn gezinnetje. Maar ja mannen staan er om bekend om hun gevoelens en gedachten gang niet zo duidelijk uit te leggen. En misschien denk je nu mens je snap er niks van! En maak ik je nog verdrietiger, maar dat is niet mijn bedoeling meis. Hij zegt niet dat hij ze nooit meer wil. Hij is er dus duidelijk nog wel mee bezig, anders zou hij wel duidelijk zeggen, Nee nu niet en nooit niet, we zijn toch gelukkig zo!

Sterkte!! Gr. Nathalie
 
Weet je waarom ik het vroeg Bloemetje. Omdat ik zelf ook een aantal beperkingen heb. Maar bij mij is niet 100% zeker of het erfelijk is. Hypermobiliteit schijnt wel erfelijk te zijn, maar in de mate  die ik heb valt wel mee te leven. Tis niet dat ik dingen uit de kom raak ofzo. Maar wel blessure gevoelig enzo. Bijvoorbeeld door enkels gaan of soms zomaar knie opslot. Dus jullie hebben ook heel erg goed met elkaar gesproken over jullie kinder wens. Stel dat je het overdraagd op je kleine, wat dat dan zal betekenen. En qua zwangerschap en na de geboorte hoe je dat lichamelijk red.

Best bijzonder allemaal hè. Zou dit voor geen goud willen missen hoor. Heel veel geluk!

Liefs Nathalie
 
Hoi,

Fritz, wat jammer, ik begrijp dat je het nu ff moeilijk hebt en het allemaal moet laten bezinken, maar kan me enigzins ook bij reactie van nathalie aansluiten, mannen zitten helemaal anders in elkaar en hij is waarschijnlijk gelukkig met hoe het nu gaat. hopelijk kunnen jullie dit samen een plekje geven.
sterkte meid,

nathalie, idd, bij mij is het nu ook niet in erge mate, maar ja, je weet niet hoe zoiets in een zwangerschap evolueert. Dus daar ben ik erg benieuwd naar. na de bevalling met mijn normale medicijnen is het wss geen probleem. ik heb nu met mijn medicijnen er erg weinig last van, dus dat moet denk ik wel goedkomen. maar het is wel een afweging. en zeker als je het overdraagt, ik heb een moeilijke jeugd gehad hierdoor, en wil niet dat mijn kinderen dat ook hebben, maar langs andere kant, ik heb ook de ervaring om ermee om te moeten gaan en als het zo zou zijn, dan weet ik ook hoe ik ermee om moet gaan bij mn kinderen.  

heb jij veel last van je aandoening? en is het uit te zoeken in welke mate dit erfelijk kan zijn?

groetjes Bloemetje
 
Hey Bloempje, dank je voor je redactie. Ik heb een zieke heup, dat heet epifysiolyse. Het komt 3 op de 100.000 kinderen voor tijdens de groeispurt van 11 tot 15 jaar. Dus de kans dat dit erfelijk is is denk ik niet groot. Al weet ik dat dus niet 100% zeker. Maar ik las toevallig aantal weken geleden net dat er een nieuwe methode is ontwikkeld zodat ze de afgegleden heupkop gewoon weer recht kunnen zetten.

Daarnaast dus hypermobiliteit, wat ik dus al omschreef, en heb gelezen dat dat wel erfelijke factoren heeft. En chronische pijnklachten.

Sommige dingen dingen zijn gewoon heel onduidelijk. Maar als ik terug denk aan dat ik op mijn 12e kreeg te horen dat ik waarschijnlijk nooit meer zou kunnen lopen, en nu toch wel zoveel mogelijk loop, ondanks wel rolstoel nodig te hebben voor lange afstanden en tijdens blessures.

We je omschrijft over je jeugd herken ik wel een beetje. Maar als ik nu kijk, denk ik ik ben toch ook gelukkig, ondanks alle verdriet en dingen die je meemaakt in je leventje. Daarnaast kreeg ik in maart vorig jaar ook nog een auto ongeluk waaraan ik whiplash heb overhouden dus tis bij mij een beetje en en.

Ik denk dat tegenwoordig de medische wereld heel ver is. En door wat ik heb kan dat natuurlijk bij de kleine in spe al in de gaten worden gehouden en misschien wel voorkomen. Terwijl het niet zeker hoeft te zijn dat ik het over draag en zo ja in welke mate.

Niemand heeft 100% garantie op een gezond kindje helaas. Mijn neef en vrouw zijn er paar weken geleden achter gekomen dat het ene oogje van hun kleine meid wat kleiner was dan het ander. Na onderzoek bleek ze staar op haar oogje te hebben. Haar lens is nu operatief verwijderd. En heeft nu een contact lensje. En moet tot haar 6de levensjaar met een kapje op lopen. En uiteindelijk kan nieuwe lens geplaats worden, maar dat geeft uiteindelijk maar zicht van 20 tot 30% kun je nagaan.

Of het dochtertje van een ex collega die op haar 17 overleed aan een hele zeldzame vorm van kanker wat 1 op de 3 miljoen voorkomt geloof ik. Dan mag ik mijn handen nog dichtknijpen met mijn leventje. En ik geniet nu samen met mijn vriend onwijs. Zijn eind vorig jaar verhuisd naar een groter aangepast huis. Waar ik me prima zou redden. Heb de plek voor de box al in gedachten, hihih.

Liefs Nathalie
 
Hoi,

Als ik het zo lees dat heb ik het nu makkelijker dan jou, momenteel gaat het bij mij goed, kan gewoon werken, kan vrijwel alles doen maar met mate.

inderdaad, we kunnen in onze handjes knijpen, want er zijn zoveel mensen met ergere dingen.

nou, wij gaan binnenkort verhuizen, ik heb nog geen idee waar de toekomstige box komt te staan haha.

liefs
 
Fijn voor je meis! Tis je gegund. Hopelijk kunnen jullie dalijk genieten van een mooi nieuw huis. Is het groter wat jullie nu hebben? Gericht op kinderwens of andere redenen om te verhuizen? Hoeveel slaapkamers?

Weltrusten voor nu en tot snel!

Liefs Nathalie
 
Terug
Bovenaan